HELIASTER

Μια ανάλυση..

2011-07-22T17:40:00.000-07:00

Πολλοί μίλησαν για τέλος της ιστορίας,για το ότι στην εποχή μας δεν υπάρχουν πλέον ικανές ηγετικές μορφές να συσπειρώσουν κάτω από το προσωπικό τους όραμα και μύθο μάζες,για να ανατρέψουν ,να αλλάξουν τον ρου και την εξέλιξη των πραγμάτων,να μετασχηματίσουν κοινωνικές πραγματικότητες και να μας οδηγήσουν σε καινούργιους ατραπούς. Πολλοί επίσης επισήμαναν ότι αυτό συμβαίνει γιατί τα μέσα μαζικής πληροφορίας και η εικόνα του ηγέτη τίθεται κάτω από τον συνεχή φακό και παρακολούθηση μετατρέποντας το παραμικρό ελάττωμα και ολιγωρία σε μια προβολή της τρωτότητας και των αδυναμιών του,πράγμα που τον κατεβάζει στο ίδιο επίπεδο με μας και στόχο κριτικής σαν να είναι ο γείτονας μας,και αυτό ..ισχύει φυσικά. Είναι εύκολο πλέον για τον καθένα να δει ότι ο πολιτικός αρχηγός δεν είναι κάτι παραπάνω από χιλιάδες άλλους συμπολίτες του που έχουν μορφωθεί,έχουν τελειώσει πανεπιστήμια,έχουν ταξιδέψει σε όλον τον κόσμο. Οπότε πλέον δεν μένει τίποτα άλλο για την ανάδειξή των ηγετών αλλά μόνο ένα κλειστό κύκλωμα κομματικής εξουσίας,μιας και τα κόμματα παραφράζοντας τον συνταγματικό τους ρόλο για την ανάδειξη της βουλήσεως του λαού,απλώς ποδηγετούν και επιβάλλουν τις απόψεις τους στον λαό καθώς όσοι είναι μέσα σε ένα οποιοδήποτε κόμμα θα πρέπει αναντίρρητα να συμφωνούν με τις αρχές του κόμματος που τους φιλοξενεί. Έτσι δεν υπάρχει και ταυτόχρονα θέση για κάποιον που θα ήθελε ενδεχομένως να συνδυάσει κάποια πράγματα που του φαίνονται λογικά από διάφορους χώρους σε μια ενιαία γραμή.Δεν αφήνουν στην ουσία να υπάρξει το μέτρο και η ενδιάμεση λύση στην πολιτική ζωή καθώς οι γραμμές διαχωρισμού είναι ξεκάθαρες και αλλάζουν στο ελάχιστο ,βλέπε πολιτική ατολμία,και υποκριτικά για να τσιμπήσουν όσους ψήφους χρειάζονται ...για τον επόμενο γύρο.΄Άλλωστε αυτό είναι το ζητούμενο...η πόλωση και οι ξεκάθαρες γραμμές από τον αντίπαλο..Για αυτό άλλωστε και η πολιτική έλλειψη και κρίση..Κανείς δεν τολμάει να προβεί σε μια μείξη των θέσεων που να αντικατροπτίζει τις αληθινές ανάγκες του πολίτη...Η δεξιά θα θεοποιεί μια αναρχία των αγορών χωρίς υψηλό κοινωνικό προστατευτισμό,ο σοσιαλιστής θα ευαγγελίζεται την ισοκατανομή του πλούτου,την κοινωνική δικαιοσύνη και τα επιδόματα που θα τα ξαναπαίρνει για να μπορέσει να λειτουργήσει η κρατικιστική του άποψη των πραγμάτων που θέλει ένα κράτος ρυθμιστή των πάντων και η αριστερά ακόμα χειρότερα θα επιθυμεί την κατάρρευσή των αγορών ,την σύνθλιψη του κεφαλαίου ώστε να μοιράσει ισομερώς τι?Μάλλον την φτώχεια. Εκεί στέκεται ανάμεσα ο πολίτης ο οποίος δεν μπορεί να καταλάβει γιατί δεν μπορούν τέλος πάντων αυτοί οι άνθρωποι να βρουν μια λύση πάνω στα υπαρκτά προβλήματα που αντιμετωπίζει και την εξεύρεση λύσεων....για όλους..Μα καλά μετά από τόσα χρόνια κρίσεων και προβληματισμών δεν υπάρχουν πρακτικές λύσεις για όλους τους τομείς της καθημερινότητας μας?Δεν έχει μπορέσει όλη αυτή η διανόηση να λύσει θέματα και να βρει αρχές και θεσμούς που να μην αφήνουν κανέναν χωρίς φωνή,χωρίς εκπροσώπηση από την κοινωνία..Να μην ωθούν κανέναν να αισθάνεται κοινωνική αδικία,αηδία,έπαρση,απομόνωση..Όλοι αυτοί όχι μόνο δεν βρίσκουν λύσεις αλλά καθημερινά δημιουργούν και καινούργια προβλήματα στους ανθρώπους και στους πολίτες μέσα από τον παραμορφωτικό φακό που βάζουν τους πολίτες να εστιάζουν στα προβλήματα και αυτός ο φακός λέγεται κομματική γραμμή. Μέσα λοιπον από αυτόν τον μηχανισμό αναδεικνύονται οι σημερινοί ηγέτες οι οποίοι σαν άλλοι Πάπες δεν μπορούν να αλλάξουν τίποτα πέρα από την ανακοινωθείσα και διατυμπανισθήσα ιδεολογική γραμμή αλλά έχοντας τον συμβολικό ρόλο του προκαθήμενου δεν μπορούν να κάνουν τίποτα άλλο παρά να λεν τις βλακείες που ευαγγελίζονται η κάθε κομματική κλίκα της επονομαζόμενης κομματικής επιτροπής,όντας δέσμιοι των αρχών του κάθε κόμματος που θεσπίστηκαν εδώ και πάρα πολλά χρόνια και αποτελούν στην ουσία τους ένα αναχρονισμό και μια οπτική του σήμερα μέσα από την οπτική των αρχών του 20αιώνα..Όμως οι κοινωνίες τώρα μετασχηματίζονται με πολλοί γρηγορότερους ρυθμούς και η πληροφορία διαδίδεται επίσης με άλλους τόσους ενω αυτοί οι δύσκαμπτοι βρόγχοι δεν δύνανται στην ουσία να τους ακολουθήσουν,ούτε καν το κράτος και οι μηχανισμοί του. Όλοι λοιπόν ανεξάρτητα από τις θεωρητικολογίες βρίσκουν ένα μεσοβέζικο προκάλυμμα για να καλύψουν τις πράξεις τους και τις ανάγκες,χωρίς κανένα ιδεολογικό υπόβαθρο αλλά μέσα από την τρέχουσα ανάγκη και η ιδεολογία καταλήγει ένα αδιόρατο όραμα,μια μεσσιανική ιδεοληψία που κάποτε θα ευοδωθεί.

Πρέπει να τελειώσει όλο αυτό το παραμύθι που στήρίζεται στις πλάτες όλων και που πλέον φαίνεται η ανεπάρκεια του σε κάθε τομέα...Όντως οι ηγέτες δεν υπάρχουν,αλλά δεν υπάρχουν για έναν και απλό λόγο...Γιατί δεν ΧΡΕΙΆΖΟΝΤΑΙ..Οι κοινωνίες πλέον δεν αποτελούνται από ηλίθιους και υποτελείς. Οι Έλληνες κατεξοχήν ένας διανοητικός λαός που ο καθένας από μας έχει και άποψη και γνώση των προβλημάτων του πολύ καλυτερα από τον από πάνω που οριζεται μέσα από το κομματικό κονκλάβιο θα μπορούσε πολύ απλά να έχει οποιαδήποτε θέση μέσα σε αυτούς τους μηχανισμούς και ακόμα και να κατάφερνε καλύτερα όσον αφορά την λήψη αποφάσεων για απλά πράγματα ,ακριβώς επειδή τα βιώνει..

Δεύτερον ζούμε σε μια εποχή που ξεμπροστιάζει την υστεροβουλία και την αδιαφορία των μηχανισμών αυτών πάνω στους πολίτες..Δεν υπάρχει καλύτερος χρόνος για την δημιουργία μιας κίνησης,έστω μέσα από ένα κόμμα η οποία δεν θα έχει καμιά σχέση με τις ήδη υπάρχουσες δομές των κομμάτων .Ένα κόμμα που δεν θα έχει καν επιτροπές αλλά όλα τα μέλη του θα είναι επιτροπή και που οι αρχές του θα αλλάζουν κάθε φορά κατά βούληση των μελών του..Αυτό που θα προάγει μέσα από την άμεση δημοκρατία τις απόψεις και την θέληση του συνόλου. Και αυτό πλέον είναι εφικτό...Δεν θεωρώ ότι έχουμε κανέναν ανάγκη να μας εκπροσωπεί,πρέπει απλώς να έχουμε ένα κράτος που θα απαρτίζεται από συμπολίτες μας ταγμένους στο να εξυπηρετούν την θέληση μας και τίποτα παραπάνω,γιατί όλα τα άλλα είναι αχρείαστα. Και δεν μιλάω μόνο για το απαράδεκτο της έλλειψης δημοψηφισμάτων αλλά ακόμα περισσότερο γιατην φενάκη της όλης δομής του κρ'ατους που δημιουργεί συντεχνίες,κύκλους συμφερόντων και γραφειοκρατικούς μηχανισμούς που όχι μόνο συνθλίβουν παρά την θέληση του τον πολίτη αλλά δεν του λύνουν κανένα μα κανένα πρόβλημα.Ο δε πολίτης έχει εθιστεί πλέον στο να κατηγορεί αλλά και να συμμετέχει απαθής σε αυτό το δράμα..Το σύστημα έχει ενισχύσει τον εγωισμό του καθένα μας σε μεγάλο βαθμό ώστε να αποδυναμώσει οποιαδήποτε κοινωνική συλλογική δράση και να μπορεί αν ασκεί εξουσία επ`αόριστον αλλά αυτό ακριβώς είναι και η αχίλλειος πτέρνα του. Δημιούργησε από μόνο του τις συνθήκες για τον μετασχηματισμό μέσα απο την ανάδειξη της ατομικότητας.Στην Ελβετία γίνονται 340 δημοψηφίσματα τον χρόνο μέσα από το ταχυδρομείο...Εδώ βλέπουμε δήμους 1000 και 2000 κατοίκων οι οποίοι εκλέγουν δημάρχους που κάνουν ότι θέλουν για τέσσερα χρόνια και κανείς πολίτης δεν μπορεί να εκφραστεί και να εναντιωθεί στις αποφάσεις τους αλλά καταλήγουν στο να δημιουργούν τοπικές κλίκες εξουσίας που εκμεταλλέυονται την δύναμη που τους δίνει ο ίδιος ο κόσμος..Και είναι εκνευριστικό..

Πλέον θεωρώ ότι η κοινωνία πρέπει να συνδιαλέγεται απόόμμνη της και δεν χρειάζεται κανέναν να αποφασίζει χωρίς τον ξενοδόχο..

Χαμένο απόσπασμα από το Συμπόσιο..

2011-04-27T20:16:00.000-07:00

Φιλοσοφικοί διάλογοι.

.Αλκιβιάδης ¨Εχει διαφορά ο μοναχικός αυνανισμός απο τον συμμετοχικό?

Σωκράτης."Είναι κάτι σαν την δημοκρατία,αν είναι συμμετοχική όλοι νομίζουν πως οι μαλακίες που κάνουν είναι δημοκρατία."

Αριστοφάνης "Ενω στην αριστοκρατία την παίζουν οι άριστοι μόνοι τους και οι υπόλοιποι είναι νευριασμένοι.."

Αλκιβιάδης "Γιατί?

¨Σωκράτης "Γιατι δεν μπορούν να την παίξουν ..αριστοκρατικά και πρωθυπουργικά.."

Σωκράτης "Η μοναξιά της εξουσίας στην αριστοκρατία είναι σαν ένας αυτιστικός αυνανισμός.

" Αριστοφάνης "Σαφώς, μια και πρόκειται για υποχρεωτική λήψη αποφάσεων για άλλους που δεν καταλαβαίνουν αυτή την εμμονή που έχεις να παίρνεις αποφάσεις που δεν αρέσουν σε κανέναν.."

ΔΙΑΡΡΟΗ \ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΌ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΌ ΣΧΕΔΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΩΤΗΡΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ

2011-02-25T21:59:00.002-08:00

Σύμφωνα με την διαρροή που έγινε από το GREEKLEAKS θέτουμε στην διάθεσή σας αποκλειστικές πληροφορίες που αφορούν το μυστικό σχέδιο που έχει συμφωνηθεί μεταξύ της κυβέρνησης και των κομμάτων της αντιπολίτευσης για την σωτηρία της Ελλάδας και την διασφάλιση του μέλλοντος των επόμενων γενεών καθώς και για την απελευθέρωση της χώρας από τον κλοιό και τον βραχνά των δανείων που μας φόρτωσαν στο σβέρκο..
Μετά από λεπτομερείς και πολύπλοκους υπολογισμούς και αφού εξετάστηκαν όλες οι εναλλακτικές λύσεις συμφωνήθηκαν τα εξής..
Αφού το υπουργείο οικονομικών έθεσε τα πραγματικά έσοδα που θα εξοικονομηθούν με τα πρόσθετα φορολογικά μέτρα και την αξιοποίηση της ακίνητης περιουσίας τα οποία ανέρχονται για τα επόμενα έτη ως εξής¨Έτος : Λήξεις ομολόγων / Δάνεια ΕΕ, ΕΚΤ & ΔΝΤ

* 2010 : 15,80 / 38,00
* 2011 : 31,30 / 40,00
* 2012 : 31,70 / 24,00
* 2013 : 24,90 / 8,00

Σύνολο : 103,70 / 110,00
κατέληξαν στο συμπέρασμα και σε συνδυασμό με τα άλλα 50δις που προβλέπεται να εισέλθουν στα κρατικά ταμεία από την αξιοποίηση της ακίνητης περιουσίας ότι
ΔΕΝ ΣΥΜΦΈΡΕΙ να αποπληρώσουμε τα δάνεια..
Μετά από εισήγηση συμβούλων ανακάλυψαν ότι η γη σε πολλές περιοχές του κόσμου δεν κοστίζει παραπάνω από 50 έως 100 ευρώ το στρέμμα. Με το άνωθεν ποσό έχουμε την ικανότητα να ΑΓΟΡΆΣΟΥΜΕ μια τεράστια έκταση στην ΑΦΡΙΚΉ η σε κάποιο άλλο μέρος και να σχηματίσουμε ένα ΚΑΙΝΟΎΡΓΙΟ κράτος με νέα επωνυμία για να μην συσχετιστεί με την κακή φήμη του υπάρχοντος στις διεθνείς αγορές. Προτάθηκε δε σαν τίτλος το Ολοκαίνουργια Ελλάδα. Εκεί όπως κάναν οι πρόγονοι μας θα ιδρύσουμε μια καινούργια χώρα με το κάτωθι σκεπτικό..Όλοι οι Έλληνες που έχουν φοροδοτική ικανότητα και υπολογίζονται στα τρία εκατομμύρια θα μεταναστεύσουν μαζικός στο καινούργιο κράτος και αντί να πληρώνουν φόρους για τα δάνεια θα χρησιμοποιήσουν αυτά τα χρήματα για την εκ νέου κατασκευή όλων των υποδομών. Υπολόγισαν ότι μπορεί άνετα να αγοραστεί μια έκταση σαν την Κύπρο που θα είναι και αναλογικά ευνοϊκή για τον πληθυσμό σε πρώτη φάση..Τα δε τρία εκατομμύρια μαζί με τις οικογένειές τους θα φθάσουν τα εξι εκατομμύρια. Στην Ελλάδα θα παραμείνουν μόνο οι δημόσιοι υπάλληλοι και οι οικογένειές τους ήτοι τρία εκατομμύρια,ο στρατός και η αστυνομία επίσης για να φυλάνε τις έρημες κατοικίες των ξενιτεμένων. Σε μια έξαρση πατριωτικού ενθουσιασμού δεσμεύτηκαν όλα τα κόμματα να παραμείνουν και αυτά μαζί με τα στελέχη τους για να μην τυχόν επαναληφθούν τα ίδια και στην νέα χώρα..Η περίπτωση να φύγουν αυτοί δεν συζητήθηκε καν για λόγους πολιτικής αξιοπιστίας του συστήματος. Έτσι υπολόγισαν τα εξής. Αυτοί οι απεγκλωβισμένοι θα μπορέσουν σε ένα νέο υγιές πλαίσιο χωρίς όλες αυτές τις ευρωπαϊκές και κρατικές ηλιθιότητες καθώς και με ένα νέο νόμισμα που θα έχει αντίκρισμα σε χρυσό να πετύχουν ανάπτυξη της τάξης του 10% ανά έτος απλώς και μόνο με την εξάλειψη ΌΛΩΝ των δημοσίων υπαλλήλων και της ηλίθιας πολυνομίας και γραφειοκρατείας.Απελευθερωμένοι δε από τα ξένα συμφέροντα έστω και για λίγα χρόνια θα μπορούν να δώσουν βοήθεια και στα 2 εκατομμύρια αναξιοπαθούντων συμπολιτών που θα παραμείνουν στην Ελλάδα καθώς η βοήθεια θα δίδεται άμεσα και ονομαστικά από τον κάθε πολίτη σε άλλον πολίτη. Το σίγουρο δε είναι ότι με χαμηλούς φορολογικούς συντελεστές,χωρίς πόθεν έσχες και με σημαία ευκαιρίας μια που θα βρίσκεται πέρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης και οποιαδήποτε άλλης διεθνούς συμφωνίας θα αποτελέσει πόλο έλξης όλων των παγκόσμιων επενδυτών και εφοπλιστών.Και το πιο έρημο μέρος να βρεθεί,εκατοντάδες εταιρίες θα άνοιγαν γραφεία και υποκαταστήματα καθώς και τράπεζες. Με την φυγή αυτών των Ελλήνων στην Ελλάδα θα παρέμενε ο στρατός για να φυλάει τα σύνορα,η αστυνομία για να φυλάει τις έρημες κατοικίες και θα απελευθερωνόταν ζωτικός χώρος για τους δημόσιους υπαλλήλους και τους μετανάστες..Στους μετανάστες δε θα δίνονταν προς διαχείριση οι περιουσίες μας και θα αναπτύσσονταν μια και δεν είναι υπόχρεοι σε κανένα φόρο και ΔΕΝ ΧΡΩΣΤΆΝΕ σε κανένα,άρα ότι εισοδήματα αποκόμιζαν θα δίδονταν αποκλειστικά στην ανάπτυξη μια και ο μόνος περιοριστικός όρος θα είναι η απαγόρευση της εξαγωγής των χρημάτων. Οι δημόσιοι υπάλληλοι δε θα μπορούσαν να συντελέσουν στην ανάπτυξη της κρατικής περιουσίας και με την σειρά τους θα βασάνιζαν με διάφορες διαδικασίες μόνο τους μετανάστες,επειδή δε σε λίγο δεν θα πληρώνονταν θα μπορούσαν να κάνουν απεργίες και βόλτες και να έχουν όσες άδειες θέλουν. Οι πολιτικοί με την σειρά τους θα προσποιούνταν ότι όλα βαίνουν καλώς και θα κάλυπταν αυτή την μαζική φυγή μέχρι να ολοκληρωθεί και να μην πανικοβληθούν οι αγορές. Με τον τρόπο αυτό θα σταματούσαμε να πληρώνουμε οποιαδήποτε δόση σε Τροικα και ΔΝΤ χωρίς επιπτώσεις τουλάχιστον για το 60% των πολιτών. Όλα τα λεφτά θα πάνε κρυφά στο νέο κράτος και εδ΄ψ δεν θα μείνει φράγκο..Στην αρχή αναμένεται όλοι να νευριάσουν και να μας κράξουν διεθνώς αλλά όταν καταλάβουν ότι τους την φέραμε θα είναι αργά..Μετά από λίγο θα καταλάβουν ότι δεν πρόκειται να πάρουν φράγκο και θα σταματήσουν να ασχολούνται μαζί μας..Οι πολιτικοί θα ρίξουν την ευθύνη στα μέτρα πο επιβλήθηκαν από την Τρόικα για αυτήν την μαζική μετανάστευση μια και δεν μπόρεσαν να την σταματήσουν. Θα πουν "τι να κάνουμε?Αφού έφυγαν όλοι αυτοί οι ηλίθιοι που πλήρωναν" και σε λίγο θα είναι όλα μέλι γάλα..Και να μας διώξουν από την ΕΟΚ δεν έγινε και τίποτα,και απ την άλλη θα έχουμε αποκτήσει ΑΛΛΟ ένα κράτος πιο μοντέρνο,πιο οικονομικά ελέυθερο.Το να μπούμε δε σε επιτήρηση δεν θα μας νοιάζει μια και τα τρία εκατομμύρια που θα μείνουν θα την βγάλουν καθαρή και λόγω έκτασης αλλά και λόγω συναλλάγματος που θα εισρέει από το νέο κράτος για να πληρώνεται ο στρατός να μας φυλάει τα σύνορα.Το δε νέο κράτος με τους αφρικανικούς και ασιατικούς ρυθμούς ανάπτυξης,χωρίς καμμία γραφειοκρατική μέγγενη θα αποτελούσε την αίχμη του δόρατος του Ελληνισμού όπως άλλωστε έκαναν και οι πρόγονοί μας όταν "μπουκωνε" η κεντρική Ελλάδα από τον φθόνο και τον ανταγωνισμό των Ελλήνων μεταξύ τους.
Αυτά λοιπόν συζητήθηκαν μια και βλέπουν ότι τα λεφτά δεν πρόκειται να μαζευτούν,αλλά και να μαζευτούν δεν συμφέρει κανέναν Έλληνα να κάθεται να δουλεύει για να πληρώνει τις μαλακίες των άλλων και τους ξένους τοκογλύφους...Και ζήσαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα....

2011

2010-12-31T18:24:00.000-08:00

O χρόνος εμετρήθει επακριβώς ως το ολάκερό του,και ο εναπομείναν κβαντικός αφρός εδυηλίσθει μετά παρισείας με τον σαμπανίζοντα,ελληνιστή,αφρώδη.Εις το μεταξύ ανέκρουσε πρίμα αν και τα λοίσθια ο παρωχημένος χρόνος ο οποίος οσονούπω μετέφερε δοκίμια ανθρώπινου πόνου για το προβλεπόμενο ετήσιο τεστ κοπώσεως.Kατόπιν
ευχές και παρατρεχάμενοι ασπαζόμενοι αντήλαξαν ασπασμούς επιδαψιλεύωντας τα καθέκαστα και τα καθώς πρέπει μεχρι που η ανάκρουσης των βαρελότων να τους ενθυμήση ποικιλοτρόπος την ανάρμοστη για γιορτινή ατμόσφαιρα μιζέρια που αναδύει μια ζωή που θυμίζει σήριαλ χωρίς διακοπή αρνούμενοι την ανασάλευση μιας παύσης.Σε αυτή δε την συνήθεια των αλλότριων χρόνων ο ρήτωρ δεν αντιπρότεινε τίποτα το σοβαροφανές και καθωσπρέπει εκτός από το θαυμαστικό αααά.... σε στυλ ιαχής που σμπαριάλισε την ζαχαρώδη κρούστα και αυτής της βασιλόπιττας ...Και γιορτάζαν το πέρασμα στο χρόνο που θύμιζε την καταδίκη του να ζήσουν μια σταλιά γιορτής μέσα στην προκαθορισμένη πορεία του τέλους που γιόρταζε και αυτό με τη σειρά του χαριζοντας μια υπενθύμιση σαν αυτοκόλλητο χαρτάκι στο ψυγείο που θύμιζε πως το γκάζι ήταν ανοιχτό και το πρόσεξες το ίδιο δευτερόλεπτο που από ρουτίνα άναψες και αυτό το γιορτινό τσιγάρο...

2010-10-18T14:27:00.001-07:00

O βασιλιάς του διαπασών.

2010-08-30T20:09:00.000-07:00

Σολλλλλλλλλλ.....
Σολλλλλλλλλλ.........
Κάπως έτσι τριγύριζε στους βρεγμένους δρόμους της πόλης του,μέσα από μικρά καλντερίμια που στένευαν κάθε έννοια οπτικής,αλλά πάντα κατάφερνε να ξεγλιστράει με χάρη ανάμεσά τους...
Όχι δεν ήταν χοντρός,ούτε καν παχουλός απλώς αυτή η πόλη που ζούσε ήταν φτιαγμένη σε λιλιπούτειες διαστάσεις,τα πάντα ήταν μικροσκοπικά και κακόβολα.Καμμία άνεση χώρου πουθενά,όλα ήταν καταραμένα μικρά,τα σπίτια,τα αυτοκίνητα...τα πιάτα του φαγητού να φανταστείς ήταν σαν τα πιατάκια του καφέ..Τα πάντα ήταν μικρά και κακόβολα..
Ποτέ δεν μπόρεσε να καταλάβει πως οι συνάνθρωποι του μπόρεσαν και κατασκεύασαν έναν τόσο μικρό κόσμο για να ζούνε,να εργάζονται,να κοιμώνται,να ερωτεύονται,να ονειρεύονται.
Ακόμα και οι δρόμοι,η εκκλησία,το δημαρχείο,όλα ήταν τόσο καταραμένα μικρά...
Πλέον το είχε συνηθίσει,και απλώς περιδιάβαινε με ακόμα μεγαλύτερη προσοχή και με περισσή χάρη κάνοντας περίτεχνες πιρουέττες για να μην πατήσει κατά λάθος κάνα περαστικό,με τον ενδόμυχο φόβο να μην πρέπει να υποστεί κάποια απροσδόκητη μήνυση η παράπονο από τους συχνά γκρινιάρηδες και υπερβολικούς συμπολίτες του.
Σκεφτόταν αρκετά συχνά γι`αυτή την ανεξήγητη σκοπιμότητα που διέκρινε όλους αυτούς που είχαν αποφασίσει από παλιές εποχές να φτιάχνουν τόσο μικρές πόλεις μέσα σε έναν τεράστιο κόσμο και να τα στριμώχνουν όλα τόσο κοντά..Αλλά ποτέ δεν ένιωσε να καταλαβαίνει την αληθινή αιτία.
Γύρισε και στριμώχτηκε στο σπίτι του."Ουφ" σιγοψιθύρισε "χώρεσα και σήμερα"..
Τότε άνοιξε το μικροσκοπικό του συρταράκι και έβγαλε το διαπασών.
Ήταν η λατρεία του αυτό το μικρό όργανο. Το είχε μάθει και είχε εκπαιδευθεί σε αυτό εδώ και πολλά χρόνια με όλο του το είναι. Ήταν το αποκούμπι,η φυγή και το ξέσπασμα του,σε αυτήν την στενάχωρη πόλη.
Έκλεισε ερμητικά το παραθυράκι και μαντάλωσε την πόρτα του. Και άρχισε με μανία να το χτυπά και να παίζει την μοναδική του νότα..."Λαααα,Λαααα,Λαααα...."
Αφού του έφυγε η πολύ όρεξη και κουράστηκε,το σκούπισε προσεκτικά και το ξαναέβαλε στην πολύτιμη από βελούδο θήκη του. Αύριο είχε ακόμα ένα δύσκολο και μονότονο πρόγραμμα αν και ομολογουμένως πιο πλούσιο από τους περισσότερους συγχωριανούς του..
Θα σηκωνόταν πρωί 7.15,θα κουβάλαγε τον στυλό του και μερικά χαρτιά και αφού κατάφερνε να περάσει μέσα από όλα τα στενά δρομάκια,απέφευγε τα μικροσκοπικά αυτοκίνητα που τρέχαν σαν διάβολοι,θα έφτανε στο γραφείο του. Ήταν προνομιούχος γιατί το γραφείο του είχε ένα μικρό παραθυράκι που έβλεπε σχεδόν όλη την πλατεία,έβλεπε μάλιστα και τα δύο της παγκάκια..Εκεί θα ξεκίναγε τις σού μες και τους υπολογισμούς μια κα;ι ο καινούργιος του προϊστάμενος του είχε γίνει στενός κορσές τώρα τελευταία και έπρεπε να είναι όσο το δυνατόν πιο τυπικός...Θα τελείωνε στις 6 τ`απόγευμα,αν εξαιρέσεις το διάλειμμα των 2.30 με 2.45 που προσφερόταν σε όλους ΄σάντουιτς με σαλιγκάρια και ένα ποτήρι με παν τς τζιτζικόζουμου...Τι απαίσιο και αυτό το πάν τς..Άσε που δεν είχε μείνει τζιτζίκι για τζιτζίκι με αυτή την καινούργια μανία...Έπρεπε κάθε τέσσερις μέρες να παραδίδει τον άδειο στυλό του στον προϊστάμενό του για να παραλάβει έναν ολοκαίνουργιο.(έτσι ελεγχόταν άλλωστε η παραγωγικότητα εκείνες τις εποχές)).
Όλο αυτό το διάστημα θα έπρεπε να κάνει συνεχώς υπολογισμούς για τα έσοδα τα έξοδα,τις ανάγκες..Και αυτές κάθε μέρα τις παρ έδιδε στον προ ιστάμενο του ο οποίος τις έδινε στα αντίστοιχα γραφεία εσόδων και εξόδων για έλεγχο,άλλα στο γραφείο πληθωρισμού,άλλα στο γραφείο υποτιμήσεως και ούτω καθεξής..
Ήταν βέβαια σχεδόν σίγουρος ότι κανείς δεν κοίταγε και έλεγχε όλους αυτούς τους μακροσκελέστατους υπολογισμούς και αυτό του έδινε μια σχετική ηρεμία..Όσο για το μαρτύριο του ελέγχου του στυλό είχε βρει μια λύση και γιαυτό..Φόραγε ένα τζιν στον ίδιο ακριβώς χρωματισμό με το στυλό!!!Έτσι εύκολα κατάφερνε να τον αδειάζει γράφοντας..στα απόκρυφά του μέρη...
Αφού κατάφερνε με κόπο να γυρίσει στο σπιτάκι του,τότε ξεκίναγε η αληθινή διασκέδασή του..
Έβγαζε με λαγνεία το μικρό ,ντυμένο με βελούδο κουτάκι,και αφού καθάριζε προσεκτικά με ένα πανάκι το διαπασών,άρχιζε με μανία να παίζει αυτήν την μοναδική νότα για αρκετή ώρα. Είχε ανακαλύψει όλες τις εκφάνσεις της,όλους τους τόνους,όλες τις παραφθορές,όλους τους τύπους έντασης,τις παραμικρές χροιές,όλα αυτά τα χρόνια που χτύπαγε ρυθμικά το διαπασών...
Έμοιαζε ακόρεστη αυτή η δίψα να ανακαλύψει όλο τον κόσμο που κρύβονταν πίσω από αυτήν την μοναδική νότα.
Εκείνο το βράδυ όμως θα τον περίμενε μια απρόσμενη πικρή έκπληξη...
Την ώρα που με μανία χτύπαγε το διαπασών στο χέρι του και ακουγόταν ο διαπεραστικός του ήχος,πάνω στην φρενίτιδα της έντασης,ξεκίνησε να το χτυπάει πάνω στο τραπέζι για να πάρει μια πιο ξύλινη "λα",συνέχισε για πολλή ώρα και ξαφνικά πάνω στην ορμή και στην ξέφρενη μανία του το παράκανε,χτύπησε τόσο δυνατά το διαπασών που λύγισε,στράβωσε...Για μια στιγμή συν ήρθε και αντίκρυ σε με έκπληξη και σοκ το αποτρόπαιο θέαμα..
Η μοναδική αγάπη του,το μοναδικό του πάθος είχε αχρηστευθεί...Παρατήρησε την κλίση που είχε πάρει και συνειδητοποίησε με μιας ότι ποτέ δεν θα ξαναακουγε αυτή την καθαρή λα που τόσο τον είχε συνεπάρει τόσα χρόνια...
Μια μαύρη απελπισία τον κατέκλυσε,ο κόσμος του σκοτείνιασε και έγινε ένα βαθύ πηγάδι απελπισίας..Βγήκε έξω από την πόρτα και την έκλεισε με δύναμη κρατώντας το μικρό στραβωμένο διαπασών μέσα στα χέρια του..
Με δύναμη το πέταξε στον απέναντι τοίχο που απείχε μόνο τρία μέτρα από την είσοδο του σπιτιού του..Χτύπησε πάνω στην πέτρινη κορνίζα του παραθύρου του γείτονα,έβγαλε ένα ήχο και έπεσε χάμω..Έμεινε αποσβολωμένος..Ο ήχος ήταν σίγουρος ότι δεν ήταν μια "Λα",αλλά παραταύτα είχε μια καθαρότητα αν και δεν διαρκούσε τόσο πολύ.
Το σήκωσε και το ξαναπέταξε με τον ίδιο τρόπο και αυτό ξαναήχησε με την σειρά του...
Χαρούμενος συνέχισε να το χτυπάει...Είχε ανακαλύψει επιτέλους την "Σολ"...

Oι διαχειριστές των πτωμάτων..(I feel sympathy for the devil..)

2010-06-07T11:00:00.000-07:00

Tι νομίζετε...?
Νομίζετε ότι αν αποθάνει κανείς,τελειώνουν τα βάσανά του?
Εμ όχι,τότε αρχίζουν,και μάλιστα ως επί το πλέι στον τα βάσανά του είναι άμεσα συνυφασμένα με το ποιόν των ...δικών του ανθρώπων...
Ακριβώς...
Αν αυτοί οι ...δικοί του άνθρωποι των οποίων το ηθικό τους ανάστημα όταν ήταν εν ζωή ,ας υποθέσουμε,επέβαλλε να τον απομυζούν,να τον εκμεταλλεύονται,να τον χρησιμοποιούν για ιδίο όφελος και εν τέλει με τις πράξεις η τις παραλήψεις τους να τον οδηγούν σε αυτόν τον πρόωρο και άδοξο θάνατο τι νομίζετε ότι θα κάνουν με την ανακοίνωση του θανάτου του?
Το καλύτερο δε είναι ότι δικαιωματικά το υφιστάμενο θεσμικό πλαίσιο θα καθορίσει υποκριτικά ότι αυτοί οι ίδιοι αποφασίζουν για την διάθεση της σωρού αφού ένα τέτοιο δικαίωμα απορρέει από την ως τώρα ..συγγενική τους σχέση...
Πιστεύετε ότι με τον θάνατο θα αλλάξει η οπτική των τεθλιμένων συγγενών που είχαν το τέλειο θύμα πάντα στην διάθεσή τους?
Αφού κάλλιστα μπορούν ακόμα να επωφεληθούν και έχουν στην διάθεσή τους το πτώμα?...
Ξεκινάς λοιπόν στα φανερά η μουλωχτά και εκθέτεις την σωρό σε έναν πλειστηριασμό για τα μάτια,τα νεφρά,την καρδιά..τέλος πάντων ότι σώζεται και αξίζει..Το δε εναπομείναν κουφάρι το θέτεις εις την υπηρεσία της επιστήμης για πειράματα...
Στο τέλος δε αποφασίζεις για την μεγαλοπρεπή ταφή η πυρά...
Όλοι δε οι τεθλιμένοι συγγενής στήνουν ένα ωραίο φαγοπότι εις την μνήμην του αειμνήστου που τόσο καλές υπηρεσίες του παρείχε εν ζωή και τους άφησε δε και πλουσιοπάροχα κληροδοτήματα εις τους ιδίους και εις τα τέκνα αυτών,θα πιουν το κονιάκ το καφεδάκι μετά του παξιμαδίου,και εις άλλα με υγεία...
Σας θυμίζει κάτι τοιαύτη αναλογία?
Εμένα αυτό μου θυμίζει το πολιτικό σκηνικό εν Ελλάδι,πλέον θα κριθούν όλοι... από την επιτυχημένη διαχείριση του πτώματος,όποιος το διαχειριστεί καλύτερα και κλάψει περισσότερο...θα κερδίσει τις εντυπώσεις και την εύνοια του φιλοθεάμων κοινού...
Παραταύτα βλέποντας τις ειδήσεις και τους παρουσιαστάς αυτής της κηδείας και του μνημοσύνου αν και αρχικά εξοργίζομαι,για τον αποπροσανατολισμό,την προπαγάνδα και τον ευτελισμό και την υποτίμηση της νοημοσύνης του μέσου ανθρώπου ,μέσα από τον κορεσμό της λύπης μου για τα συμβάντα ξεπηδάει ένα είδος συμπάθειας ,κάτι σαν το σύνδρομο της Στοκχόλμης, για τους εμπνευστές του αποτρόπαιου σεναρίου μια και μετά το κονιάκ και τα κουλουράκια....άντε να βρεις καινούργιο κορόιδο....

Υγ.Θα ήθελα πολύ σαν ένας υποθετικός ιστορικός του 2300 μ. χ. και έχοντας πρόσβαση στις πηγές των διπλωματών τις μυστικές συμφωνίες να έγραφα την ιστορική διάσταση του σήμερα μια το Ελληνικό Σύνταγμα,παρεμπιπτόντως και σε αντιδιαστολή με ξένα συνταγματικά κείμενα δεν απαγορεύει...την μυστική διπλωματία.

My personal Guadanamo...(Το προσωπικό μου Γκουαντανάμο..)

2010-05-27T16:24:00.000-07:00

Πλέον είμαι δυνατός...
Πήρε χρόνια πολλά αλλά τα κατάφερα...
Έκανα χρόνια πολλά να φτιάξω αυτή την φυλακή,αυτή την σαρκοφάγο που κλειδώνει από μέσα..Αυτή που τρώει κάθε θετική ενέργεια και τρέφεται από το ζωντανό μου πτώμα..
Αυτή που χτίζεται με κόπο από τις λανθασμένες προσδοκίες,τα λάθος όνειρα,τους λάθος φόβους,τις κακές ελπίδες,τον φθόνο,το μίσος...
Την έκτισα με κόπο και όλοι σας με βοηθήσατε σε αυτό.
Μου χαρίσατε τις προκαταλήψεις σας,μου επιβάλλεται με δόλο τα στερεότυπα σας. Με καλλιεργήσαμε σαν άγονο χωράφι,φυτεύοντας τα υβρίδια του φθόνου,του μίσους και της αλαζονείας...
Με κάνατε ανταγωνιστικό,μου δείξατε πως να σας χειραγωγώ,πως να κερδοσκοπήσω πάνω στην άγνοια σας,και κερδοσκοπήσατε πάνω στην άγνοιά μου...
Με κάνατε ένα τέλειο μικρό κομμάτι και ανάκλαση της κοινωνίας,μια μικρογραφία σε καθρέφτισμα
Μου χαρίσατε τα μιμίδια σας απλόχερα,αυτή ήταν και η μόνη σας γενναιοδωρία άλλωστε.
Εντοπίσατε όλες τις αδυναμίες μου,το ξέρω ότι δεν σας αρέσουν οι αδυναμίες και δεν έχετε καμιά ανοχή σε αυτές,βρήκατε και την παραμικρή αμυχή και αφού την καυτηριάσατε,μου υποδείξατε με περισσή σπουδή,πως να τις εξαλείψω,πως να εξαλείψω κάθε συναίσθημα,πως να τις καλύψω και να τις ατσαλώσω.
Μου δώσατε την ευκαιρία να εκπαιδευτώ μέσα στο σύστημά σας και με αναγκάσατε να φτιάξω αυτήν την πανοπλία που τώρα είναι η φυλακή μου αλλά και η καταδίκη σας συνάμα.
Μόνο μην απορείτε που σας παγιδεύω με τα μέσα σας,μην απορείτε που στρέφω τα όπλα σας εναντίον σας,είναι φυσική απόρια.Είμαι πλέον δυνατός και άλλωστε επισκοπώντας τις αδυναμίες μου έμαθα να εντοπίζω και τις δικές σας...
Τώρα να είμαι αλώβητος στην φυλακή μου,δεν με ακουμπάει κανείς σας. Το ξέρω ότι είμαι φυλακισμένος αλλά και εσείς....φυλακισμένοι δεν είσαστε?
Μόνο που η δική μου φυλακή έχει πιο ψηλά τοίχοι,είναι πιο μοναχική,πιο απάνθρωπη,πιο αυστηρή,δεν έχει ίχνος φαρισαϊκής καλοσύνης,καμιά υποκριτική ανοχή σαν τις δικές σας τις "politicaly correct".Είναι αυστηρά για έναν. Αυτό δεν θέλατε άλλωστε?
Να φυλακίσετε τον καθέναν στις αλυσίδες του μυαλού του...Ο καθένας να κατασκευάσει την δική του φυλακή.
Αλλά αυτό ακριβώς είναι και η αδυναμία σας,γιατί οι κανόνες που γεννούν αυτές οι φυλακές είναι αυτόνομοι,και από αυτήν την παραδοξότητα θα ξεκινήσει το δομικό πρόβλημα των θεωριών σας..
Ξέρετε άλλωστε ότι όλοι έχουν κρυμμένο κάπου το κλειδί,αυτό δεν τους κρύβεται καλά τόσο καιρό?
Άλλωστε αυτό κάνω και εγώ και κάθε βράδυ σας υπονομεύω,και την άλλη μέρα ξανακλείνομαι προτού με υπονομεύσεται...
Εσείς δεν κατασκευάσετε άλλωστε και υποθάλψατε τους σημερινούς εγκληματίες?
Εσείς δεν κατασκευάζατε αυτούς που σήμερα σας περικυκλώνουν και σας φτύνουν??
Εσείς δεν πλουτίσατε από τους βλάκες που εκπαιδεύσατε?
Εσείς δεν επωφεληθήκατε από την αδιαφορία τους?
Εσείς δεν κραδαίνατε σαν λάβαρο την αδικία και τον νόμο της ζούγκλας?
Εσείς δεν φτιάξατε την φυλακή σας και κάνατε την ασυλία σας προαύλιο?
Αλλά έρχεται η μέρα που θα ανακαλύψουν όλοι το κλειδάκι του κελιού τους κάτω απ`το χαλά κι,γιατί πάντα υπήρχε και ξέρετε τι θα γίνει?
Θα ξεχυθούν...Και τότε?
Νομίζεται ότι θα σωθείτε από την οργή?
Είσαστε εντέλει άπειροι και πρωτάρηδες,δεν ξέρετε τι να κάνετε και σαστίζετε..
σας μείναν μερικά τελευταία σπασμωδικά τρικ και το νιώθετε..
Αν τε κλείστε ακόμα λίγο τις πόρτες της δικής σας φυλακής,και κλείστηκε μέσα στα στερεότυπα και τις προκαταλήψεις σας,κλειστή τε μέσα στην πάρτη σας σε αυτή την χρυσή φυλακή που φτιάξατε με όλες τις ανέσεις,το ξέρω πως το δικό μου Γκουαντανάμο είναι πιο μικρό και ταπεινό,αλλά κρατώ το κλειδί του κρυφά στο μανίκι...Εσείς??

Υ.Γ.
Υγιής είναι μια κοινωνία που για κάθε νέα φυλακή που κατασκευάζει καταργεί δύο παλιές...

Η σεπτή ηρεμία μιας έμπνευσης,σαν αποκούμπι της αγνής γοητείας μιας σκοτοδίνης..

2010-05-23T23:20:00.000-07:00

ΤΟ ΠΛΑΊΣΙΟ

Στις πληγές των ονείρων σου τσαλαβουτούν,ξεκούρδιστοι πολιτικοί παραληρούν
Σαν ιερείς του δέους,λατρεύσαντες τον φόβο σαν θεό τους..
Την ανεπάρκεια σερβίρουν σαν μνημόσυνο ,που λοιδορεί τα ακόμα αγέννητα τους θύματα.
Χαμένοι στην παράκρουση μιας ιστορίας που λαθεύει στοχεύοντας στην απουσία οραμάτων,στην γέννηση εφιαλτών από επιλήσμονες ανονείρευτους,στην ανάδειξή της αποστράγγισης ανθρωπιάς σε ιστορική αναγκαιότητα..

ΤΟ ΥΠΟΚΕΊΜΕΝΟ

Σε παραλληλένθετες οδούς ρωτάς,εκεί που χορταίνει ο νους από συγκρούσεις,μέσα στην γοητεία της αντίθεσης, με δόλο αναμονής χειμάζεις.
Μπρος στην επίπληξη μιας μοίρας,χορταίνεις διαγουμίζωντας αντιφάσεις,αυτές που προσδοκούν να προσπελάσεις το ένα μοιραίο ύστερα απ`το άλλο σαν φανεί..
Στην αναμέτρηση μιας βιάσης με των άλλων, αντιλαλούν κομμένες λαμαρίνες κρίματα σαν πέφτουν μέσ` στην κάμινο της φτιάξης,και μια αέναη ροή δημιουργίας σε τραβάει ,από την λάβα τους ένα άγαλμα καινούργιο να αντιτάξεις.
Και οι νόμοι όλοι λοιδορούν το υποκείμενο,που σέρνεται μπροστά σαν παραβάτης,
θύμα το ίδιο και υπαίτιος μιας νέας αυταπάτης.
Ευθύς ορθώνεται μπροστά η αυτοτέλεια,νομολογία ενός σημείου στο μηδέν,αυτή που σε έκανε να υπάρχεις,με πυρανεξήτηλα σφραγίσματα που αλλάζουν χρώμα σε μαρκάρει.
Ακόμα ένα αταξίδευτο όνειρο καλεί,και πίσω σου μια κάποια Φαίδρα σε προσμένει,μα μπρος ένα υπήνεμο και υπόκωφο γιαπί ,θυμίζει θάλασσα που κάπως αόριστα σου γνέφει.
Στην ανημπόρια μιας πυράντοχης καρδιάς που δίχως αίμα φτιάχτηκε να υπάρχει,μια άνοστη μοίρα προσδοκεί,αυτούς που ενεχυρίασαν αγάπη και πλειστηρίαζαν βραχυπρόθεσμα μια σχέση..

ΤΟ ΕΓΩ..

Στην φυλλοροή των πράξεων ενός Υπερσυντέλικου απόθεσαν το τώρα σαν ύστατη αποτίμηση μιας δράσης..
Μια σακοράφα ερμητικής γραφής τρυπάει και ράβει τα κενά.
Μια γοητεία σαν σκοτοδίνη γλυκαίνει τις στιγμές..Αυτές που φθείρουν τις ωδές της παλέτας των φθαρτών χρωμάτων. Σαν φουτουριστικές αναλύσεις περισπούδαστων θανάτων..

Η ΕΥΧΉ ΜΙΑΣ ΛΎΣΗΣ

Φτου..ξελευθερία....

H ποδηγέτηση του κοινωνικού ορμέμφυτου μέσω του Καραγκιόζη.

2010-05-18T07:45:00.000-07:00

Παλιά,όπως όλοι ξέρετε δεν υπήρχαν τα σήριαλ..
Μάλλον δεν υπήρχε και η τηλεόραση..
Μάλλον δεν υπήρχε και το ρεύμα...
Πάντως από πάντα υπήρχε η ανάγκη για την εκάστοτε εξουσία να εκπαιδεύει με τέτοιο τρόπο τον κόσμο,τον λαό με τέτοιο τρόπο ώστε να διατηρήσει τα προνόμια και το καθεστώς εξουσίας της για την πάρτη της και να διαχωρίζει τους ανθρώπους σε αηδιαστές και αηδιαζόμενους ώστε μέσα από την ελπίδα του αηδιαζόμενου να γίνει μια μέρα και αυτός αηδιαστής να ξετυλίγεται ο χρόνος..
Επειδή δε ο χρόνος είναι η πιο επικίνδυνη παράμετρος μια και ορίζεται από την αντιληπτικότητα του εκάστοτε υποκείμενου ,μπορείς(αν κατέχει καλά την τέχνη της κοινωνικής μηχανικής) να διατηρείς ακίνητο το status quo των πραγμάτων παγιδεύοντας ακριβώς την αντιληπτικότητα των υποκειμένων και εγκλωβίζοντας την στην οπτική που σε συμφέρει..
Άρα δημιουργώντας την έννοια της στατικότητας στην αντίληψη και χρησιμοποιώντας επαναλαμβανόμενες προβολές εστιάζοντας στο πλαίσιο της ανθρώπινης δράσης η οποία και θα εξελίσσεται μόνο στο μεσοδιάστημα που εσύ ορίζεις αξιωματικά ,και μέσα από τη επανάληψη η αντίληψη τελικά θα εγκλωβιστεί στο μεσοδιάστημα που θα οριστεί ως πεδίο δράσης και κανείς δεν θα αμφισβητήσει ποτέ το αρχικό πλαίσιο της δράσης και την δυνατότητα επαναπροσδιορισμού του πλαισίου-σκηνικού,ώστε να μεγαλώσει και να δώσει ένα μεγαλύτερο πλαίσιο δράσης στους πρωταγωνιστές
Έτσι μια και όπως δεν υπήρχαν τα σήριαλ,αυτές οι ηλίθιες προβολές που θεωρούνται λαϊκή ψυχαγωγία και που σκοπό έχουν να κάνουν τον ηλίθιο πιο ηλίθιο και τον πιο ξύπνιο πιο ηλίθιο επίσης αποπροσανατολίζωντας και φυγαδεύωντας την αντιληπτικότητα των ανθρώπων από την ζωή τους στην ζωή ενός ηλίθιου πρωταγωνιστή,καθώς και μέσω των μιμιδίων (αν υπάρχουν,και απλώς η μίμηση δεν είναι παρά ένα ακόμα εργαλείο του μπαμπουίνου,το πιο αργό στην μάθηση και το πιο σίγουρο ότι αν θα επαναλαμβάνεις μια συμπεριφορά που κληρονομεί θα είναι ακριβώς πανομοιότυπη και περιοριστική όσο η αντίληψη αυτού που στην δίδαξε) να καταστήσουν τους ανθρώπους προβολές χωρίς ουσία των πρωταγωνιστών των σήριαλ οι οποίοι σπαράσσονται συνήθως από ένα σωρό "ανθρώπινες" κακουχίες,πάθη,ίντριγκες, περιτριγυρισμένοι από ένα σωρό καταναλωτικά καλούδια,υπήρχε με την σειρά του ένα είδος "κωμικού" σήριαλ το οποίο έβλεπαν μικροί και μεγάλοι σαν λαϊκή ψυχαγωγία,άρα και εκπαίδευση στα παλαιότερα χρόνια της τουρκοκρατίας.Ο Καραγκιόζης..
Αν το συγκρίνουμε βέβαια με την λαϊκή ψυχαγωγία των αρχαίων Αθηναίων που ήταν η τραγωδία του Ευριπίδη,του Σοφοκλή,η κωμωδία του Αριστοφάνη θα απογοητευθούμε για την ραγδαία ποιοτική υποβάθμιση της ψυχαγωγίας του "μέσου" ανθρώπου της αρχαίας Αθήνας με τον "μέσο" άνθρωπο της εποχής της τουρκοκρατίας αλλά και του "μέσου" ανθρώπου σήμερα που βλέπει τα εν λόγω σήριαλ σκουπίδια ,για να αφομοιώσει το όλο τίποτα που ζούμε ,μια και πολύ αμφιβάλλω αν ο μέσος άνθρωπος,η ακόμα και ο μέσος απόφοιτος ενός ΑΕΙ, κατανοεί η μπορεί η αντιληπτικότητα του να κατανοήσει την ποιοτική απόσταση των εν λόγω πνευματικών δημιουργημάτων
Για να επιστρέψουμε λοιπόν στον Καραγκιόζη,το θέατρο σκιών που είχαν και ανακάλυψαν οι Κινέζοι(βλέπε μηρμηγκολαός),οι Άραβες(δες τους πως κατάντησαν μετά τον Μεσαίωνα),οι Τούρκοι(γνωστοί για την δημοκρατική του διαπαιδαγώγηση) και ήρθε και σε μας ως λαός μίζερος και υποτελής της εν λόγω προοδευτικής Αυτοκρατορίας της εποχής,θα παρατηρήσουμε ότι αξιωματικά σε όλα τα επεισόδια το σκηνικό είναι πάντα το ίδιο. Δεξιά το Σαράι(δεξιά είναι το καλό μέρος αυτό του θεού) και αριστερά η παράγκα του Καραγκιόζη. Αυτού που όλοι γνωρίζουμε σαν ένα τύπο εξυπνάκια που κοροϊδεύει τους πάντες για να καταφέρει να επιβιώσει. Αυτός είναι και ο πρωταγωνιστής,ο ήρωας,το κεντρικό πρόσωπο που μαγνητίζει την προσοχή. Αυτός λοιπόν ο τύπος,έχει μια κακόμοιρη γυναίκα που την έχει φορτώσει με τρία παιδιά,που είναι αμόρφωτα σαν τον ίδιο,την οποία και την κάνει συνένοχο κατά καιρούς στις επαναλαμβανόμενες προσπάθειες λοβιτούρας και απάτης που δοκιμάζει για να θρέψει τα παιδιά του.
Προσπαθεί να εξαπατήσει τον Μπάρμπα Γιώργο,παρά το γεγονός ότι είναι συγγενής και επίσημος σπόνσορας του για να τα βγάλει πέρα με τα τρία παιδιά,ο οποίος δουλεύει και έχει κοπάδια αλλά προφανώς και χρηστή διαχείρηση.Προσπαθεί να εξαπατήσει τον Χατζιαβάτη,τελάλης και φερέφωνο του Βεζίρη με τον οποίο όμως διατηρεί φιλικές σχέσεις και λαμβάνει εκάστοτε και την βοήθεια του. Προσπαθεί να εξαπατήσει αν και φοβάται τον Βελιγκέκα,ήτοι την εκτελεστική εξουσία και αστυνομία του Βεζίρη.Κοροιδεύει και χειρίζεται άλλους συμπολίτες του όπως τον Σιορ Νιόνιο,τον Μορφονιό,τον Σταύρακα,τον Αρμένη τον ΄Βίζο λα βιζο.
Κάθε τόσο προσπαθεί να κοροϊδέψει και να εξαπατήσει και τον ίδιο τον Βεζίρη,την ίδια την εξουσία. Πάντα η κεντρική ιδέα των επεισοδίων είναι η προσπάθεια του χωρίς κόπο,χωρίς ποτέ να σκεφτεί να παράγει κάτι και να δουλέψει για να πετύχει την αυτονομία του και με το να ευτελίζεται και να κάνει κάθε λογής κόλπα,να κάνει τον ανάπηρο,να κάνει τον νεκρό,να "ρίχνει" τον άλλο στις συναλλαγές του,να κλαίγεται για τα παιδάκια του(για τα οποία παρεμπιπτόντως δεν δείχνει και μια ιδιαίτερη πατρική στοργή,τα σφαλιαρίζει που και που),να προσπαθεί να βγάλει μερικά λεφτά για να επιβιώσει..
Κάτι το οποίο είναι κοινό με την αρχαία Τραγωδία είναι το γεγονός ότι οι θεατές του έργου,όπως και στην αρχαία τραγωδία ξέρουν το τέλος του. Ξέρουν ότι στο τέλος ο Καραγκιόζης δεν πρόκειται ποτέ να τα "οικονομήσει" και να καταφέρει να ξεγελάσει μέχρι το τέλος του επεισοδίου κανέναν,στο τέλος θα τον πάρουν χαμπάρι,αν και προβάλλεται ο πιο έξυπνος και θα επιστρέψει στην αρχική του κατάσταση στην παράγκα,καταδικασμένος ακριβώς σαν τον Σίσυφο να προσπαθεί αλλά πάντα οι προσπάθειες του να πέφτουν στο κενό και να επιστρέφει ακριβώς εκεί που ξεκίνησε.
Αν μεταφέραμε το σκηνικό στο σήμερα και στην κατάσταση ΄που διαμορφώθηκε μεταπολιτευτικά και αντιπαραβάλλομαι τις φιγούρες του Καραγκιόζη με το κοινωνικό σύνολο θα βρίσκαμε αρκετές ομοιότητες αναμφιβόλος.
Εύκολα ταυτίζεται ο Μπάρμπα Γιώργος με τους αγρότες και τους κτηνοτρόφους.Μέσα από την δουλειά τους επιβιώνουν αξιοπρεπώς αν και κάθε τόσο πέφτουν θύματα του κάθε Καραγκιόζη και συμβάλουν με την παραγωγή και την φορολόγηση στο να διατηρείται το Σαράι.
Ο Χατζιαβάτης θα μπορούσε γενικά σαν τελάλης που είναι να αντιπαραβληθεί με τους δημοσιογράφους,ο συνδετικός κρίκος του Βεζίρη με τον Καραγκιόζη,ο μεν τον χρησιμοποιεί για να μεταφέρει τα μυνήματα "προσταγές" του στον Καραγκιόζη ο δε Καραγκιόζης πληροφορείται και ενίοτε διαβάλλει προς όφελός του τα μηνύματα.
Ο Βελιγκέκας εύκολα αντιπαραβάλλεται με την εφορία και την αστυνομία. Χωρίς αυτόνομη βούληση και αίσθηση δικαίου εκτελεί εντολές και νόμους του Βεζίρη,η απουσία ενός Δικαστή είναι εμφανής μια και ο Βεζίρης έχει και το μαχαίρι και το πεπόνι,η θέληση του είναι νόμος,άρα είναι και ο τελικός ρυθμιστής του κάθε επεισοδίου αφού νομοθετεί κατά το δοκούν.
Ο Βεζίρης βέβαια είναι η πολιτική εξουσία η οποία στο κάθε επεισόδιο παραμένει ακλόνητη και με την παντελή απουσία διακιοσύνης η ανεξαρτησίας αυτής κάνει όπως ακριβώς γουστάρει,γιατί μη μου πείτε ότι στην Ελλάδα για παράδειγμα έχουμε ανεξάρτητη δικαιοσύνη όταν ο κάθε εισαγγελέας και δικαστής εξαρτάται η καριέρα του από την βούληση της πολιτικής εξουσίας. Ο Καραγκιόζης πάντα ευελπιστεί να την ξεγελάσει αυτή την πολιτική εξουσία αλλά στο τέλος την πατάει,παραταύατα έχει πάντα την ελπίδα η οποία και διατηρείται αλώβητη σε όλα τα επεισόδια.
Ο Βεζίρης βέβαια είναι καχύποπτος και γνωρίζει την πρόθεση του Καραγκιόζη απ`την αρχή,αλλά του δίνει πάντα ένα περιθώριο ελιγμών,τον αφήνει πάντα για λίγο να κερδίζει,να του δώσει την γλύκα ότι τον ξεγέλασε,να τον κάνει να αισθανθεί έξυπνος και σπουδαίος ότι τα καταφέρνει να τον ξεγελάσει,αλλά πάντα στο τέλος τα πάντα επανέρχονται στην αρχική τους κατάσταση.
Ο χρόνος δε των επεισοδίων καταναλώνεται
Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί όλοι θαύμαζαν τον Καραγκιόζη. Το οποίο θα μπορούσαμε να τον αντιπαραβάλλουμε με τον Ελληνικό λαό μια και αυτή την ηθική υιοθέτησε(?),τον οδήγησαν να υιοθετήσει(?) ένα μεγάλο ποσοστό της κοινωνίας,λες και είχε ενσωματωθεί ο Καραγκιόζης στο κοινωνικό ορμέμφυτο.
΄Άλλωστε ο Βεζίρης πάντα χαίρεται γιατί ο μοναδικός "σοβαρός" αντίπαλος που τον απειλεί είναι ο αμόρφωτος ,κακομοίρης και καταδικασμένος Καραγκιόζης και ο ίδιος άλλωστε του δίνει a priori τα ΄προκαθορισμένα περιθώρια δράσης
Ο αληθινός για μένα πρωταγωνιστής ήταν πάντα αυτή η κουφάλα,ο Βεζίρης,αυτός που καταφέρνει να κρατάει το σκηνικό αναλλοίωτο σε όλα αυτά τα επεισόδια,το ωραίο Σαράι και αυτή την κολοπαράγκα στα αριστερά,και δεν τραβάει....την προσοχή....των θεατών...
Βέβαια ποτέ δεν ξεχνάμε και ότι και ο Βεζίρης,στο τέλος δεν αποκλείεται να είναι, παρά μια μαριονέττα..

Αναδημοσίευση απο Αργύριο Μαρινάκη facebook.

2010-05-02T21:08:00.000-07:00

Mια ωραία ιδέα...

Προς:

Αξιότιμο Κύριο Πρόεδρο της Δημοκρατίας,
Αξιότιμο Κύριο Πρόεδρο της Κυβέρνησης,
Υπουργούς, Βουλευτές, Δημοσίους φορείς κλπ.
Κοινοποίηση: Σε όλες τις πρεσβείες, Ε.Ε., Δ.Ν.Τ.

ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ - ΔΗΛΩΣΗ

Αξιότιμοι κύριοι και κυρίες, παραλήπτες της παρούσας επιστολής - δήλωσης.
Έχω παρατηρήσει, ότι αρκετά συχνά γίνεται η χρήση του ονόματος του ελληνικού λαού, π.χ. «ο ελληνικός λαός μας ψήφισε» και του ονόματος των Ελλήνων, π.χ. «με κοινή προσπάθεια όλων των Ελλήνων θα βγούμε από την κρίση», προκειμένου να προβληθούν, δικαιολογηθούν ή νομιμοποιηθούν ποικίλες και διάφορες προτάσεις, ενέργειες και νομοθετικές ρυθμίσεις με τις οποίες δεν συμφωνώ.

Επιπροθέτως παρατηρώ ότι:
- Ουδέποτε λήφθηκε υπ' όψη η προσωπική μου άποψη, γνώμη ή συμβουλή σε ζητήματα, η επίλυση των οποίων θα βελτίωνε την παρούσα πολιτική, κοινωνική και οικονομική κατάσταση της χώρας.
- Ουδέποτε μου ζητήθηκε η συναίνεση ή συγκατάθεση σε οποιαδήποτε νομοθετική ή άλλου τύπου ενέργεια, όπως η ψήφιση ενός νομοσχεδίου, η επικύρωση μιας διακρατικής συμφωνίας ή σύναψης ενός δανείου.
- Ουδέποτε μπόρεσα να ελέγξω τις πρακτικές της παρούσας κυβέρνησης (όπως άλλωστε και όλων των παρελθουσών κυβερνήσεων), οι ενέργειες της οποίας απέχουν τα μέγιστα από τις προεκλογικές εξαγγελίες.

Προς τούτο σας παρακαλώ όπως, σε κάθε επόμενη αναφορά που έχει να κάνει με δηλώσεις, αναφορές και αποφάσεις στο όνομα του ελληνικού λαού και των Ελλήνων και εφ΄ όσον δεν έχει την σύμφωνη γνώμη μου, να με εξαιρείτε. Επιθυμώ λοιπόν (για παράδειγμα), να λέτε:

«ο ελληνικός λαός εκτός του Αργύριου Μαρινάκη

Ειδικώς για τις περιπτώσεις εκείνες όπου προβαίνετε σε σύναψη δανείου καθ' οιονδήποτε τρόπο, χωρίς την συγκατάθεσή μου και εκ των υστέρων ζητάτε την συμμετοχή μου στην αποπληρωμή του, πριν την υπογραφή της σύναψης, να ενημερώνετε τον δανειοδότη σας ότι:

«εγγυάστε την εμπρόθεσμη αποπληρωμή των δόσεων του δανείου, με συμμετοχή του ελληνικού λαού, εκτός του Αργύριου Μαρινάκη».

Επίσης σας δηλώνω ότι δεν νιώθω κανένα βάρος ευθύνης για την οικτρή οικονομική κατάσταση της χώρας, όπως ο υπέρογκος δανεισμός ή για την χαμερπή πολιτική ζωή του τόπου, όπως διαφαίνεται από τα κατά καιρούς δημοσιοποιημένα σκάνδαλα. Ως συνέπεια των παραπάνω, δεν βλέπω κανέναν λόγο, βάσει του οποίου ζητείται η συνδρομή μου στον απεγκλωβισμό από την κρίση, στην διαμόρφωση της οποίας δεν συμμετείχα. Προς τούτο επιφυλάσσομαι, ως Ελεύθερος Πολίτης, να αποποιηθώ, στο μέτρο των δυνατοτήτων μου, οποιασδήποτε ευθύνης μου επιρριφθεί άδικα και αναίτια, όπως και οποιασδήποτε απαίτησης αποπληρωμής οφειλών από οποιονδήποτε το απαιτήσει.

Με εκτίμηση,

Ελεύθερος Πολίτης

Η υποξία ενός ανερμάτιστου εγώ.

2010-04-13T19:03:00.000-07:00

Οι μπλε μικρές κηλίδες αναδύονται σιγά...
Σαν τις σκέψεις και αυτές,στην αρχή σιγά σιγά ,μέχρι να μωβήσουν...
"Εγώ Ειμί",βροντοφωνάζει για να εισακουστεί παρά αυτού...
"Και αυτό το ξέρω,διότι σκέπτομαι" ,επαναλαμβάνει μονήρης και εριστικός...
" Άρα υπάρχω", συνεχίζει..Και καβαλάει το πεζοδρόμιο..
"Άρα υπάρχει και το πεζοδρόμιο",σκέπτεται...
Μετά το ρωτάει δυνατά..."Υπάρχεις?".
Το πεζοδρόμιο δεν του απαντά.
"Μα πως να υπάρχει?",συλλογίζεται,"αφού Δεν σκέφτεται..."
Ως συνήθως παρασύρεται στις σκέψεις του,έχει μάθει από μικρός να σκέπτεται πολύ για να υπάρχει περισσότερο από τους άλλους,καθότι αφού υπάρχεις όσο σκέφτεσαι,πως θα υπάρξεις περισσότερο?
Γίνεται με το πέρας του χρόνου περισσότερο χαμένος στους συλλογισμούς του..
Όλα είναι πλέον ένα μαθηματικό και διανοητικό πρόβλημα..
Και σκέφτεται πλέον για τα πάντα,δεν αφήνει τίποτα να μην το σκεφτεί,ακόμα και οι πιο παράξενες σκέψεις είναι καλοδεχούμενες,τουναντίον τις προκαλεί γιατί έτσι θα μεγαλώσει η ίδια του η ύπαρξη,και περνάει ο χρόνος...αλλά και αυτό το σκέπτεται και το γνωρίζει,άρα δεν τον νοιάζει.
Δεν σκέπτεται μόνο όταν περνάει τον δρόμο ,γιατί μια φορά κόντεψε να τον πατήσει αυτοκίνητο,οπότε το σκέφτηκε ,και αποφάσισε να μην σκέπτεται όταν περνάει τους δρόμους..
Σκέπτεται πολύ και δυνατά,σε βαθμό που τον πονάει το μυαλό του..
Αλλά η βασική του σκέψη είναι πάντα αυτή..
"Εγώ ειμί"
και λύνει όλα τα προβλήματα με αυτόν τον τρόπο,με την σκέψη.
Όλα τα αντιμετωπίζει με την σκέψη.
Βέβαια μεταξύ μας,νομίζει ότι τα αντιμετωπίζει,καθότι η απορρόφηση από την σκέψη δημιουργεί μια τάση για καταστολή της δράσης,και πολλές φορές οι λεπτομέρειες των προβλημάτων που εστιάζει τον αποπροσανατολίζουν από την ουσία του προβλήματος,αλλά και αυτό με την σειρά είναι μια άλλη σκέψη.
..Χμμμμ...
Μετά σκέφτηκε ότι και όλοι αυτοί οι άλλοι σκέφτονται,ναι, όλοι αυτοί που τον περικύκλωναν,και μετά με μια δυσφορία αναρωτήθηκε αν σκέφτονται και αυτοί οι άλλοι πιο καλά και πιο πολύ από αυτόν,και αυτή η σκέψη ομολογουμένως δεν του άρεσε καθόλου...
"Άραγε τι να σκέφτονται?"
Και αφού περάσαν χρόνια να κατανοήσει την σκέψη και των άλλων,παρατήρησε το βασικό μοντέλο και πηγή της σκέψης και των άλλων..
Αυτό το "Εγώ ειμί"..
Και με την ανακάλυψη αυτού του κοινότοπου μοντέλου,είχαν ήδη περάσει αρκετά χρόνια σκέψης,πήγε στο διπλανό μπαρ,ήπιε 4 ποτήρια ουίσκι και αφού ζαλίστηκε αρκετά πήγε σπίτι,ξάπλωσε και αποφάσισε να κοιτάει για το υπόλοιπο το ταβάνι...

At the unbearable point beside trust....

2010-04-08T18:36:00.000-07:00

While you were in the magnificent sight of conflict,as collateral damage...

At the irrevocable point beyond any reasonable doubt...

In the unbearable situation where trust is reversing to knowledge..

At the edge of humans vanity...

You found me there, but just for a while...

As a refrain of a song,

In the abscense of abscenses..

In a sparkling glance of inspiration,

and as the sum of all inconviniences..

You had already found me, but just for a while...

But you will never find me where you have just sat,

lazing there,

.... at the point beside trust...

Αθέμιτος ανταγωνισμός...

2010-04-06T20:08:00.000-07:00

Εδώ και καιρό σκαρφίζομαι στο μυαλό μου συγγραφικά παιχνιδίσματα.Φταίει το κλίμα και αυτή η ανακατωσούρα που γεννάει ζοφερές ιστορίες με γκόλεμ και οράματα,παρακρούσεις και εκφάνσεις διεστραμμένων μυαλών που γίνονται πραγματικότητες σε ρυθμούς ΑcDc...
Αλλά μια λαχτάρα μεγάλη που γεννιέται κάθε μέρα μέσα μου και σκάει κάθε βράδυ είναι αυτή που με στοιχειώνει τα τελευταία χρόνια....
Θέλω να γράψω ένα βιβλίο,αλλά όπως κάθε ματαιόδοξος δεν θέλω ένα οποιοδήποτε βιβλίο με μια οποιοδήποτε ιστορία..
Θέλω κάτι που θα ταράξει τα νερά...
Θέλω να σκεφτώ ένα..απαίσιο βιβλίο.
Ένα λιβελογράφημα,'ένα αίσχος για την ανθρωπότητα...
Θέλω να σκεφτώ το πιο εμετικό βιβλίο που γράφτηκε ποτέ,όπου όλοι οι ήρωες του είναι πουλημένοι,εξαθλιωμένοι ψεύτες,απατεώνες της χειρότερης υποστάθμης...
Θέλω ένα βιβλίο που όποιος θα τόλμαγε να το διαβάσει , θα ξέρναγε απ`την πρώτη γραμμή,να έμενε άφωνος από την αναίδεια και την μιαρότητα της σκέψης του..
Μια ωδή στην υπέλιξη του ανθρωπίνου είδους,φτιαγμένο από ψεύτες,ρουφιάνους ,σήριαλ κίλερ που το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι η πάρτη τους και δεν διστάζουν να καταστρέψουν ,να κοροϊδέψουν,να ληστέψουν τον διπλανό τους υπακούοντας μόνο στα ένστικτά τους...
Θέλω και προσπαθώ να γράψω ένα τραχύ βιβλίο που να ψεύδεται ασύστολα από την πρώτη γραμμή,να είναι βλάστημο και να αιτιολογεί τις πράξεις των ηρώων του με σαθρά επιχειρήματα..
Ήθελα εδώ και καιρό να τ`αρχίσω,
και έφαγε πολύ ενέργεια απ`την σκέψη μου,
αλλά πως θα τα καταφέρω όταν η τηλεόραση ανεβάζει τον πήχη ,
τόσο μα τόσο ψηλά?

Oι ηλίθιοι υποφέρουν καλύτερα.....

2010-04-03T18:39:00.000-07:00

Έμειναν και οι ίδιοι έκπληκτοι....Κανείς δεν πίστευε ότι θα φερόντουσαν με αυτόν τον τρόπο΄
σε έναν ολόκληρο λαό και κανείς δεν θα τόλμαγε να αρθρώσει κουβέντα.Το μακρόχρονο πείραμα όχι μόνο είχε πετύχει αλλά η επιτυχία του ήταν πέρα για πέρα ολοκληρωτική...Μεγάλος ψυχολόγος ο Pavloff..
Το σχέδιο είχε ξεκινήσει εδώ και πολλά χρόνια και κανείς δεν περίμενε από την ομάδα να έχει τόση μεγάλη επιτυχία.Βέβαια οι μυστικοί τους σύμβουλοι τους είχαν περιγράψει από την αρχή τα στάδια και το αποτέλεσμα αλλά κανείς δεν περίμενε και από τους ίδιους μια τέτοια εξέλιξη...Το τελικό στάδιο ήταν αυτό..Η τελική πρόκληση, αυτό θα έδινε σε όλους την δυνατότητα να δούν κατα πόσο τα υποκείμενα θα αντιδρούσαν η θα υπέμεναν και αυτή την ύστατη δοκιμασία και υποτίμηση της νοημοσύνης..
Το κόλπο είχε στηθεί καλά επικοινωνιακά,όλοι οι ειδικοί θα συμφωνούσαν ότι δεν υπάρχει άλλη λύση παρά η γενικευμένη ανέχεια και ο αποθησαυρισμός των υποκειμένων από την ατομική τους περιούσία εν ονόματι ενός γενικού καλού και της ίδιας της κρατικής οντότητας..Όλοι θα έπρεπε να δουλέυουν ακόμα περισσότερο για ακόμα λιγότερα,παραδομένοι στον κρατικό μόρφωμα που είχε μεταλλαχθεί πλέον σε τέτοιο βαθμό απο την "παρέα" τα τελευταία χρόνια ώστε σε τίποτα να μην θυμίζει τον σκοπό για τον οποίο δημιούργήθηκε το κράτος..Αλλά έτσι γίνεται όταν εναποθέτεις την περιουσία σου και τον μόχθο σου σαν βλάκας και χωρίς καμμία ασφαλιστική δικλείδα στον οποιονδήποτε...
Έτσι όλα είχαν ετοιμασθεί για την τελευταία πρόκληση.Τα μέτρα θα ανακοινώνονταν αργά και προεπισκοπικά ώστε να μπορούν να βολιδοσκοπηθούν οι διαθέσεις,σε περίπτωση που θα υπήρχαν αντιδράσεις θα υπήρχε πάντα ο ελιγμός της οπισθοχώρησης από τις αρχικές θέσεις και δηλώσεις..Αν βέβαια υπήρχαν αντιδράσεις...Οι ψυχολόγοι είχαν αποφανθεί ότι πρώτα θα διοχετεύονταν μαζική "νοβοκαίνη",ώστε να "μουδιάσουν" αρκετά τα υποκείμενα,μετά μια "έσανς" φόβου και τέλος η κοινή παραδοχή από τους ειδικούς περί της αναγκαιότητας της λήψης των μέτρων....
Έτσι και έγινε,εκτός από άναρθρες ασυντόνιστες μουδιασμένες κραυγές δεν ακούστηκε τίποτα...'Ολα εξελίχθηκαν φυσιολογικά..Πολλοί μάλιστα από τα υποκείμενα αισθάνθηκαν και ενοχές για το ατόπημα να μην εμπιστευθούν την περιουσία τους στο "κράτος" το οποίο έτσι και αλλιώς τους φρόντιζε κατάλληλα...
Και ουδείς δεν πρόλαβε να αρθρώσει λέξη...
Παρά μόνο κάτι βαρυγκόμιες ακούστηκαν που εκτονώθηκαν σποραδικά,στα πάνελ της τηλεόρασης...

Μια ευχή σαν ένα ακόμα σλόγκαν,θα πειράξει...

2010-04-03T01:47:00.000-07:00

Σε αυτή την εποχή που ο χρόνος τρέχει παραχρήμα και η ιστορία έγινε αστερίσκος στις υποσημειώσεις των ταμπλόιντς...

Στον χωροχρόνο αυτό που παγιδεύσαμε χαρές και ελπίδες,

σ`αυτό το μερτικό του αιώνα που χτίσαμε με την αποπομπή του ήθους απ`τις ευχές μας.

Ας ευχηθούμε ακόμα μια φορά τιμώντας τα`αυτονόητα που απλώς υφέρπουν σαν ανάμνηση παιδιού μέσα σε κρίση πυρετού.

Και ας ευχηθούμε σωστά,κοιτάζοντας στα μάτια τις ευχές μας....

La tendenza dei fiumi rovesciati...

2010-04-02T20:59:00.000-07:00

Varie e ambie onde,
saluti che gallegianno,
non ce un altro fiume..
Ma nottando la,nelle aque profonde di te,ho trovato la verita...

Έκλειψης Ηγετών...Aρχή λαού....

2010-03-27T04:32:00.000-07:00

Πρέπει να τελειώσει όλο αυτό το παραμύθι που στήρίζεται στις πλάτες όλων και που πλέον φαίνεται η ανεπάρκεια του σε κάθε τομέα...Όντως οι ηγέτες δεν υπάρχουν,αλλά δεν υπάρχουν για έναν και απλό λόγο...Γιατί δεν ΧΡΕΙΆΖΟΝΤΑΙ..Οι κοινωνίες πλέον δεν αποτελούνται από ηλίθιους και υποτελείς. Οι Έλληνες κατεξοχήν ένας διανοητικός λαός που ο καθένας από μας έχει και άποψη και γνώση των προβλημάτων του πολύ καλυτερα από τον από πάνω που οριζεται μέσα από το κομματικό κονκλάβιο θα μπορούσε πολύ απλά να έχει οποιαδήποτε θέση μέσα σε αυτούς τους μηχανισμούς και ακόμα και να κατάφερνε καλύτερα όσον αφορά την λήψη αποφάσεων για απλά πράγματα ,ακριβώς επειδή τα βιώνει..

Δεύτερον ζούμε σε μια εποχή που ξεμπροστιάζει την υστεροβουλία και την αδιαφορία των μηχανισμών αυτών πάνω στους πολίτες..Δεν υπάρχει καλύτερος χρόνος για την δημιουργία μιας κίνησης,έστω μέσα από ένα κόμμα η οποία δεν θα έχει καμιά σχέση με τις ήδη υπάρχουσες δομές των κομμάτων .Ένα κόμμα που δεν θα έχει καν επιτροπές αλλά όλα τα μέλη του θα είναι επιτροπή και που οι αρχές του θα αλλάζουν κάθε φορά κατά βούληση των μελών του..Αυτό που θα προάγει μέσα από την άμεση δημοκρατία τις απόψεις και την θέληση του συνόλου. Και αυτό πλέον είναι εφικτό...Δεν θεωρώ ότι έχουμε κανέναν ανάγκη να μας εκπροσωπεί,πρέπει απλώς να έχουμε ένα κράτος που θα απαρτίζεται από συμπολίτες μας ταγμένους στο να εξυπηρετούν την θέληση μας και τίποτα παραπάνω,γιατί όλα τα άλλα είναι αχρείαστα. Και δεν μιλάω μόνο για το απαράδεκτο της έλλειψης δημοψηφισμάτων αλλά ακόμα περισσότερο γιατην φενάκη της όλης δομής του κρ'ατους που δημιουργεί συντεχνίες,κύκλους συμφερόντων και γραφειοκρατικούς μηχανισμούς που όχι μόνο συνθλίβουν παρά την θέληση του τον πολίτη αλλά δεν του λύνουν κανένα μα κανένα πρόβλημα.Ο δε πολίτης έχει εθιστεί πλέον στο να κατηγορεί αλλά και να συμμετέχει απαθής σε αυτό το δράμα..Το σύστημα έχει ενισχύσει τον εγωισμό του καθένα μας σε μεγάλο βαθμό ώστε να αποδυναμώσει οποιαδήποτε κοινωνική συλλογική δράση και να μπορεί αν ασκεί εξουσία επ`αόριστον αλλά αυτό ακριβώς είναι και η αχίλλειος πτέρνα του. Δημιούργησε από μόνο του τις συνθήκες για τον μετασχηματισμό μέσα απο την ανάδειξη της ατομικότητας.Στην Ελβετία γίνονται 340 δημοψηφίσματα τον χρόνο μέσα από το ταχυδρομείο...Εδώ βλέπουμε δήμους 1000 και 2000 κατοίκων οι οποίοι εκλέγουν δημάρχους που κάνουν ότι θέλουν για τέσσερα χρόνια και κανείς πολίτης δεν μπορεί να εκφραστεί και να εναντιωθεί στις αποφάσεις τους αλλά καταλήγουν στο να δημιουργούν τοπικές κλίκες εξουσίας που εκμεταλλέυονται την δύναμη που τους δίνει ο ίδιος ο κόσμος..Και είναι εκνευριστικό..

Πλέον θεωρώ ότι η κοινωνία πρέπει να συνδιαλέγεται απόόμμνη της και δεν χρειάζεται κανέναν να αποφασίζει χωρίς τον ξενοδόχο..
Σαν πρώτη δράση έφτιαξα μια σελίδα στο facebook που λέγεται " Ας φτιάξουμε μια Ελλάδα όπως την θέλουμε..."Και εννοώ όπως την θέλουμε Εμείς.

Και το εννοώ εμείς...Ο καθένας έχει θέση σε αυτό το πείραμα και ο καθένας πρέπει να εκφραστεί εκτός αν αισθάνεται ότι τον εκφράζει αυτή η υφιστάμενη δομή των πραγμάτων η κάποιος χώρος τον καλύπτει..Να διερωτηθεί όμως αν αυτός καλύπτει και το σύνολο της κοινωνίας,η αν θεωρεί ότι ο γείτονας του δεν έχει θέση σε αυτήν η ότι δεν πρέπει να εισακούγεται.
Αυτά και θα επανέλθω...

Συνταγματική μεταρύθμισης...(Η επιστροφή)

2010-03-22T22:23:00.000-07:00

Άρθρο 1
Όποιος νομοθετεί με τρόπο που να καταστήσει άνθρωπο εξαρτημένο από το κράτος αν αυτός δεν το χρειάζεται,τιμωρείται με ποινή φυλάκισης 1 έτους.Ο δε άνθρωπος που καταφεύγει σε επιδόματα εις βάρος ετέρων και δεν τα χρειάζεται δουλεύει δωρεάν για το κοινωνικό σύνολο μέχρι να αποκαταστήσει το ποσόν εις το διπλάσιο
Άρθρο 2
Όποιος κρατικός λειτουργός φορολογήσει πολίτη σε αγαθά που δημιούργησε αυτός πάνω από το δέκα τις 100% καλείται φορομπήχτης και άρπαξ και διαπομπεύεται ωσάν τέτοιος μη δυνάμενος να βγάλει κιχ η βαχ
Άρθρο 3
Όποιος κρατικός λειτουργός δημιουργεί άγχος στους πολίτες αποπέμπεται και δουλεύει τσάμπα για τον πολίτη μέχρι να του φύγει το άγχος που του δημιούργησε.
Άρθρο 4
Όταν πολίτης από φυσική αδυναμία έχει ανάγκη φροντίδας και επιβίωσης ανατίθεται άμεσα σε άλλους δύο πολίτες με υψηλό παραγόμενο πλούτο οι οποίοι και τον υιοθετούν σαν παιδί τους.
Άρθρο 5
Όποιος πολίτης δουλεύει για το κράτος χωρίς το κράτος να τον χρειάζεται αλλά τεχνηέντως και προς αποφυγή μόχθου προσποιείται ότι δουλεύει,δίδετε σε δύο πολίτες με υψηλό παραγόμενο πλούτο για να δουλεύει εις αυτούς,όπως αυτοί διατείνονται
Άρθρο 6
Όλοι οι κρατικοί λειτουργοί και νομοθέτες προτού αποφασίσουν για νόμους και ρυθμίσεις που αφορούν επαγγέλματα καλούνται όπως δουλέψουν στο συγκεκριμένο επάγγελμα για δύο μήνες και μετά να αποφασίσουν για τον τρόπο φορολόγησης αυτού. Αν δεν δύνανται τότε αντικαθιστώνται από έτερο κρατικό λειτουργό και αποπέμπονται
Άρθρο 7
Ουδείς δεν δύναται να καταστήσει εαυτόν κρατικό λειτουργό παρά μόνο μετά την ηλικία των 40 ετών και αφού προηγουμένως έχει συμπληρώσει 10 έτη εργασίας στον ιδιωτικό τομέα..
Άρθρο 8
Επίδομα ανεργίας,ασθένειας,απορίας δίδεται μόνο από τις τοπικές κοινωνίες από επιτροπή πολιτών 40 εις τον αριθμό οι οποίοι κληρώνονται έκαστη συνεδρίαση.
Άρθρο 10
Οι κρατικοί λειτουργοί λειτουργούν μόνο εποπτικά και ρυθμιστικά,οι αποφάσεις παίρνονται μόνο από τους πολίτες άμεσα οι δε κρατικοί λειτουργοί που δεν τις εφαρμόζουν αποπέμπονται και λοιδορούνται σαν ανίκανοι και παραφραστές
Άρθρο 11
Όσοι αξιώνουν για τον εαυτό τους αξίωμα,το παίρνουν,αν αποτύχουν εις την λειτουργία του,αποζημιώνουν για τυχόν βλάβες η ζημίες τους υπολοίπους,υπόλογοι με την προσωπική τους περιουσία.
Άρθρο 12
Οι δικασταί σε περίπτωση που αποδειχτεί ότι επέβαλλαν ποινή σε αθώο,υποχρεούνται να υποστούν την ποινή που επέβαλλαν.
Άρθρο 13
Η εκπαίδευσης είναι απόφαση των τοπικών κληρωτών συμβουλίων και κοινωνιών οι οποίοι πληρώνουν, εκλέγουν και ελέγχουν τους καθηγητές που θα διδάξουν τα παιδιά τους. Το κράτος απλώς ελέγχει και προσδιορίζει το ελάχιστον πρόγραμμα.
Άρθρο 14
Η περίθαλψη είναι απόφαση των τοπικών κληρωτών συμβουλίων και κοινωνιών οι οποίοι πληρώνουν εκλέγουν και ελέγχουν τους ιατρούς οι οποίοι τους θεραπεύουν.
Το κράτος ασκεί έλεγχο όσον αφορά τα προσόντα .
Άρθρο 15
To κράτος υπάρχει μόνο για να διευθετεί,να ελέγχει,να αστυνομεύει,να επιβλέπει και αυτό μόνο όταν οι πολίτες το καλούν. Υποχρεούται δε να συντονίζει μόνο τους ελεγκτικούς μηχανισμούς με νομοθετήματα που υπαγορεύονται και ψηφίζονται από τους πολίτες προς εφαρμογή.
Άρθρο 16
Απαγορεύεται οποιοσδήποτε να εκπροσωπεί τον πολίτη πέρα από αυτούς οι οποίοι τελούν υπό δικαστική παύση.Η ψήφος δε των πολιτών αν αποδειχτεί ανταλλακτική΄χάνεται για 5 χρόνια από όποιον την διέθεσε.
Άρθρο 17
Το κράτος μαζεύει φόρους μόνο για τους απαραίτητους ελεγκτικούς μηχανισμούς στους οποίους συμμετέχουν πολίτες εκ περιτροπής και κληρωτοί άνω των 40 ετών. Επίσης οι φόροι πάνε για την διατήρηση αξιόμαχου στρατεύματος προς διασφάλιση της ειρηνικής ζωής των πολιτών από όσους τους εποφθαλμιούν.Στο στράτευμα πηγαίνουν πολίτες η οστις δεν επιθυμεί θα πληρώνει έναν έτερο πολίτη που επιθυμεί εις την θέση του.
Άρθρο 18
Κανείς από τους πολίτες δεν συνδιαλέγεται μυστικώς με ξένες κρατικές οντότητες.Η διπλωματία είναι φανερή και κατόπιν δημοψηφίσματος.Τα δε δημοψηφίσματα γίνονται ατελώς μέσω ταχυδρομείου η ηλεκτρονικώς ελεγχόμενα από τον αριθμό ταυτότητας και Α.Φ.Μ.Όποιος δε παραποιήσει η υπεξαιρέση ψήφο έτερου,θα δουλεύει δωρεάν για το κράτος.
Άρθρο 19
Οι κρατικές δαπάνες δημοσιεύονται και ελέγχονται από τους πολίτες από κληρωτές επιτροπές εκ περιτροπής των 100 ατόμων. Σε περίπτωση μη ικανοποιητικής εξήγησης η απώλειας ποσού,το ποσό πληρώνεται επιμερίζοντας το σαν οφειλή σε όσους εμπλέκονται στην διαχείριση αυτού.
Άρθρο 20
Κανείς δεν έχει δικαίωμα που δεν στοιχειοθετείται από αντίστοιχη υποχρέωση.
Άρθρο 21
Κανείς δεν λογοδοτεί στο κράτος για πράξη που δεν βλάπτει συμπολίτη του.
Άρθρο 22
Όποιος δεν θέλει να συμμετέχει στις αποφάσεις όταν καλείται,πληρώνει 20% φόρους.

Αν σας αρέσει συνεχίστε το....Και κάντε και κάννα καινούργιο κόμμα μπας και δούμε προκοπή...

La semplicita di un fallimento ingognito....

2010-03-21T12:45:00.000-07:00

Η απλότητα ενός φαλιμέντο που γύρναγε ανάμεσα μας χωρίς κανείς να το πάρει χαμπάρι...

Πτωχοί εις την κρίση,διατελέσαν τες καθήκοντα κυβερνήτου και ύπατου αρμοστή...
Πτωχοί εις την διάγνωση ασθενειών,χρισμένοι θεράποντες ιατροί,υπό την παραπλάνηση του όχλου...
Πτωχοί και κωφεύωντες στις ανάγκες των πολλών που τους χαρίζουν την έπαρση..
Χαμένοι και επιρρεπής εις την την ανάδειξη του ασήμαντου εαυτού τους και της ανάγκης αυτοσπουδαρχιδισμού,όπως κλήθηκαν προσήνοες αρχομανείς να αυτοβαυκαλίζονται εις βάρος των άλλων...
Θεομπαίχτες συν τοις άλλοις,αδαείς εν τω όλο μα έχοντας βαθύτατη ανάγκη στοργής και θώπευσης παρά των μεντόρων και υποβολέων τους..
Αργυρώνητοι μπάσταρδοι που κοροϊδεύουν την μούρη τους καθώς η μητέρα ιστορία δεν συγχωρεί...
Τσετσίπωτοι ψευδοαστοί που ζουν το αμερικάνικο όνειρο χωρίς ενδείξεις ντροπής παρά μόνο τελούντες υπό συνεχή ύπνωση..
Έτοιμοι να πουλήσουν τα πάντα απλώς και μόνο για να διατηρήσουν την αναξιότητα τους σε θώκους και βαρυσήμαντες εκδηλώσεις ωσάν επίτιμοι προσκεκλημένοι.
Έχοντας χάσει κάθε ίχνος αξιοπρέπειας και φιλότιμου απέναντι στην κοινωνία την γλυτώνουν με το να νομοθετούν θέτοντας τον εαυτό τους υπεράνω κάθε νόμου..
Πομφόλυγες και οσφυοκάμπτες μπρος στην δύναμη..Προκειμένου να προστατεύσουν τον εαυτούλη τους ανέρχονται στα κομματικά συστήματα εξουσίας,έρποντας και γλείφοντας για να λεηλατήσουν την περιουσία όσων δουλεύουν με οποιαδήποτε επίφαση νομιμότητας εφευρίσκουν και αφού τα καταφέρνουν θεωρούν ότι σώζουν και από πάνω την κοινότητα..
Η δε κοινότης τους λοιδορεί ναι μεν με απάθεια αλλά ταυτόχρονα τους πιστοποιεί την αναγκαιότητα τους,με το να αφήνετε να ποδηγετείται παρά αφρόνων που στήσανε το κομματικό παιχνίδι έτσι ώστε να βρίσκουν θέση μέσα σε αυτό οι σφουγγαροκολάριοι και οι ποδονήφτες του αμέσως από πάνω ώστε να διασφαλίζετε η συνεχής διαδοχή..
Και όταν έρχεται ξανά η πτώσης,δεν απολογούνται καν αλλά συνεχίζουν τον κομπορρήμων βαυκαλισμό τους μετά ευτέλειας καθότι εκλαμβάνουν τις ροχάλες σαν ψιχάλα. Αρχομανείς κλεισμένοι στο bunker της φιλαυτίας τους,θυσιάζουν τους πολίτες μια και οι πολίτες ήτο άτιμοι και καλομαθημένοι και όχι αντάξιοι της δόξας και του οράματος που με τόση σπουδή τους επιφύλασσαν κοροιδεύοντας τους στα μούτρα..Ήτοι θελε στα και παθέστα...
Ουφ....Το ξέρω ότι δεν αλλάζει και τίποτα αλλά να ...αισθάνομαι λίγο καλύτερα...
.......Και κανείς βρε παιδάκι μου δεν το είχε πάρει χαμπάρι....
Υ.Γ. Ανίκανοι...

Tοπία πίσω απ`τις σκηνές μιας ζωής.

2010-03-18T22:28:00.000-07:00

Πρόκειται για μια ανακολουθία,αλλά αυτό ακριβώς μας ενδιαφέρει σ`αυτήν την ιστορία...Η ανακολουθία των γεγονότων που περιγράφουν μια ζωή. Και γιαυτό ακριβώς ξεκινάει ανάποδα .Η τελευταία φωτογραφία είναι η πρώτη...μάλλον.

Σ`αυτήν την ιστορία πρωταγωνιστικό ρόλο παίζουν οι Σαικσπηρικές μας τρεις μοίρες,αυτές που μας κλωθογυρίζουν και μας παίζουν σαν χάρτινους μασκαράδες κάθε μα κάθε δευτερόλεπτο.

Οι φίλοι μας και συμπρωταγωνιστές είναι τα φώτα και οι σκιές...Σκηνοθέτης ο χρόνος...

Η ιστορία ξεκινάει παλιά,τότε που όπως φαίνεται γεννήθηκα σε μια παράγκα. Όταν γεννήθηκα η μάλλον για να ακριβολογούμε λίγο μετά,γεννήθηκα με ένα παράδοξο ελάττωμα.Θυμόμουν τα πάντα με ακρίβεια και όταν λέμε τα πάντα εννοούμε τα πάντα,την κάθε μικρή λεπτομέρεια,ακόμα και πριν ...γεννηθώ...Στην αρχή νόμιζα ότι ήταν παραισθήσεις,εικόνες που δεν είχα δει ποτέ και εμφανίζονταν σαν ρίπη αναδυόμενες από τον νου κατακλύζοντας το οπτικό πεδίο και αφήνοντας με άφωνο με μια αίσθηση του κενού. Σε μια κατάσταση απομόνωσης από το περιβάλλον...Μετά ,πολύ μετά κατάλαβα...

Έφηβος πλέον,άρχισα να ταξιδεύω πολύ,σε όσα πιο πολλά μέρη μπορούσα. Κάποια μέρη ξύπναγαν ακόμα πιο πολύ μνήμες,ολάκερες και ταξινομημένες.Πάντως όσο πιο πολύ θυμόμουν τόσο χανόταν και η γαλήνη μου. Για τον απλό λόγο ότι η γραμμικότητα της σκέψης κόλλαγε μια και το αίτιο και αιτιατό της μνήμης μου είχε καταστραφεί ολοκληρωτικά και ένα άγριο συνοθύλεμα συμβάντων έπληττε καίρια την υπόσταση μου και με παρέσερνε σε ένα εσωστρεφικό παιχνίδι αναζήτησης και πολλών γιατί...

Στο μεταξύ βρήκα τρόπους να συγχρωτίζομαι και να συμμετέχω και σε αυτόν τον ποδόγυρο των ψυχών που βρέθηκα να πλέω...

Μετά άλλωστε παρατήρησα και ένα άλλο εξίσου βαρύτατο ελάττωμα..Δεν μπορούσα να ταυτιστώ..Έβλεπα όλους γύρω μου να παθιάζονται και να ταυτίζονται με το παραμικρό,ένα ωραίο ζευγάρι παπούτσια,ένα ωραίο σπίτι,ένα ωραίο αυτοκίνητο...Να παθιάζονται με το παραμικρό,να φωνάζουν και να καυγαδίζουν,να υποστηρίζουν με μανία την ορθότητα της κάθε άποψης και στάσης,το απόλυτο της γνώσης τους,και οφείλω να ομολογήσω ότι πάντα ένιωθα άβολα και πολλές φορές μπήκα στον πειρασμό να προσποιηθώ το ίδιο για να μη με ...καταλάβουν.Να μην καταλάβουν ότι ένιωθα μια βαθύτατη αδιαφορία και βαρεμάρα για όλα αυτά τα πράγματα που τους απασχολούσαν,ήξερα ότι όλο αυτό η μάλλον ένιωθα ότι όλο αυτό ήταν ένα παραπέτασμα,μια κουρτίνα που μας κρύβει αυτό που είναι η ζωή..Αλλά δεν μπορούσα με τίποτα να το ..αποδείξω..Μια και η αντιληπτικότητα είναι ένα θέμα που έχει τόσες εκφάνσεις΄...όσοι και οι άνθρωποι..Και κάπως έτσι ξεκινάει και αυτό το ταξίδι..

Η μάλλον κάπως έτσι τελειώνει και αυτό το ταξίδι...Η μάλλον ,έτσι συνεχίζεται...Δεν κόλα γα πουθενά και έτσι απλώς ,ταξίδευα...Ταξίδευα παντού και σε κάθε ευκαιρία,και ένιωθα ωραία καθώς όλοι αυτοί οι τόποι,όλες αυτές οι εικόνες γλύστραγαν πάνω μου σαν μια βροχή,σαν στάλες και το μόνο που έμενε πίσω ήταν ένας ακόμα απόηχος,μια μικρή βουή...

Μ`άρεσε αυτό το παίξιμο του φωτός και της σκιάς,η μέρα και η νύχτα,η ταχύτητα και η εναλλαγή..Οι σύντομες στάσεις για ανάπαυση...Όλα περνάγανε σαν εικόνες και ένιωθα κάθε μέρα ζωντανός,κάθε μέρα με την προσδοκία μια καινούργιας εικόνας,μιας καινούργιας παλέτας χρώματος,καθώς όπως ξέρετε αλλάζοντας παρ αλλήλους και μεσημβρινούς αλλάζουν και οι αποχρώσεις,της θάλασσας των βουνών ,του ουρανού..

Ποτέ δεν θα μπορέσω να ξέρω με σιγουριά αν αυτό είναι η ζωή,αλλά απ`την άλλη δεν με νοιάζει..¨Όπως περνάνε τα τοπία και οι εικόνες,έτσι ακριβώς προσπερνώ και εγώ ..Σαν μια εικόνα,σαν ένα υποσυνείδητο μήνυμα στις δικές τους μνήμες. Σαν αστραπή που έπεσε μακρυά και κανείς δεν είδε μα αισθάνθηκε το ηλεκτρικό της φορτίο στην ραχοκοκκαλιά του...

¨Άδεια δωμάτια με φιλοξενούν στα ταξίδια μου..Που προσπαθούν να βάλλουν λίγη θαλπωρή και ζεστασιά για κάποιες ώρες...

Ο κόσμος περνάει σε ένα τρελό σπίν μέσα απ`τα φινιστρίνια...

Οι πόλεις μ`αφήνουν στο διάβα τους,η ίσως φωτίζουν τις φυγές μου...

Ίσως κάποιος να έμπαινε στον πειρασμό να δώσει κάποιο νόημα. Ακόμα και εγώ θα μπορούσα να επιδείξω με στόμφο κάποιο νόημα ΄με περισσά και παθιασμένα επιχειρήματα αλλά δεν θα μπω στον πειρασμό..Ξέρω ότι το νόημα το δίνουμε στην απέλπιδα προσπάθεια να τραβήξουμε τις κουρτίνες στο αδυσώπητο που μας παραμονεύει στο σύμπαν που διασχίζουμε..Το νόημα το δίνουμε ακριβώς όπως θέλουμε για να μην γευόμαστε το άτοπο της αυθυπαρξίας μας,και πάνω σε αυτό κατασκευάζουμε συνθήκες και ιδεολογήματα σαν μια τηλεόραση που παίζει για να συντροφέψει μια άυπνη νύχτα...

Αυτά είναι τα τοπία που υπάρχουν πίσω απ`τις σκηνές μιας ζωής..Μοναδικά σαν το φακό μιας κάμερας που έτυχε να βρίσκεται σε ένα σημείο μια στιγμή,για να ορίσει το περιεχόμενο της εικόνας...

Και πάντα μια θάλασσα,ένα πέλαγος,ένας ωκεανός που λαμπυρίζει...Αυτός και τα αλκοολικά πάλσαρ που επιμένουν να στροβιλίζονται σαν στήλες φωτός μ`απίστευτη ταχύτητα γύρω απ`τον εαυτό τους...

Και μέσα από την πραγμάτωση της κυριαρχίας στην ύλη αυτοπροσδιοριζόμαστε και προοικονομούμε την μοναδικότητα και την ανωτερότητα της αυθυπαρξίας μας σαν δόκιμοι τεχνίτες κόσμων που μόλις φτιάξανε την πρώτη τους γέφυρα για να καλύψει ένα ακόμα κενό...Που απειλεί την ελευθερία των κινήσεων...

Σαν ναυτικοί που γύρισαν τον κόσμο,αναπαυόμαστε και το μόνο που άλλαξε μετά από όλο αυτό το ταξίδι είναι το βλέμμα που κοιτάμε τα πράγματα. Λίγο πιο μακρινό,λίγο πιο θολό και ανεστίαστο,τόσο όσο χρειάζονται για να χωρέσουν οι εικόνες,και οι μνήμες που απλώθηκαν σαν ωκεανός εικόνων κάτω απ`τον ήλιο και σιγά εξαϋλώνονται για να φτιάξουν μια καινούργια βροχή...

Το ταξίδι έτσι και αλλιώς είναι απ`την φύση του προαιρετικό...Το συντροφεύει η ανάγκη η η απουσία της..Το συντροφεύουν οι πόθοι και οι προσδοκίες η η απουσία τους...

Το συντροφεύουν καταιγίδες,νύχτες ,ξημερώματα,φεγγάρια, γαλαξίες ,τσιγάρα ,καπνός σκόνη,νηνεμίες,ουράνια τόξα...

Το συντροφεύομαι εμείς,τα φαντάσματα...Η οι φασματικοί μας φίλοι.....

Και οι μοίρες που μας προσμένουν και συζητούν κάθε φορά ,αποφασίζουν για την έκβαση..

Αλλά ποιος τους δίνει σημασία. Ακόμα και αυτές καταντούν μια απλή ιδεοληψία στο διάβα μας. Έτσι και αλλιώς όσο αυτές συσκέπτονται μπορεί κάλλιστα να ξεκινήσει το επόμενο ταξίδι,χωρίς καν να προλάβουν να φέρουν αντίρρηση ,αν δεν τους δώσεις τον χρόνο..

Βέβαια ίσως σε αυτές να οφείλεται η κάθε κατάληξη,ο κάθε προορισμός αλλά και αυτό δεν θα το μάθουμε..Πρέπει να ξέρεις να προσπερνάς και να αγνοείς τα πεπρωμένα σου και το μόνο που χρειάζεσαι για αυτό είναι ενέργεια,πολύ ενέργεια και τίποτα δεν σε σταματά,τίποτα δεν μπορεί να σε φτάσει...

Και κάπως έτσι συνεχίζεται το ταξίδι...Κουραστικό,βαρετό,με εναλλαγές,με δράση που είναι απ`την φύση της άφρονη αλλά συνάμμα βασιλικότερη της απραξίας..Και έτσι ξεσπαθώνουν και οι μνήμες,αυτές που τόσο με βασάνιζαν μα μούδιναν σιγά σιγά τα κλειδιά της αιωνιότητας..Ξετυλίγωντας μου σαν νήματα μπερδεμένα στο αδράχτι,άρα όχι ξετυλίγωντας αλλά κουβαριάζοντας την αέναη ροή των πραγμάτων...
Μόνο η ταχύτητα είναι ικανή να σε κάνει να δείς τι κρύβεται πίσω απ`τις σκηνές....

Όπως δεν σας είπα ακόμα, γεννήθηκα με ένα ακόμα κουσούρι το οποίο μάλλον ήταν και το βαρύτερο από όλα..Είχα μια εμφυτη περιέργεια,μια απρόσκοπτη περιεργεια αρκετά αλλόκοτη για το νεαρό της τότε ηλικίας μου..Είχα μια άσβεστη περιέργεια για το επόμενο βήμα,για το επόμενο στάδιο,για το που φθάνει το ανθρώπινο μυαλό,για το ποιά είναι η...μοίρα της ανθρωπότητας.Τέτοιες περιέργειες...Απ`αυτές που δεν μπορούν να απαντηθούν και να σβήσουν ποτέ,όσο και αν διαβάζεις,όσο και να μορφώνεσαι,όσο και αν προσπαθείς να ανοίξεις τα πέπλα...

Κάπως έτσι ταξιδεύω,με μια άσβεστη χωρίς σκοπό περιέργεια...

Κάποιες φορές παρόλες τις αντιξοότητες ανάβει το πράσινο και προχωράς...

Άλλες φορές το κόκκινο,αλλά και αυτό είναι στο πρόγραμμα..

Αλλά πάντα όλα μένουν πίσω....Μακρυνά.

Σε αυτήν εδώ την ιστορία που τελειώνει, στην αρχή της,

γεννήθηκα όπως σας είπα,

σε μια παράγκα...,

μια.... βροχερή νύχτα.....

Όστις λογίζεται Hobbes ας διερωτάται Macchiaveli..

2010-02-26T19:42:00.000-08:00

Η ανάλυσης και όλα τα στοιχεία ήταν προφανή...
Δεν υπήρχε μία...Όλα άδεια,τα ταμεία,οι τσέπες,τα ράφια...
Μερικά πεταμένα καφάσια έχασκαν πιο κει από το γραφείο του υπουργού..
Έπρεπε να βρεθούν χρήματα τώρα..Αλλά πως?

Το είχαν παραξηλώσει οι προηγούμενοι, είπαμε ΟΚ να πάρουμε κάνα φράγκο αλλά όχι και έτσι το παραξήλωσαν..

Σε λίγο τον περίμενε το επόμενο υπουργικό συμβούλιο και θα παρίστατο ο ίδιος οΠρωθυπουργός , έπρεπε να βρει η τουλάχιστον να σκαρφιστεί κάποιο είδος λύσης αλλιώς πως θα έδειχνε ότι ήταν άξιος της εμπιστοσύνης που του δείξανε δίνοντας του το πιο σημαντικό αλλά και το πιο μπατηριμένο υπουργείο..

Ήδη είχαν δοκιμασθεί όλα τα κολπάκια εδώ και πολλά χρόνια..
Η δημιουργική λογιστική,η παραποίηση των στοιχείων,οι αλλεπάλληλοι φόροι σε βαθμό που να παραλύουν κάθε δυνατότητα οικονομικής ευμάρειας και ανάπτυξης..
Έτσι και αλλιώς ο Μαρξ το είχε πει εδώ και καιρό ότι το κεφάλαιο δεν έχει πατρίδα και κάθε φορά που προσπαθούσε να φορολογήσει αυτούς που τα κονομάγανε χοντρά από τους ίδιους τους συναδέλφους του που τους έστηναν για πάρτυ τους κάθε λογής κόλπα για να ανακυκλώσουν το σύστημα εξουσίας τους και να ξεπλύνουν τα άφθονα μαύρα χρήματα,αυτοί πανίσχυροι όντας αν δεν κατάφερναν να περάσουν τα παραθυράκια που χρειαζόντουσαν στο επόμενο φορολογικό σχέδιο που τους εξυπηρετούσαν την κοπάναγαν αλλού αφήνοντας να πληρώσουν το μαλλί ,οι άλλοι,οι μαλάκες που δεν είχαν επενδύσει στην υποδομή που χρειάζεται κανείς ώστε να μην τον αγγίζει τίποτα..
Τώρα τι γίνεται?
Την δημιουργική λογιστική την είχε καταγγείλει ο ίδιος χρόνια πριν σε μια αποδυνάμωση της διαπραγματευτικής ισχύος των άλλων,απλά για να καταστεί το κόμμα του πιο αξιόπιστο από το άλλο,αλλά πλέον είχε γυρίσει μπούμερανκ.
Οι πλουτοπαραγωγικές πηγές ήταν όλες καλυμμένες από τα μεγάλα κομμάτια,τα είχαν δώσει εδώ και καιρό και δεν μπορούσε να γίνει τίποτα..
Χρυσός ,λατομεία,ξυλεία,οικόπεδα,άνθρακας..όλα καπαρωμένα..
Η για να αξιοποιηθούν χρειαζόταν χρόνος που δεν είχε μια και κανείς στο προηγούμενο μεγάλο φαγοπότι δεν καθόταν να σκεφτεί να κάνει τίποτα...
Για το πετρέλαιο άσε καλύτερα γιατί εκεί κάνει τζιζ,μην πάθουμε και καμιά ζημιά...
Το χειρότερο ήταν ότι δεν είχε πλέον τίποτα να πει..
Τι να πει..Τα πρόβατα σκέφτηκε πρέπει να τα κουρεύεις,όχι να τα γδέρνεις γιατί του χρόνου δεν θα κάνουν μαλλί..
Και όλα αυτά τα χρόνια τα κούρευαν όλο και πιο βαθιά και δεν προλαβαίνουν τα μαλλιά πλέον καν να φυτρώσουν...
Μετά όλοι αυτοί οι υφιστάμενοι του ήταν για τα μπάζα..Δεν σκάμπαζαν μία,το μόνο που κοίταζαν ήταν να βάλουν όσο πιο πολύ μπορούσαν το χέρι και αυτοί στην γαβάθα..Γιατί τι να περιμένει κανείς απ`τα τσομπανόσκυλα εκτός απ`το να γαβγίζουν και να προσδοκούν να τσιμπήσουν και αυτά ένα κομμάτι...Και το χειρότερο ήταν ότι τα πρόβατα ήταν εκνευρισμένα όλο και πιο πολύ,και όταν τα στρεσσάρεις... χαλάει και το κρέας τους...

Το τηλέφωνο έκοψε με μιας την ονειροπόληση του...Σε μισή ώρα έπρεπε να είναι εκεί,και έπρεπε να έχει μια αξιόπιστη απάντηση. Να περισώσει την αξιοπιστία του,μπορεί να του έβγαινε και σε καλό αν τα κατάφερνε σε αυτήν την επικίνδυνη αποστολή..
Έπρεπε να συγκεντρώσει όλη την σοβαρότητα του και να υποδυθεί άψογα και με αποφασιστικό βλέμμα ότι είχε τον απόλυτο έλεγχο της κατάστασης..Πρέπει να παρατείνομε τον δανεισμό σκέφτηκε δεν υπάρχει άλλη λύση,άντε να ιδιωτικοποιήσουμε ακόμα μερικούς οργανισμούς αν και όλοι θέλουν αυτούς που φέρνουν φράγκα στο κράτος και για τους άλλους που είναι μέσα μέχρι τα μπούνια θέλουν και να τους πληρώσουμε για να τους πάρουν,οι μαλάκες...

Θα δανειστούμε και άλλο δεν υπάρχει άλλη λύση αναφώνησε μόνος του, μια και οι σύμβουλοι του τον είχαν εγκαταλείψει προφασιζόμενοι δικαιολογίες μια και φοβόντουσαν ότι αν γινόταν κάποιο λάθος στους χειρισμούς σε αυτή την δύσκολη περίπτωση θα τους χρησιμοποιούσε σαν εξιλαστήρια θύματα...
Θα δανειστούμε...Ξανασκέφτηκε..Βέβαια δεν ήταν και τόσο απλό,μια και δεν μπορείς να πας ικέτης στους τοκογλύφους και να θέτεις και όρους,απεναντίας αυτοί θα κάνουν τα αδύνατα δυνατά,θα σε εκβιάσουν,θα σε εκφοβίσουν ,θα σε απειλήσουν και μπορεί να φας και κάνα μπουκέτο προκειμένου να πάρουν τα φράγκα και τους τόκους πίσω,άσε για το τι θα σε βάλλουν να υπογράψεις και πως θα σε έχουν δεμένο χειροπόδαρα προκειμένου να εξασφαλισθούν.

Δεν θάναι και εύκολο να το παρουσιάσω σαν μια καλή λύση, σκέφτηκε..Έτσι και αλλιώς και ο πιο ηλίθιος θα το σκεφτόταν κάτι τέτοιο...

Η νευρικότητα είχε κορυφωθεί καθώς περνούσαν τα λεπτά και δεν είχε μπορέσει να σκεφτεί κατι καλύτερο..Είχε και πονοκέφαλο από το πρωί...

Έφυγε με βιάση,του άνοιξε την πόρτα ο οδηγός του και βυθίστηκε στο πίσω κάθισμα της λίμο χαμένος στους λογισμούς του..Πήγαινε αλλά ακόμα δεν είχε μπορέσει να βρει άκρη..

Ήταν καλά εκπαιδευμένος για να βρίσκει έξυπνες λύσεις και άρχισε να επιδίδεται σε ένα ατομικό brainstorming διαλογιζόμενος μέσα στην κίνηση και αφήνοντας το βλέμμα του να περιπλανηθεί πάνω στα πρόσωπα των συμπολιτών του..Και κατέβαζε ιδέες..
Να φορολογήσουμε τα σκουπίδια,τα ραδιόφωνα των αυτοκινήτων,τα ψυγεία δήθεν για την ενέργεια που κατανάλωναν,τις μπαταρίες,τα κοντέινερ,την βενζίνη,το γκάζι,να ανεβάσουμε το ρεύμα,το νερό,τα κότερα,τα οικόπεδα,τις κληρονομιές,τις γονικές παροχές,τους ρύπους,να αυξήσουμε τα παράβολα στα δικαστήρια,να πουλήσουμε τα αρχαία...
Ωπ καλό αυτό δεν το έχουμε κάνει μέχρι τώρα ας το σημειώσω...Και την θάλασσα επίσης,να νομιμοποιήσουμε τα οικόπεδα που είναι στην αιγιαλίτιδα ζώνη και να πάρουμε λεφτά όπως με τους ημιυπαίθριους.. Τώρα για την ίδια την θάλασσα είναι δύσκολο μια και θα θέλουν να βάλλουν χέρι και οι γείτονες..Εντέλει λειτουργεί ,σκέφτηκε, και είπε στον οδηγό να κάνει μια ακόμα βόλτα προτού μπει στο πρωθυπουργικό μέγαρο. Και συνέχισε προσπαθώντας να θυμηθεί ΄κάτι σημαντικό από το πανεπιστήμιο που του έλεγε ο καθηγητής του για τους Φυσιοκράτες,"lesse fair,laisse passe"??Μαλακίες σκέφτηκε ,τώρα τι κάνουμε?Σιγά μην μπορούμε εδώ που φτάσαμε να αφήσουμε τα πράγματα να κυλήσουν μόνα τους..
Στον τέταρτο γύρο γύρω από το πρωθυπουργικό μέγαρο το μάτι του έπεσε σε μια κινούμενη διαφήμιση πολυκαταστήματος "Είναι μαγκιά να είσαι τσιγκούνης"...Τότε του ήρθε μια έκλαμψη που τον συνεπήρε σαν να κατέρρεε ο κόσμος του. Τα νούμερα ορθώθηκαν μπρος του σαν δίνη και παρασυρμένος από αυτήν κατέληξε στο κέντρο της, στην μαύρη τρύπα τη δίνης και σαν να παρασύρθηκε και να ξεβράστηκε απ`την άλλη μεριά καθάριος και με διαύγεια αισθάνθηκε ότι ήξερε...
Πήρε το κομπιουτεράκι του και άρχισε να βλέπει τα νούμερα και να επιβεβαιώνει τις πράξεις..
Το ΑΕΠ ήταν σχεδόν 280 δις ,οι κάτοικοι 11000000 διαιρώντας απλά τα νούμερα έβγαλε το μαγικό νούμερο.
..25454,54...
Άρα κρατώντας την φορολογία και τις συνθήκες ακριβώς όπως ήταν αλλά καταργώντας οποιαδήποτε άλλη κρατική παρέμβαση και κοινωνική πρόνοια παρά μόνο την αστυνομία και τον στρατό,ίσως και τους απαραίτητους ελεκτικούς μηχανισμούς,θα μπορούσε να πληρώνει στον κάθε κάτοικο ένα μηνιαίο ποσό από 15οο μέχρι 2000 ευρώ χωρίς ο πολίτης να πρέπει να κάνει ....τίποτα....Χωρίς καν να πρέπει να δουλεύει..
Ταράχτηκε και είπε στον οδηγό του να κάνει ακόμα ένα γύρο...
Δεν ήταν δυνατόν...Η δικαιοσύνη έτσι και αλλιώς συνέχισε τους συλλογισμούς του μπορεί να αυτοχρηματοδοτηθεί και να έχει και κέρδη,η παιδεία αν η κάθε οικογένεια έπαιρνε για το κάθε μέλος της επίδομα 1500 ευρώ θα μπορούσε άνετα να καλύψει και τις υγειονομικές της ανάγκες,και την παιδεία μέσα από ιδιωτικές μορφές υπό αυστηρή κρατική παρακολούθηση και όλοι θα ήταν ευχαριστημένοι.
Στο όνομα του κοινωνικού κράτους είχαν στηθεί όλοι αυτοί οι πολύπλοκοι και κοστοβόροι μηχανισμοί που διαφέντευαν οι αυλοκόλακες και είχαν δημιουργήσει τα τσιφλίκια και την ανισοκατανομή του εθνικού πλούτου..Σε περίπτωση δημοψηφίσματος όπως είχαν φτάσει τα πράγματα και από όλη αυτήν την κρατική διαφθορά καθώς και την ταλαιπωρία που τράβαγε ο πολίτης καθημερινά από το περιβόητο κοινωνικό κράτος και την χείριστη ποιότητα υπηρεσιών και αντιμετώπισης αυτού από το κράτος η πρόταση θα γινόταν αποδεκτή με αλαλαγμούς χαράς..
Όποιος άλλωστε θα δούλευε μια και οι αγορές αυτορρυθμίζονται θα δούλευε τουλάχιστον με μισθό 3000 άρα και οι προσδοκίες της αριστεράς θα καλύπτονταν εν μέρει..Η δεξιά άφωνη δεν θα μπορούσε να αρθρώσει λόγο πάνω στο πιο πρωτοφανές μπαράζ ιδιωτικοποιήσεων.
Οι συλλογισμοί του πήραν ακόμα μια φορά μορφή χιονοστιβάδας ,όλα του φαίνονταν τέλεια,στο διάολο όλοι,επιτέλους θα γινόταν ίσως ο επόμενος πρωθυπουργός μια και οι πολίτες θα τον επευθημούσαν για την πρωτοβουλία του..
Και δεν θα υπήρχε πλέον αυτή η κοινωνική αδικία μεταξύ δημοσίων και ιδιωτικών υπαλλήλων..
Απλώς αστυνόμευση και δικαιοσύνη ώστε να ελέγχει την λειτουργία των ιδιωτών..Ένας πρωτόγνωρος σοσιαλιστικός καπιταλισμός θα γεννιόταν και τα νούμερα τον επιβεβαίωναν.
"Σταμάτα τους γύρους,πάμε αμέσως στο μέγαρο..",κραύγασε...
Ο οδηγός έστριψε την λίμο και σε λίγα λεπτά του άνοιγε την πόρτα..
Γεμάτος αυτοπεποίθηση ανέβηκε τις σκάλες και άνοιξε με βιάση την πόρτα της αίθουσας του υπουργικού συμβουλίου και όλοι καθώς τον περίμεναν διέκριναν μια παράξενη απόκοσμη λάμψη στα μάτια του...
Περίμεναν όλοι την εισήγησή του,έτοιμοι να δουν πως θα τον κριτικάρουν και θα τον υπονομεύσουν.Περίμεναν να δουν μην τυχόν και ανακοινώσει καινούργιες περικοπές στα υπουργεία τους και να του παραθέσουν με πειστικότητα ένα σωρό αδιάβλητα στατιστικά στοιχεία που θα στοιχειοθετούσαν τις ολοένα και μεγαλύτερες ανάγκες των υπουργείων τους..Κάποιοι μίλαγαν ιδιαίτερα με τον πρωθυπουργό σιγοψιθυρίζοντας.Είχαν ακουστεί ήδη φήμες στις εφημερίδες ότι ο υπουργός τάχα δεν επικροτεί το κυβερνητικό έργο και είχε δείξει δυσαρέσκειά με το να μην παραστεί στο γεύμα που διοργάνωσε το κόμμα. Αυτός ήξερε ότι ήταν αδιάθετος και ποιος εσωκομματικός του αντίπαλος τον υπονόμευε στον πρωθυπουργό..Άλλα αυτή την φορά θα τους αποστόμωνε δίνοντας την αλήθεια των στοιχείων..Άλλωστε μπροστά ήταν και οι δημοσιογράφοι που περίμεναν τις δηλώσεις..Θα τους τάραζε όλους..
Ανέβηκε στο βήμα. Πήρε το μικρόφωνο,ήπιε μια γουλιά νερό και συνέχιζε να τους κοιτάει όλους.."Η ταν η επί τας"σκέφτηκε θα τα πω όλα...Μόλις ξεκίνησε να μιλήσει άκουσε μια φωνή που τον διέκοψε..Ήταν ο πρωθυπουργός.
"Συγνώμη που σε διακόπτω αλλά θα ήθελα να μιλήσω πρώτος αν μου επιτρέπεις.."
"Μάλιστα ευχαρίστως." απάντησε εκείνος..
"Όπως ξέρετε όλοι η χώρα μας βρίσκεται σε μια δύσκολη φάση. Καταφέραμε και πήραμε τις εκλογές,όντας αποτελεσματικότεροι από τους αντιπάλους μας και είναι καθήκον όλων μας να στηρίξουμε το κυβερνητικό έργο και την ισχύουσα τάξη των πραγμάτων που διασφαλίζουν σε όλους μας την δυνατότητα να κυβερνούμε και να ηγούμαστε αυτού του τόπου που έχει τόσο ανάγκη από τα στιβαρά μας χέρια σε αυτήν την δύσκολη πορεία..Οι νεωτερισμοί και οι πειραματισμοί δεν επιτρέπονται και θα ήθελα από όλους σας προτού μιλήσετε ότι και να προτείνεται να βασίζεται σε συνταγές που έχουν ήδη δοκιμασθεί και αποτελούν την ουσία πάνω στην οποία έχει βασισθεί εδώ και πολλά χρόνια η πολιτική παρουσία και ανάγκη ύπαρξης του πολιτικού και ιδεολογικού χώρου μας στην συλλογική συνείδηση του λαού.
Όλοι μαζί ενωμένοι υποστηρίζοντας ο ένας την αναγκαιότητα του άλλου και με προσανατολισμό να διατηρήσουμε την εύνοια του λαού προς τα πρόσωπά μας,εξυπηρετώντας τον πολίτη όπως πάντα και συμπαραστεκόμενοι στα προβλήματα που αντιμετωπίζει μέσα από την γραφειοκρατεία και στην καθημερινότητα του θα σταθούμε ενωμένοι και δίπλα του με ανοιχτά τα τηλέφωνα και τα αυτιά μας, να σκύψουμε προστατευτικά και να προστατεύσουμε όλους αυτούς τους απλούς ανθρώπους που μας στηρίζουν χρόνια...
Σας παρακαλώ όλους να εργασθούμε πάνω στους ανωτέρω άξονες,και σας καλώ να μιλήσετε και να προτείνετε λύσεις πάνω στις μεγάλες προκλήσεις που αντιμετωπίζει η κυβέρνηση μας σήμερα και ιδίως πάνω στην οικονομική κρίση που βιώνουμε..Καλώ τον υπουργό οικονομίας να μας εκθέσει τις απόψεις του...."
Η λάμψη των ματιών του είχε αντικατασταθεί από μια θολούρα,η κάθε λέξη του πρωθυπουργού είχε καρφωθεί σαν σφήνα στο μυαλό του,ενώ τα καρφωμένα βλέμματα των συνυπουργών του που μυρίζαν σκοπιμότητα τον έσυραν μέσα στο υπτωτιστικό κλίμμα της μάζωξης.Σηκώθηκε και είπε με μια ελαφρώς τρεμάμενη φωνή..
¨Οπως γνωρίζετε τα κρατικά ταμεία έχουν αποτελματωθεί εξαιτίας της προηγούμενης κυβέρνησης.Σαν άμεσο μέτρο για την αντιμετώπιση των μεγάλων οικονομικών προβλημάτων της κρατικής μηχανής και της εξέυρεσης πόρων των υπουργείων προτείνω...Την φορολόγιση με ειδικό φόρο των παραθαλασσίων κτισμάτων,την φορολόγηση των ψυγείων για την περιβαλλοντολογική επιβάρυνση,την φορολόγιση των ραδιοκασσετοφώνων στα αυτοκίνητα.Επίσης πρέπει να σας ανακοινώσω ότι το υποθργείο μας είναι ήδη έτοιμο να προβέι στην έκδοση έκτακτου ομολογιακού δανείου 5δις για την κάλυψη των άμεσων δαπανών..."
Και η φωνη του έσβησε απαλά μέσα από τους ήχους των αλλεπάλληλών χειροκροτημάτων της αίθουσας....

Το θύμα μιας προμελετημένης σύγκρουσης...

2010-02-24T19:16:00.000-08:00

Το ιππικό ήταν νευρικό. Όλοι μετρούσαν τα δευτερόλεπτα,πύργοι από πίσω μας φύλαγαν τα νώτα μας,οι δε αξιωματικοί περιτριγυρισμένοι από τους στρατιώτες τους ανέδιδαν μια σιγουριά αυτοπεποίθησης.

Ήταν από αυτές τις μέρες που φωτίζονταν από ένα φως σαν λάμπες νέον και μια απίστευτη νευρικότητα είχε ξεχυθεί στην παράταξη.

Έπρεπε όχι μόνο να κρατήσουμε αλλά και να προελάσουμε μπροστά,να σπάσουμε την παράταξη του εχθρού που θα καραδοκούσε την οποιαδήτε αδυναμία θα δείχναμε για να την εκμεταλευτεί.

Σαν να υπήρχε ένας θείος νους είχαμε τοποθετηθεί σφιχτά ο ένας δίπλα στον άλλο με σκοπό να καλύπτουμε όλες τις πτυχές της προέλασης. Πρώτο φαίνονταν ότι θα προέλαυνε το κέντρο,εκεί ακριβώς που βρισκόμουν και ο σκοπός δεν θάταν παρά να καταλαμβάνομαι το ένα τετράγωνο μετά το άλλο μέχρι η να πέσουμε η να νικήσουμε.

Δεν χώραγε κανένα είδους υποχώρησης η ενδοιασμός.

Ένας καπνός πνιγηρός έρχονταν από τα αριστερά και δηλητηρίαζε το πεδίο.

Και να τώρα προχώρησα ,όλα είχαν ξεκινήσει ξαφνικά..Άρχισα να προελαύνω και κατ έλαβα με βιάση το επόμενο τετράγωνο χωρίς κανενός είδους αντίστασης.

Μετά κινήθηκε το αριστερό κέρας,ενώ το ιππικό με έναν υπερκερωτικό ελιγμό βρέθηκε ένα τετράγωνο αριστερά να καλύπτει τα πλευρά από την πιθανή αντεπίθεση του εχθρού.

Μετά ακόμα ένα και περιχαράκωση στο επόμενο..Όλα πήγαιναν καλά..Μετά από λίγο άρχισαν οι πρώτες απώλειες εκατέρωθεν των στρατοπέδων,και είδα τους πρώτους να χάνονται μπρος στα μάτια μου,αλλά εγώ συνέχιζα ακάθεκτος,ένα σταθερό βήμα κάθε φορά. Είχα ήδη βρεθεί σχεδόν μόνος στο κέντρο της αντίπαλης παράταξης να ελέγχω το κέντρο βάρους της σύγκρουσης αλλά ταυτόχρονα ήμουν και ο πιο εκτεθειμένος εκείνη την στιγμή στους κινδύνους. Αλλά συνέχισα αφήνοντας πίσω μου και προσπερνώντας εχθρικές μονάδες.Έφθανα όλο και πιο κοντά στον αντικειμενικό σκοπό μου,έφτανα όλο και πιο κοντά. Από δίπλα μου με ακολουθούσε και ένας άλλος συστρατιώτης μου που προστάτευε ενστικτωδώς την προέλαση και τα πλάγια μου,μέχρι που το είδα να χανεται και αυτός από μια κρούση του αντίπαλου ιππικού.

Ήμουν πολύ΄κοντά αλλά είχα πλέον μείνει μόνος και ξεκρέμαστος. Και τότε το είδα,έπρεπε να θυσιαστώ...

Ένιωσα με μια ορμή σαν σάρωμα,σαν ένα βίαιο σκούντημα τον μαύρο εκείνο αξιωματικό να με εκτοπίζει.

Και ένα θεόρατο χέρι να με αρπάζει και να με τοποθετεί δίπλα από το τεράστιο διπλό χρονόμετρο που όριζε την μοίρα μας εκείνη την μέρα της σύγκρουσης.

Είδα το τσιγάρο που γέμιζε καπνό το πεδίο να καίγεται πάνω στο τασάκι.

Αλλά το τελευταίο πράγμα που μπόρεσα να δω ,προτού ξαναμπώ στο σκοτεινό μου κουτί που με φιλοξενούσε για καιρό,

ήταν τον Βασιλιά μου να γέρνει πεσμένος από αγανάκτηση στο πλάι της σκακιέρας...

The hermitage of all factors...

2010-02-15T05:39:00.000-08:00

Τι θα,

κάνω με εσένα νε που θυμίζεις Ελπίδα,

σαν αυτανάφλεξη από θολές αναμνήσεις,
Κουνιέται το σύμπαν που κρύβεται μέσα μου, θερμές χειραψίες που δηλώνουν αλήθειες..
Τρανή διαταραχή επιπτώσεων θυμίζει το χάος σου,
που ποτέ δεν ραγίζει από δόκιμες σκέψεις. ¨Ένα υπάρχω παρακάτω,
επιλέγω το ψεύδος σου σαν συμπαράσταση βοήθειας.
Να σε λέω παρόρμηση η ατελέσφορος αγάπη? "Νihil ex Nihil" σαν ανεπιστρεπτί χαρά υφίστασαι, "exposed by the figures"...
Σ`αυτές τις δόσεις απείρου που ραγίζουν ερήμους χαράς,
στην μέση κατάμονος,
λογίζεσαι, υπηρέτης του σύμπαντος ή χάρτινος καραγκιόζης?
Όταν μιλιούνται τα σύννεφα,
θα βρέξει θαλπωρή,
αυτή που κρυβόταν ανάμεσα στις κρύες απόμακρες περσίδες του έρωτα.
Στις τρεις η ώρα παραδίπλα ,διαλέγεις,

απλώς να υπάρχεις σαν "θέλω"

γιατί και έτσι γεμίζεις κενά.
Μην απαντήσεις ποτέ στο τηλέφωνο...
Κάθε μέρα γράφω το νούμερο σου στα χαρτάκια των στριφτών
και με χαρά τα φουμάρω....
Και στο άλμπουμ των θολών αναμνήσεων σε κρατώ στην πρώτη σελίδα...

Η υπέρβαση του ανυπόστατου ψεύδους της ζωής..

2010-02-14T05:08:00.000-08:00

Ανέλαβα εγχείρημα δύσκολο,που με την βαρύτητα που το διακατέχει θα καταρρεύσει εκ των έσω σαν τους αυθαίρετους πύργους της Βαβέλ...
Γιαυτό και θα το προστατεύσω και στην θέση του αντί για ποίημα θα παίξω μια μπαλάντα.
Και να λοιπόν,καταντήσαμε μετά από αιώνες πολλούς τις ζωές σας ένα ανυπόστατο ψέμα που χαριεντίζεται ποικιλοτρόπως σαν βαυκαλισμός στα ακροδάκτυλα ενός κουλού ζογκλέρ που κάνει όλα τα κόλπα εκτός από αυτό το κλασσικό με τα τρία μπαλάκια που παιδάκια μαθαίναμε με κόπο αν και το πιο εύκολο και βάση μιας καριέρας..
Διασπαθίσαμε τις ζωές σας με όλα τα καλούδια που διακατέχουν και οπλίζουν το σκυρόδεμα του ψεύδους σε υπέρμετρες δόσεις ρίχνοντας τόνους υλικό στην χοάνη του πως να "γίγνεσθαι"και ουχί του πως να υπ άρχεται,δηλαδή σαν να κάνεις ένα υψηλότατο κτίσμα με άμμο θαλάσσης,και με το μείγμα αυτό κατασκευάσαμε έναν ουρανοξύστη επίμονο και απαιτητικό ως προς τα έξοδα συντήρησις καθώτι θα μπάζει από πα ντου συνεχώς και κάθε τόσο θα κρυώνεις..
Ο δε θυρωρός έγινε ιδιοκτήτης και επιμόνως φωνάζει ,αποκλείει,διατάσσει ωσάν γενικός κουμανταδόρος και λοστρόμος που προστατεύει την αυτεπιστασία του δήθεν από ήθος αλλά και με την ελαφρότητα που διακατέχει τον υφιστάμενο που δεν ορίζει την μοίρα του όσο αφορά την κατάληξη του όλου εγχειρήματος..Και στο τέλος που είναι έτοιμο να ξεκινήσει το ταξίδι.... κάθεται η βάρκα...
Στο δε παράδειγμα του θυρωρού απλώς με τους πολυσύνθετους κανόνες που επιβάλει η δήθεν βαρύτητα της θέσης του δημιουργεί αναταραχές και αναστατώσεις εις τους ενοίκους κάνοντας τους την ζωή φορτική και αφόρητη χωρίς ουδείς να τολμά να τον απολύσει από΄συνήθεια...Και μάλιστα μπορεί να μην κατάφερα να κατασκευάσω την μπαλάντα που σας υποσχέθηκα αλλά σας υπόσχομαι ότι οι ουρανοξύστες από άμμο θαλάσσης καταρρέουν με θόρυβο,και μπάζουν ανηλεώς ώστε να μπορείται να παραπονιέστε μέχρι να γίνετε μια χούφτα από στάχτη που γλιστράει απ`τα χέρια του κουλού ζογκλέρ που τόσο θαυμάζετε και επιδεικνύεται με την κάθε ευκαιρία σαν απόκτημα ζωής και κόπων και που απαιτεί με την σειρά του τον θαυμασμό και την επικέντρωση του ενδιαφέροντος στα δευτερόλεπτα του επόμενου κόλπου που προετοιμάζει σκεπτόμενος εδώ και πολλά χρόνια για να καταπλήξει τα πλήθη...
Με την σειρά μου απορώ για πολλά αλλά για ένα δεν απορώ.......

Θα είμαι για λίγο ακόμα καυστικός και σαλτιμπάγκος με την σειρά μου αλλά αν και η κοινή γλώσσα χτίζει βιβλικούς πύργους η έλλειψη συνεννόησης τους κλονίζει.
Το ιδιόμορφο δε των παραληρηματικών λόγων είναι τα νοήματα που ορίζουν η η ηθελημένη μεταξύ των κενών έλλειψης αυτών, νοήμτα που απλά συνεπάγονται για τον καθένα όπως η συνείδησις ορίζει με την λειτουργία μιας σήτας που διυλίζει τα σταχυολογήματα ...
Και για να γίνομαι φιλικός και κατανοητός,καλά κάνετε και έχετε όλοι την ελευθερία να καταλάβετε ότι καταλαβαίνεται αλλά μην φοβήσθαι να το κουράζεται ...Ιδίως την μέρα αυτή που γιορτάζει ο Αγιος Θεομπαίχτης και οι δε εκδιδόμενες αγκομαχούν οι δε μοναχικές αναρωτιούνται ως προς τα λάθη,οι δε επίδοξοι πορθητές εκλιπαρούν οι μεν ερωτύλοι πληρώνουν...
Με το καλύτερο από όλα όσοι γιορτάζουν να γιορτάζουν με την πάρτη τους, αφήνοντας Σαρδόνια χαμόγελα να υφέρπονται κάτω από την κάθε εκδήλωση αλτρουιστικής αγάπης του Εγώ προς το Εσύ αλλά διαμέσου του Εγώ, κατασκευάζοντας την Νέα θεολογία της εποχής που αναδεικνύει την ζωή σε αυτό το ανυπόστατο ψεύδος που κομπορρημονεί και αναστενάζει,
υπάρχει για να παραπονιέται,
αλαλάζει για να υπάρχει,
δρα για να φαίνεται,
συγκρούεται για να αυτοπροσδιορίζεται ,
και όλα αυτά σε ρυθμούς ενός ατέλειωτου βραζιλιάνικορωσικού σήριαλ που δεν θα σταματήσει ποτέ να παίζεται γιατί είναι τόσο ευκολόπεπτο που δεν θα το χορτάσεις ποτέ, και γιαυτό θα το ποθείς κάθε μέρα ,
καθώς θα σε αφήνει πάντα πεινασμένο και επαίτη, καθώς δεν κατέχει καμία μα καμία, θρεπτική ουσία..
Για τη υπέρβαση δε τούτου ας βρει ο καθένας τον τρόπο του αν το αυτό όλο τον αφορά αλλά σας παρακαλώ μόνο ένα,
όταν μου μιλάτε ,
να μην μου μιλάτε σαν σε μεταγλωττισμένο σήριαλ γιατί το αυτό με αναστατώνει βαθέως και με θλίβει,
...καθότι η επανάληψη, μήτηρ πάσας παθήσεως...

Επίσης σαν τελευταιο καρφί σας θέτω το να φροντίσετε, όταν κλαίτε.... να μην κλαίτε για τον εαυτούλη σας και με το αυτό σφραγίζω ερμητικά... το όλο θεμα....

Αces High...

2010-02-08T03:04:00.000-08:00

Συγνώμη αν σας έκανα να πετάξετε...

Δεν το κατάλαβα ότι είσαστε συνηθισμένη να περπατάτε ...

Και σαν απρόσκλητος μετρητής της ΔΕΗ εισέβαλα στον χώρο σας πρωί πρωί και πήρα της ενδείξεις σας ξεδιάντροπα ενώ είσαστε με την τσίμπλα στο μάτι..

Εντάξει ήμουν ευγενικός αλλά μην ξεχνάτε ότι τις ενδείξεις του μετρητή τις παίρνει κανείς για να σας θυμίσει πόσο θα πληρώσετε...

Συγνώμη επίσης που δεν σας άφησα να τελειώσετε την πίστα του Pacman και σας άλλαξα αμέσως πίστα και παιχνίδι...

Ναι γαμώτο,το έκανα και με τις καλύτερες των προθέσεων καθότι αλαζόνας και αυτιστικός από τις πτήσεις μου θεώρησα ότι θα βολευτείται στην business class των Emirates σαν καλός ταξιδιώτης,αλλά δεν σας προειδοποίησα επαρκώς για το αντίτιμο και πήρατε και penalty για το υπέρβαρο...

Ξέρετε για να πετάξετε πρέπει να είσαστε ελαφρύς σαν πούπουλο αλλιώς....

Το έκανα από ευγένεια και ενδιαφέρον αλλά....

Μα και εσείς με την σειρά σας δεν ήταν ευγενικό αυτό που κάνατε να θέλετε με το ζόρι να έρπω μαζί σας και να περπατώ,δεν είναι καθόλου ευγενικό αν με βάζετε να φθάνω κουτσαίνοντας ότι δεν φθάνω πετώντας...

...Merd...

Καθόλου ευγενικό.....

Απογειωθείτε παρακαλώ τώρα...
Μην συμφορήζεσθαι...

Και αν θέλετε ...πέστε,δεν με νοιάζει...
Θα το δείτε ,δεν θα πάθετε τίποτα....

Φοβητσιάριδες όλοι...

Mα εντέλει στους αδυσώπητους ύπνους σας ,που θερίζουν διαλόγους και διαλογίζουν θερισμούς κάθε μέρα, κάποια μέτρα,ελπίζω να μεγαλώσει ....ο διάδρομος............

Καρτεσιανά γινόμενα....

2010-02-07T06:33:00.000-08:00

Πάνω στα χ και ψ των διασταυρώσεων,δεν σταματάς....

Σαν μεταβλητές σε ένα αδιάλειπτο τζάκποτ παραισθήσεων,αισθάνεσαι τον παράγοντα χ να ξεφεύγει..

Ξεπεσμένο δείγμα στατιστικής, που διαλέγει να ορθώσει παράστημα στον νόμο των πιθανοτήτων μα καταλήγει σαν ακόμα μία,είναι η φτιάξη...

Και εκεί πάνω στις πλέον δυνατές των πλευρών σου εγχειρήσεις,δεν υπάρχει γιατί...

Το πυρ αυγές των δοξασιών σου δεν είναι πλέον παρά ένα αναμάλλιασμα στο σάγμα αυτού που κάποτε ήσουνα...

Και πάνω που ηττάσαι νικάς,και πάνω που νικάς ηττάσαι...

Γιατί στην στήνει καλά την παγίδα του το άπειρο και σε προσμένει,σαν το θύμα μιας αράχνης που νομίζει πως κουνιέται γιατί κουνιέται ο ιστός...

Και σ`αυτό το τρελό ταξίδι που ξεκίνησες μην νομίζεις ποτέ ότι θα μείνει τίποτα άλλο πάρα εικόνες,πολλές ασύνδετες εικόνες που δομούν αυτό που εσύ αποκαλείς ζωή ...

Και σαν καλός μοντέρ θα κόψεις και θα ράψεις αυτό το φιλμ,

όπως σε βολεύει,

απλώς για λόγους ματαιοδοξίας...

What the Hell is going off??

2010-01-25T16:12:00.000-08:00

kARADOKOYN KATHE FORA STO DOXA PATRI

TA ¨ασπονδα βλήματα,autoi oi
εγκεροφλεγείς πυροκροτητές pou
απτόηττα ύπτανται ,στην Πόλη μας.
Τα τροχειοδεικτικά τους φωτίζούν τις βραδυές μας,
η αγάπη πυρώνει και χάνετε λαμπαδιασμένη ,χτυπιέται απ`τα φώτα,
υπερκεράσεις στοχάσμών στην χάραξη μιας νέας στρατηγικής
ένδοξοι ταγοί ,

μαρσιποφόρα φλέγματα,που κρυβουν αγνοία kai xoxlazoun me mia zesi san fthonos,

ανάνυψη στις αλλεπάλληλες επιληπτικές μας κρίσεις ,μια ανάσα στάσης,

μα ο χρόνος τρελλά πλατσουρίζει στο μυαλό μας,

.....σας αγάπησα,με αγαπήσατε,με αγάπησα ,σας αγαπήσατε.....

...σαν σκυλιά που γαυγίζουν στις περαστικές νταλίκες ,μας αφήνει καθέ βράδυ η ζωή,

σπαραζόμεθα apo tis εκδορές ,me ekdores

yFERPETE KRYFA SAN ENOXES KAI YPOPSIES

KAI DEN KATASTALIAZETE POTE APO MONES

MA MONO SAN PARAFRONH SYNHTHEIA GINESTE ENA KAI TO AYTO

alla ego xefeugo akoma kai stin esxati stigmi,glika xazeuontas ton eayto mou,

o opoios apo EGO egine emeis tin idia tinia nixta pou rixna protu me piasi krisi,aplista karfia ston dromo tis epomenis ntalikas...

kai etsi mas agapo pleon apla san opoiondipote perastiko pou ton blepo na koutsainei kai na skontafti....

Επιφυλλίδες...

2010-01-20T02:30:00.000-08:00

Όλα χάνονται...σιγά..

Όλα σβήνονται και ξεθωριάζουν απαλά μες τα βάθη του χρόνου...

.....σιγά...

Μα μένει ένα άσπρο θολό στο κάτω κάτω.

Όλα αφήνονται να ριχτούν στην χοάνη...

....ε και τι...

Μένει η ηχώ της παραζάλης τους...

Θα σταθούμε ορθοί μονάχοι για λίγο...

Μας νοιάζει?

Αφού εμείς είμαστε από κείνους που τα ξέραν και τα λογιάζαν όλα απ`την αρχή...

...έτσι δεν είναι?

Και γιαυτό πράτταμε έτσι,γιαυτό ρουφάγαμε το κάθε δευτερόλεπτο,γιαυτό ταξιδεύαμε και τα είδαμε όλα απ`την αρχή σαν καινούργια ακόμα και τα παλιά...

Και έτσι και αλλιώς,η μνήμη?

Χάνετε και αυτή?

Δεν πειράζει γιατί σαν πολυφορεμένο σακάκι και αυτή αν ξεφτίζει,αν τρυπάει και μπάζει από παντού,αρκεί μια ίνα της που να μυρίζει ,ιδρώτα ,αγάπη και κλάμα,κούραση,χαρά και ευτυχία,ανάπαυση,δράμα και νίκη για να μας σηκώσει στο βάραθρο που λέγεται ζωή και να μας πει φωναχτά΄...

"Ναι ,..για λίγο υπήρξες αλλά... νίκησες"

WoW you motherfuckers...HaPPy NeW CrIsIS

2010-01-06T14:49:00.000-08:00

Wow you motherfuckers Happy New Crisis....

Μπράβο μας τα γιορτάσαμε όλα ,τα καταναλώσαμε όλα,τα γευτήκαμε όλα και τώρα μας έμεινε η γεύση του στιφόπικρου καθώς όλη η γιορτινή ατμόσφαιρα φεύγει και αφήνει τον καπνό της να χάνεται στα θορυβώδη δελτία των ειδήσεων,σε βαρυσήμαντες για την οικονομία δηλώσεις,σε έκτακτα φορολογικά μέτρα και σε δηλώσεις περί νέων αγώνων και δόξης που αντί για αίμα θα καταβάλουμε τα ευρώ μας κάνοντας το πιο ευκολοκατάπιοτο αν και αρκούντως δύσπεπτο..
Θα πρότεινα προκειμένου να καλύψουμε το τεράστιο έλλειμμα που μας κληροδοτούν μετά παρρησίας οι κατά καιρούς σωτήρες μας να ΄παρθούν τα εξής μέτρα τα οποία θα ήταν ανορθόδοξα μεν αλλά κοινωνικώς δίκαια και θα τα πλήρωναν αυτοί οι οποίοι μας οδήγησαν σ`αυτήν την επικίνδυνη για την οντότητα μας κατάσταση...
Πρώτον να φορολογηθεί ο καθένας όχι με τα εισοδήματα του αλλά μετά από ψυχολογικά τεστ έγκριτα από τους ακαδημαϊκούς ψυχολόγους....όχι Έλληνες ακαδημαϊκούς παρακαλώ με βύσματα αλλά ξένους, ψυχρούς και υπολογιστικούς,και θα ,μου πείτε βέβαια τι παράλογα είναι αυτά που λέω αλλά παρακαλώ λίγη υπομονή...

Θέλουμε να βρούμε τα ουσιαστικά αίτια της κρίσης,και θα συμφωνήσετε όλοι ότι η κρίση αφορά τους ανθρώπους,είναι φτιαγμένη από τους ανθρώπους προς τους ανθρώπους και μόνο για αυτούς...

Τι είναι άλλο παραπάνω από τα ανθρώπινα χαρακτηριστικά και αδυναμίες που κατασκεύασαν αυτή την ηλίθια κρίση?

Και συνεχίζω προτείνοντας,ο πιο σημαντικός και βαρύς φόρος θα έπρεπε να είναι στον πολύ εγωιστή,όσο πιο πολύ εγωιστής είσαι τόσο πιο πολύ φόρο πρέπει να πληρώνεις και μετά να φορολογηθεί,ο παρτάκιας,ο κονφορμιστής,ο σπουδαρχίδης,ο τεμπέλης,ο εκμεταλλευτής,ο ατομισταράς,ο ζαμανφουτίστας, ο ανίκανος,το λαμόγιο,ο απάνθρωπος,ο υλιστής και όλα αυτά με απόλυτες κλίμακες και κατηγοριοποιήσεις σε κλίμακα ZAΝSOU η οτιδήποτε άλλο θα έκριναν αναγκαίο οι ψυχολόγοι μας,γιατί μόνο έτσι,ΜΟΝΟ έτσι θα χτυπάγαμε την κρίση στην ρίζα της και θα την πλήρωναν αυτοί που τους αξίζει,θα επιβίωναν οι καλοί επιχειρηματίες,θα λάμβαναν κοινωνική προστασία αυτοί που την έχουν ανάγκη και στο τέλος μετά απ`αυτήν την βαριά φορολογία θα υπήρχε και μια κοινωνική αναβάθμιση που δεν θα ξαναεπέτρεπε κρίσης..Ένας άπληστος για παράδειγμα που θα έπιανε άριστα στο τεστ για να γλυτώσει το τσεκούρι θα αναγκαζόταν να γίνει καλύτερος τον επόμενο χρόνο,ένας τεμπέλης που παρασιτεί θα αναγκαζόταν να παράγει και ούτω καθ`εξής...

Και το κερασάκι....Οι πολιτικοί που αποφασίζουν να πληρώσουν άλλοι για τα λάθη τους και την μικροσκοπική τους επιφάνεια..μπορεί να υπολογίσει κανείς τι θα έπρεπε να πληρώσουν?????

Ακόμα μια φορά...

2009-10-10T12:02:00.000-07:00

Ήταν όλοι στις θέσεις τους όπως αρμόζει και όπως επιβάλλετε αρχετυπικά απ`τα βάθη της ιστορίας στα αέναα proccess της.

Και ένα αεράκι αισιοδοξίας καταλάμβανε όλα τα στρατόπεδα που καραδοκούσαν την αποτελεσματικότητα των επικοινωνιακών τεχνασμάτων των αρχηγών τους.

Κατά τα άλλα όπως είθισται,

κάποιοι πάνω στα μπαλκόνια και τους εξώστες,

πάνω στα υπερώα και οι άλλοι από κάτω να περιμένουν τις ευκολομάσητες ρήσεις και σλόγκαν,

να επαναλαμβάνουν υποτονικά η κραυγαχτά τις εκφράσεις που τους μάθαιναν από χρόνια για τις αντίστοιχες περιπτώσεις.

Όλοι κάναν πως ακούγανε προσεκτικά τις ρήσεις και τα λόγια και το χειρότερο προσποιούνταν πως τα καταλάβαιναν,γιατί οι όντως απαίδευτοι και αβασάνιστοι ,εξαιτίας των αρχηγών τους εγκέφαλοι δεν τους άφηναν καμιά ελπίδα να κατανοήσουν την πλάνη,τα κρυφά νοήματα των δισήμαντων και τρισήμαντων πολιτικών δηλώσεων που με την τελειότητα της πολιτικής ΄τέχνης,

μιας τέχνης που κουβαλά από πίσω της μεγάλη ιστορία ,από την απαρχή των κοινωνιών και εξελίχθηκε μαζί τους,

είχε φτάσει πια στον κολοφώνα της,γιατί η απάλειψη του τυχαίου απ`την ιστορία δεν είναι τίποτα άλλο παρά.... η απόδειξη της εξέλιξης της πολιτικής τέχνης και επιστήμης.

Μιλάω για τέχνη περισσότερο γιατί η παραπλάνηση δεν είναι επιστήμη....

Και σε αυτήν την διαδραστική απαξίωση του τυχαίου και του ικανού,τα είδαμε όλα σαν μια επανάληψη με άλλο επικάλυμμα.

Οι επιλογές,η διαφοροποίηση του προ ιόντος,η αντίδραση,η εκτόνωση του συλλογικού ασυνείδητου,η ψυχολογία του όχλου,τα ψεύτικα διλήμματα,το μη χείρων βέλτιστον,οι κλακαδόροι,οι τοποτηρητές, οι καθοδηγούντες,οι εντολοδόχοι...

Το μόνο που δεν είδαμε ήταν αυτοί που κρύβονταν πίσω απ`τις κουρτίνες των μπαλκονιών,

τους υποβολείς και τους λεπτομερείς σχεδιασμούς τους..

Αυτούς δεν τους είδαμε καθώς κάτω απ`τα μπαλκόνια δεν φτάνεις για να ακούσεις...είσαι μακρυά...

Και η σκηνή εξελίχθηκε αυτούσια και προβλεπόμενη απ`το αταβιστικό ορμέμφυτο του πλήθους...

Κάποιοι έπλεναν τα χέρια τους μπροστά στα τάχα μου σημαντικά διλήματτα.

Εκεί άλλωστε έγκειται η τέχνη της εξουσίας να έχεις την ψευδαίσθηση ότι εσύ αποφασίζεις,αν και είναι δύσκολο να αποφασίσεις ορθά όταν πιο πριν έχουν φροντίσει να σου στερούν την ελπίδα και να σ`έχουν βάλει να τρέχεις νηστικός μέχρι να εξαλείψουν οποιαδήποτε ικανότητα σκέψης,όταν σε έχουν ήδη λαχανιάσει και ξετινάξει ψυχολογικά με κάθε λογής προβλήματα που οι ίδιοι με επιμέλεια σου στήσανε.

Πόσο με θαύμασα σαν μέρος του όχλου μες σ`αυτό το ιστορικό δράμα που εκτυλισσόταν μπροστά μου,

πόσο με θαύμασα και σας θαύμασα,όταν με παρρησία μεγάλη, με στόμφο και με αυτοπεποίθηση ότι δεν υπάρχει άλλη λύση εκτός απ`αυτήν που σιγοψιθύριζαν με πειθώ οι λίγοι διπλανοί μας,

πόσο πολύ συγκινήθηκα,όταν με αυθόρμητες κραυγές και αλαλαγμούς φωνάζαμε όλοι μαζί κάτω απ`το μπαλκόνι.

"Τον Βαραββά,τον Βαραββά..."

Συγκινήθηκα πολύ,παρόλη την έξαψη που ένοιωθα,

αν και κάπου μέσα μου βαθιά ,

κάτι μου έλεγε ότι αυτός που θα σταυρώνονταν ,

για ακόμα μια φορά ,

θα ήταν,

κάποιος ,

ανάμεσα από εμάς....

Αέναο proccess...

2009-09-23T19:09:00.000-07:00

Ανεπίδοτη έγκληση ,εστάλη.

Ανήρ δικαστικός επιμελητής ετών τριάντα σαν τα αργύρια προσμένει..

Κλητήριο θέσπισμα επιδώθει,

"Εν τω μηνί Αθύρ,όπως καλείσθε.."

Μάρτυρες ασθενείς,δικηγόροι με δανεικές εκφράσεις,

δικασταί βλοσυροί μεν, αλαφροΐσκιωτοι δε.

Ένορκοι η γειτονιά,όλοι με πάθη τυφλωμένο ι.

Ο φταίχτης, αυτός ο εξαποδός,

καθιστός μονολογεί..

"Μα να είναι αλήθεια τάχα πως έφταιξα,αφού αυτά τα κάνουν και άλλοι.."

"Ναι μα τι θά θελες να κάνουμε κάνουμε και εμείς,

αφού τον εαυτό σου,

με χαρά,

κατ έδωσες ,

νομίζω,

για να δω τα πρακτικά....

....Μεγάλη Τετάρτη..."

Και το σφυρί στην έδρα, με δύναμη χτυπάει...

ULTRA VIOLET LOVE (Ψάχνωντας την Νύχτα)

2009-09-18T21:08:00.000-07:00

'Έφυγα ξανά,τίποτα δεν με σταμάταγε...

Στις παρυφές μιας νύχτας κουβαλώ μια μαύρη άσβεστη δίψα ..

Στα σταυροδρόμια που περνώ δεν υπάρχουν διλήματα. Τρεις θανατερές συγχορδίες σε fa μείζονα,στην σκέψη με σέρνουν μακρυά. Εκεί που δεν υπάρχουν όρια και στενωποί. Εκεί που τα όρια υπάρχουν για να καταργούνται. Με παρασέρνει η δίψα,το φεγγάρι η ομίχλη. Με οδηγεί η δύναμη. Αυτή δύναμη που κρύβετε μέσα μας και ξυπνά κάποιες νύχτες με πανσέληνο,κάποιες νύχτες που ανοίγουν τις πόρτες του αγνώστου,αυτές τις νύχτες που όλα είναι εφικτά,που σε κάνουν να λυσσομανάς και να ζεις σαν ξεκούρδιστο ρολόι σε άλλους χρόνους. Αυτές τις νύχτες που η ομίχλη γίνετε γέφυρα και πόρτα για την άλλη πλευρά ,την πλευρά που ποτέ δεν θα δεις όταν την περιμένεις...

Την νύχτα που η υγρασία της μουσκεύει τα παξιμάδια της καρδιάς σου και την κάνει να λειώνει,να γεμίζει γλύκα και μένος,να ψάχνει την ύψιστη πρόκληση,τον αέναο έρωτα. Αυτόν που σου ποτίζει με μικρές στάλες την καρδιά. Αυτόν που σε βρέχει και σε νοτίζει στην Σαχάρας του κόσμου. Αυτήν την νύχτα που σε καλεί να δεις τα πλάσματα της ,τις μυστικές της συγχορδίες,την μαγεία που ξέχασες και που όλοι σε μάθανε να αγνοείς..

Και αυτή η σελήνη που καλύπτει τα ηλεκτροφόρα σου καλώδια, γίνετε εμπόδιο μικρό και ασήμαντο,που σέρνε τε μπροστά σαν χλόη,που δεν μπορεί να σταματήσει αλλά προ οικονομεί μοίρες,σταθμούς,μπόρες,ταξίδια μακρινά και ονειρεμένα. Αυτή η Σελήνη γίνετε ο επόμενος σταθμός της μεθορίου χωρίς σταθμάρχες,τρένα και επιβάτες,παρά μόνο με δυο επιβάτες που αιώνια περιμένουν να ρθει η σειρά τους για αναχώρηση,που μάταια περιμένουν να συναντηθούν με όλους τους τύπου και την δόξα που αρμόζει σε τέτοιες συναντήσεις,αλλά κάθονται σε αντικριστές γραμμές..

Ξεγέλασα και αυτήν την νύχτα ,την κορόιδεψα ,της έκλεισα το μάτι και αυτή με αγνόησε παρμένη από το μεγαλείο της. Με βλέπει να στέκομαι τόσο μικρός που δεν μου δίνει σημασία. Και εγώ μικρό κακομαθημένο παιδί κλωθωγυρνώ στα σωθικά της να την κάνω να με νιώσει..Να με αισθανθεί,σαν αγάπη,σαν πόνο,σαν κλέφτη που θα της πάρω τα μεγάλα μυστικά.

Και τότε μόνο καθαρίζει,χωρίς αναβολές,χωρίς αναθυμιάσεις και υγρασίες και μου ανοίγει τον δρόμο..Τον δρόμο που τον ακολουθείς χωρίς αμφιβολία και χωρίς τέλος κανένα και που ανοίγει μυστικούς διαδρόμους που κρύβονται κάτω απ`τα χαλάκια μιας εξώπορτας..Εκέι που περνάς συνέχεια και που ποτέ δεν βλέπεις.

Μα προσοχή στις ψεύτικες ασέληνες σελήνες αυτές που φέγγουν από ζήλια,αυτές που φέγγουν για να σε γελάσουν...Μα τώρα πια τις έμαθες,τις γνώρισες και αυτές που δεν σου δώσανε τίποτα άλλο παρά χιλιόμετρα και μίλια,σε δρόμους που δεν μύριζαν,σε δρόμους που ράγισαν απ`το κενό,που έλιωναν απ`την ζέστη...

Και μες σ`αυτήν την έπαρση σελήνης που διαβαίνω,ο φόβος γίνετε δύναμη και η δύναμη φτερά που ανοίγονται με πόνο σε ωμοπλάτες,και τα φτερά λαχτάρα για το άγνωστο και δέος.

Δέος γι αυτά που αφήνω και έμαθα,δέος γι αυτά που θα δω και περιμένω ,δέος γιαυτό το μεγάλο μυστήριο του να υπάρχεις...

Μες τα μαγικά σου φώτα λουσμένη,με ζαλίζεις με κάνεις και χάνομαι,χάνομαι και βρίσκομαι,διαβαίνω την γέφυρα που στρώνεις χωρίς να παίρνω αποφάσεις ,αφήνομαι να με παρασύρει και αυτό το βράδυ σου ανήκω. Σου ανήκω σαν τρέλα που χτυπάει την φτιάξη μου με σαστιμάρα,σαν λάβα που σβήνει στην αγκαλιά της θάλασσας,σου ανήκω και σου δίνομαι. Πάρε με μαζί σου..
Γιατί έχω δει πλέον που φυτρώνει η αγάπη,μέσα σε βράχους που σχίζει στα δύο σαν ανθίσει,μέσα σε ερήμους που ποτίζει και τις κάνει πεδιάδες,μέσα στα πιο αλλόκοτα και μακρινά σημεία. Την είδα για λίγο την αγάπη σαν Εντελβαις που περιμένει να το κόψεις η να χαθείς. Την είδα την αγάπη και την μαγεία και μέσα σ`αυτήν την νύχτα που με κάλεσε και δεν μ`άφησε να κοιμηθώ..Την είδα σ`αυτό το μικρό παράθυρο που έφεγγε μέσα στο απόλυτο σκοτάδι..Θέλω να ξεχάσω την αγάπη των ανθρώπων,αυτή την μικρή την τιποτένια,την ψευδεπίγραφη που δρα απ`απλή επαγωγή..Θέλω αυτήν την μυστική,την υπερυθρή που υπάρχει μόνο για λίγα μάτια,που κυλάει αναμεσά μας και δεν την βλέπουμε δεν την αγγίζουμε,δεν την γνωρίζουμε γιατί κανένας δεν μας έμαθε πως να την βρούμε....

Μα η μέρα έρχεται ξανά και δεν μ`αφήνει άλλο μαζί σου. Με τραβάει πίσω ξανά στον κόσμο και με λυτρώνει για ακόμα μια φορά απ`το μεθύσι,από αυτήν την μαύρη δίψα....

Έρχεται πάλι ο ήλιος και το φως για να μου κάψει τα φτερά ,να με ξυπνήσει,να με γεμίσει ερωτήματα και απορίες..

Έρχεται πάλι η μέρα αλλά ευτυχώς θυμάμαι,θυμάμαι τα πάντα με όλες τους τις λεπτομέρειες,και δεν ξεχνώ..Ξέρω ότι θα ξαναβρεθούμε και πάλι. Ξέρω ότι θα συναντηθούμε πάλι πάνω στην γέφυρα και με σένα συντροφιά θα περπατήσω σ`αυτά τα μέρη τα μαγικά που μου έμαθες να περπατώ πετώντας..Θυμάμαι ακόμα τις φωνές που μας συνόδευαν

"Ανθίστε,τρελαθείτε ,γίνετε ανυπάκουοι,ανθίστε και σκίστε τις πέτρες,γεμίστε τις ερήμους.

Ανθίστε...

Άνθίστε..."

΄Οταν θαμπώνει η νύχτα..

2009-09-12T18:32:00.000-07:00

Μην κρύβεσαι άλλο.

Σε περιμένω εδώ.

Εδώ που ενώνεται η γη,η θάλασσα και ο ουρανός.

Εδώ στο φως της ημέρας να φανείς,ολόφωτη στο μεγαλείο σου όλο,

χωρίς αναστολές,χωρίς υπαινιγμούς,χωρίς ονόματα.

Γυμνή στην άσβεστη αλήθεια σου,να λάμπεις,

πάλσαρ φωτεινό,πυρσός,άναρχο πυροτέχνημα,

χωρίς δισταγμούς και αμφιβολίες.

Σε θέλω εδώ, τώρα, σαν ουρανό χωρίς σύννεφα και μετεωρολογικά δελτία,

χωρίς κουρτίνες και παιχνιδάκια,να σταθείς μπροστά μου σε όλο σου το κλέος,

και να μην απορήσεις για την σαστιμάρα μου,ξέρεις ότι περιμένω χρόνια και με εγκαταλείπει η πίστη μου.

Να μην σαστίσεις απ`την έκπληξη μου σαν φανείς,

να συνεχίσεις να λάμπεις,σαν θεός,σαν στιχουργός πυρφόρου έρωτα.

Έτσι σε θέλω.

Μα εσύ όταν θαμπώνει η νύχτα,μικρή σπίθα από κεράκι,

κρύβεσαι μαζί της.....

Εγκαιροφλεγείς στιχοπλοκίες.

2009-09-10T01:12:00.000-07:00

Διαγουμίζεις τις λέξεις ,με ευκολία μεγάλη,

συχνά αντιστρέφεις ,το μαύρο σε άσπρο,

διασπαθίζεις με βιάση, πολύπλοκες έννοιες,

δολοπλοκίες υφαίνεις ,με τελίτσες και κόμματα.

Συχνά περιγράφεις ,ιστορίες κάποιων τρίτων,

μα απλά κανακεύεις ,κρυφές ματαιοδοξίες

και όταν υποκύπτεις ,χαρίζεις παρρησίας

καλότεχνων στίχων ,πλεγμένων με θέλξη.

Στα καλά σου συχνάζεις στα στέκια ζωγράφων

στις μαύρες σου ,αρχίζεις πολιτικές συζητήσεις

και στις γκρίζες τις ώρες σου ,πικρόχολα γράφεις

κάμποσα γράμματα, χωρίς παραλήπτες...

Θυμάμαι που κοίταγες τις άδειες σελίδες,

τότε που μάθαινες,τον λόγο να δράττεις.

Κρυφά σαν μου σφύριξες το mondus operandi....

"Στοιχίζω τις λέξεις σαν στρατιωτάκια,ανάλογα με το βάρος και το ύψος τους.

Αρχίζω μια μια να τις σκαλίζω και να τις ελαφραίνω απ`τα περιττά τους βάρη.

Μετά τις βάζω στην μπρίζα να φορτίσουν,και μετά τις σφηνώνω την μια μες`την άλλη,αλλά δεν φτιάχνω ενα απλό φράγμα,φτιάχνω ένα ηλεκτροφόρο κάστρο,να μην μπεί κανένας χωρίς κίνδυνο χωρίς ρίσκο,αλλοιώνω με επιμέλεια το νόημα των φράσεων που τόση κούραση είχε για να το γευτώ.

Και κάπως έτσι φτιάχνω ένα ποίημα."

Tαξίδια...

2009-09-02T16:48:00.000-07:00

Να μην ρωτάς τον δρόμο ποτέ..

Κανείς δεν μένει σε άραχνα σπίτια που ραγίζουν απ`την λήθη.

Προχώρα μπροστά,

ανέμελο γινάτι που ποτέ δεν φοβάται τα εμπόδια και τις μυστικές τους διαβάσεις.

Και όπως κυκλώνουμε και οι δυο την Υδρόγειο,δεν θα λαθέψεις ξανά..

Τι μικροί οδοιπόροι!!!

Μεσημβρινούς και ώρες σαν διασχίζαμε,

τώρα, ξανά απ`την αρχή,

τόσο δρόμο που κάναμε,

μαζί περπατάμε.
Η θημωνιά της καρδιάς σου,

έχει μαζέψει μέσα βαθιά στην θαλπωρή της ,

τα πιο ώριμα στάχυα.

Και στους γλουτούς σου ανάμεσα

,μυστική θυμηδία αναδύεται,

σπέρνοντας μυρωδιές φυλακτά,που ρεμβάζουν ανέμελα,

σε βραδιές που κρυβόντουσαν πίσω από σένα...
Ανύπαρκτα ρυάκια

λαξεύουν τον δρόμο μας και παράγουν υποσχέσεις

για υπόγεια ρεύματα που θα φέρουν ζωή

σε σκασμένα χωράφια,

και εγώ μονάχος ,

υπαρκτός αναβάτης του χρόνου,

αλληθωρίζω επίτηδες μπροστά στις διαβάσεις

που καταλάθος σε διάλεξαν,

καθώς ξεστρατούσες..

Δεν θυμάμαι ποτέ...Ποτέ δεν θυμάμαι...Κάποτε θα ξεχάσω...

2009-08-24T05:05:00.000-07:00

Τα ξέχασα όλα αυτά, που διακοσμούν σαν παραινέσεις τα παιδικά μυαλά μας ,αυτά που υπερίπτανται του χρόνου και του χώρου...

Μα μετά τα θυμάμαι..

Τους ξέχασα όλους αυτού τους έρωτες που λύγισαν στο πάθος και στα θέλω τους σαν πυρωμένες λάμες που συγκρούονται σε μυστική μονομαχία και απλώς λυγίζουν και κόβονται σαν βούτυρο στο πρώτο χτύπημα.

Ποτέ δεν τους θυμάμαι..

Ξεχνώ συχνά τους λογαριασμούς του τηλεφώνου ,της ΔΕΗ,και μετά τους θυμάμαι όπως και τις ιστορίες που σου βρίσκονται τυχαία σαν τα ψιλά στην τσέπη σου και τελειώνουν με το που αγοράζεις εφημερίδα. Σαν όλες αυτές τις ιστορίες που έχουν συμβόλαιο με ημερομηνίες πληρωμών και λήξη..

Κάποτε τις θυμάσαι..

Δεν ξεχνάω ποτέ να αγοράζω τσιγάρα και αυτό με κάνει να θυμάμαι την αγάπη σου ,πόσο άπληστα μπορεί να ρουφηχθεί και μετά να αφήσει μια πικρίλα και μια απογοήτευση σαν κάποιον βαριά άρρωστο καπνιστή που δεν είχε το σθένος να το κόψει...

Μα μετά το ξεχνάω...

Θυμάμαι αρκετά τις κατηγορίες ότι έχω επιλεκτική μνήμη,και θυμάμαι ότι μ`αρέσει.

Δεν είναι δα και τόσο κακό..

Η μνήμη είναι κάτι που καλλιεργείται και η επανάληψη η αρχή της μάθησης αλλά βαρέθηκα τα θρανία και προτιμώ να θυμάμαι τα διαλείμματα..

Ώρες,ώρες δεν θυμάμαι τίποτα,και τίποτα δεν μου θυμίζει κάτι γιατί έτσι και αλλιώς όλες αυτές οι συσσωρευμένες μνήμες δεν είναι τίποτα άλλο από σκηνές μια ταινίας που διδάσκει το ακαταλόγιστο και το επιπόλαιο της ανθρώπινης ματαιοδοξίας..

Μόνο σε παρακαλώ μη μου θυμίζεις την μικρότητα,την πονηριά,την βλακεία και την υποκρισία...

Δεν θυμάμαι πόσες φορές αγαπηθήκαμε,πόσα φιλιά μετρούσαμε τα βράδια,πόσα σφηνάκια ήπιαμε,σε πόσα μέρη ταξιδέψαμε...

Προσπαθώ να ξεχάσω την γραμματική,το συντακτικό,τα μαθηματικά,την χημεία,τους ελέγχους,την λογική του ένα και ένα ίσον δύο..Αυτά θέλω να τα ξεχάσω...Μπορεί έτσι να ξαναθυμίθω την μαγεία. Αυτή που μας χαρίστηκε αλόγιστα κάποιες φορές και εμείς την ξοδεύαμε στον βωμό μιας επόμενης κίνησης...

Προσπαθώ να θυμηθώ κάθε μικρή λεπτομέρεια...

Μα δεν θυμάμαι τα λόγια μα μόνο τον τίτλο του τραγουδιού που ακούγαμε εκείνο το καλοκαίρι στην Μονεμβάσια κάτω απ`την πανσέληνο,εκείνο που σου αφιέρωσα με νόημα,κερνώντας κρυφά τον ντι τζέι ,και αφού μου είχες πει το πόσο πολύ μ`αγαπάς..

Δεν ήταν το...

"Υοu dont remember,i never forget"

Οι φίλοι μου...

2009-08-21T15:03:00.000-07:00

Οι φίλοι μου είναι πολλοί και εκλεκτοί...Μα αρκετά περίεργοι στα μάτια των άλλων..
Οι φίλοι μου είναι μοντέλα που πίνουν νωχελικά το ποτό τους σε δερμάτινα καθίσματα, αδιάφοροι,κλεισμένοι στον εαυτό τους,χωρίς να σου δίνουν καμιά σημασία... Είναι αυτοί που σε κοιτούν παράξενα όταν θέλεις να τους ρωτήσεις το γιατί...

Είναι αυτοί που μέθυσαν τον Ερμή ένα απόγευμα .....

Είναι από αυτούς που εξαϋλώνονται στο φως κάθε πρωί..

Είναι αυτοί οι παλιοί που σύχναζαν στις στοές τις αγοράς ανάμεσα απ`τα πλήθη ακούγοντας τις ρητορείες των σοφιστών...

Είναι αυτοί που τους βλέπεις στους καθρέπτες σαν σκιές χωρίς νόημα....

Είναι ταξιδευτές που κινούνται σαν φωτεινές γραμμές σ`ατέλειωτα ταξίδια χωρίς νόημα..

Οι φίλοι μου είναι επαίτες της τελειότητας που κρύβετε σε ελάχιστες στιγμές μέσα στα χρονοτούνελ....

Ταξιδευτές που ξεγλιστρούν απ`τα τούνελ,και σαν έρχεται η νύχτα αλλάζουν μορφή ,χάνουν την φόρμα και την αίσθηση του ανθρώπου,και περνάνε με άνεση στο`ακατανόητο χωρίς φόβο..

Αυτοί που μόνοι ταξιδεύουν στις εθνικές οδούς χωρίς προορισμό..

Έχω πολλούς και καλούς φίλους,που μου χαρίζουν πάντα την μοναξιά όταν την αναζητώ και την πλησμονή της παρέας τους όταν την θέλω..

Είναι οι φίλοι μου,που το κάθε τι δικό τους γίνεται δικό μου και αντίστροφα σαν ένα μετείκασμα που επιμένει να υπάρχει στο απόλυτο σκοτάδι..

Πολλές φορές σαν φωτεινές κηλίδες που γεμίζουν παράξενα φωτογραφίες,

πολλές φορές σαν μια αίσθηση ότι δεν είσαι μόνος ποτέ...

Είναι οι φίλοι μου....

Υ.Γ.photo απ`τον Ιούλιο και μετά by me..

Φύγε,μόνο όταν δεν είσαι έτοιμος...

2009-08-18T21:53:00.000-07:00

Ένα μπλαβωτό νικελένιο Rotterdam σε περίμενε μόλις ξύπνησες απ`τον βαθύ σου ύπνο..

Ήταν το δώρο μου μόλις σταμάτησες τις μηρυκαστικές αντιλήψεις που δεν σ`άφηναν να δεις την απλότητα..

Πριν βέβαια μια στάση στην Garda,στο Lugano...

Και το δέχτηκες με χαρά,μετά από τόσο καιρό διακοπές στην αντίληψη των πολλαπλών δυνατοτήτων και επιλογών της μια στιγμής,πάνω ακριβώς εκεί που έπαψες να ελπίζεις και να προσδοκάς σαν ένας οποιοσδήποτε μπαμπουίνος που περιμένει να τον ταΐσει ο δεσμοφύλακας του.

Αλλά προσοχή ποτέ στο Potsdam γιατί εκεί κλείνουν από καιρό σε καιρό μυστικές συμφωνίες..

Κάπως έτσι ταξιδεύω και συνταξιδεύω,χωρίς πρόγραμμα προσπαθώντας να κάνω πάντα μια έκπληξη σε μένα και στον συνταξιδιώτη μου. Μόλις ξεκίνησα τα πρώτα μου ταξίδια από 15 χρονών. Ποτέ με εισιτήρια προ αγορασμένα για καλύτερη τιμή,

ποτέ όταν οι άλλοι περιμένουν να φύγεις...

Σας διαβεβαιώνω πως δεν έχει καμία πλάκα.

Το ταξίδι πρέπει νά`ναι πάντα απρόβλεπτο,ακανόνιστο και χωρίς μοτίβο..

Κάθε φορά να παίζεις με το ρολόι "θα προλάβω το πλοίο η όχι??" στο παρατσάκ....

Και αυτό είναι κάτι που κανένας λογικός άνθρωπος δεν τ`αντέχει....

Όλοι κάνουν προγράμματα άλλωστε,ο καθένας για τους δικούς του λόγους,άλλοι για να επιβεβαιωθούν ,άλλοι για να αισθάνονται ασφαλείς ,

άλλοι απλώς για να απογοητευθούν..

Τα ταξίδια είναι όμως μόνο για τους γενναίους και γίνονται γιατί αυτά ξαφνικά σε καλούν,γιατί αυτά ΄σε βλέπουν από καιρό κρυφά και σε παρακολουθούν,βλέπουν την πρόοδο σου και όταν δουν ότι είσαι έτοιμος,σε φωνάζουν επιτακτικά και δυνατά..

"Ελα,ξεκίνα" με φωνή που δεν σηκώνει αμφισβήτηση,χωρίς να προλάβεις καν να μαζέψεις το σκορποχώρι σου,αφήνοντας 'όλα στην μέση και την βρύση στο μπάνιο να στάζει,πιάνοντας τον ίδιο σου το εαυτό στον ύπνο.

Να κοίτα ,...έφυγααα...

The secret..passage...

2009-08-15T23:48:00.000-07:00

Μέσα σε όλον αυτόν, τον ορυμαγδό,

υπάρχει ένα μυστικό πέρασμα που το γνωρίζουν μόνο αυτοί οι λίγοι οι παλιοί ,
που έμειναν στην εποχή μας.

Και το διδάσκονταν παλιά ,σε άλλες εποχές,

φοιτώντας στα μυστικά κολέγια της Ατλαντίδας.

Μέσα από τους αιώνες πέρασε σαν μια καλά φυλαγμένη μυστική παράδοση,

από στόμα σε στόμα, κρυμμένο από συμβολισμούς και πολύπλοκους μυστικούς κώδικες σφραγισμένους με τις θυσίες όσων τόλμησαν να αφήσουν έστω και ένα υπονοούμενο για την ύπαρξή του.

Πλέον ελάχιστοι, μετρημένοι στα δάχτυλα, θυμόνται αυτό τον αρχαίο μυστικό κώδικα που οδηγεί στην μεγαλύτερη αποκάλυψη, της ίδιας της έννοιας της ζωής ,ανάμεσά μας.

Και βέβαια όχι...

Δεν είμαι εγώ αυτός που θα σας αποκαλύψει το μυστικό,

αν και κανένας όρκος δεν με βαραίνει πλέον

μια και οι συμμαθητές μου και οι δάσκαλοί μου,

αυτοί που φοιτούσαμε μαζί ,στα μυστικά κολέγια της Ατλαντίδας, έχουν εδώ και πολύ καιρό εγκαταλείψει αυτήν την σφαίρα ύπαρξης.

Δεν θα σας το αποκαλύψω, όχι για κανέναν άλλο λόγο αλλά επειδή απλώς και εγώ πλέον δεν θυμάμαι καθαρά τον μυστικό κώδικα που το καλύπτει.
Έχουν περάσει άλλωστε τόσες χιλιάδες χρόνια από τότε..

Αυτό που θα μπορούσα ευχαρίστως να σας πώ ,

όχι για να σας βοηθήσω, αλλά περισσότερο να σας προβληματίσω ,

είναι κάποια κομμάτια που θυμάμαι απ`τον αρχαίο κώδικα. που μην φανταστείτε ότι είναι κάποια ακατανόητη και δυσνόητη αρχαία γραφή ,αλλά μια απλή σειρά κινήσεων και σκέψεων που πρέπει να γίνουν με σωστό χρόνο και αλληλουχία,
προκειμένου να αποκτήσουν την διάσταση του κώδικα...
Ενός κώδικα που μας οδηγεί σε ένα μυστικό πέρασμα,
που αλλάζει την διάσταση της μίζερης ύπαρξής μας ,

και μας ανοίγει δρόμους φωτεινούς ,

μας μετουσιώνει σε ανθρώπους φωτεινούς και σοφούς,

μας αλλάζει την οπτική και μας περνάει σε άλλες σφαίρες ύπαρξης που δεν γνωρίζουμε,

και όλα αυτά, με αυτόν τον χιλιοκρυμμένο κώδικα που δυστυχώς

..μόνο κομμάτια απ τη αρχή του μένουν στο έρημο απ`την πολυκαιρία μυαλό μου.

Πάνω που τον είχα, την πιο μεγάλη ανάγκη ,

άλλωστε γιαυτό μας τον δίδαξαν ,

σε περίπτωση ανάγκης ,όταν όλα σου πάνε στραβά...

Θυμάμαι μόνο πως άρχιζε ,

σκέφτεσαι το ηλιοβασίλεμα ,

σηκώνεις το βλέμμα και ...χαμογελάς....

Στον ήλιο,στην ζωή,στον διπλανό σου...

Και έτσι και εγώ χαμογελάω....

Με τη ελπίδα να εμφανιστεί στο μυαλό μου η συνέχεια...

Η ...μήπως έφτανε μόνο αυτό???

Δρατtώμενος της ευκαιρίας ταύτης,αναφέρω....

2009-08-12T19:51:00.000-07:00

Στις καρδιές των ηρώων
δεν υπάρχουν αμαρτίες και άλλα σκευάσματα..
Αυτοί οδεύουν μπροστά,
πρωτοπόροι ,
σ`άγνωστες θάλασσες δίχως στεριές,
γλιστράνε ανάμεσά μας σαν σκιές,
που κανείς δεν τις βλέπει,
σαν χάνονται σ`έρημα
και ανυπόστατα μέρη.
Στις καρδιές των ηρώων ,
δεν υπάρχουν ελπίδες
παρά μόνο μια βράση ,
που τους πάει σε απάτητα
και κρυφά μονοπάτια.
Μια λαχτάρα για απρόσμενες ,
καινούργιες λαχτάρες
που σε όνειρο είδανε
η τάχα είχαν ζήσει?
Στις καρδιές των ηρώων δεν υπάρχει η θλίψη ,
αυτήν την ξέχασαν,
σ`αραχνιασμένα συρτάρια,
να την βρουν οι υπόλοιποι
ψάχνοντας μια σφραγίδα,
την σφραγίδα που κάποτε
θα πάρουν στο χέρι
και με χνώτο ατσίγαρο
σιγά θα φυσήξουν,
και με αυτήν θα σφραγίσουν
την ληξιαρχική τους την πράξη.
Τις καρδιές των ηρώων κανείς δεν τις ορίζει
και απρόσιτες μένουν
στα μεγάλα τα πλήθη,
γιατί αυτοί δεν μιλούν
παρά μόνο σωπαίνουν
όταν άλλοι διαλαλούν τις μεγάλες τους νίκες..
Όι καρδιές των ηρώων διαβάζονται δύσκολα
μα καλύτερα έτσι,
τις γνωρίζεις αργότερα ,
να μιλάν απ`τις πράξεις
που από τύχη μαθαίνεις,
και συχνά τις διαβάζεις
σε λιθόστρωτα πλάτη
με επιγραφές που λαξεύσαμε
εμείς όλοι οι άλλοι

και συχνά τελειώνουν,

με βαρυσήμαντες ρήσεις...

Poesia sforzata dal freddo...

2009-08-11T06:31:00.000-07:00

Allegro in un incubo fosforesente.

Tirato sopra dalla legge dellla gravita.

Ricordava di tutto,ma non voleva sapere niente di piu.Saluti di canoni se lo accompagniavanno nella sua entrata in vigore.

Toccato dal vento e del mare,gallegiava caminando cosi leggermente che quasi volava.

Ormai addestrato nelle grande vincite e perdite,rimaneva sereno sia nel splendore sia nel lucro.

E non chiedeva a se stesso nessuna domanda,sapendosi ormai la piu grande risposta;

ha dominato il nulla .

Aveva conquistato il vivere...

Ημουν εκεί....

2009-08-08T22:43:00.000-07:00

Θέλαμε να παγιδέψουμε τον ήλιο και του στήσαμε καρτέρι.
Κινηθήκαμε λάθρα την ώρα που κοιμόταν και τον περιμέναμε.
Κρυμμένοι στο σκοτάδι.

Είχαμε από πολύ παλιά μια έχθρα αναμμένη μαζί του,από τόσο παλιά που κανείς πλέον δεν θυμόταν τον λόγο...
Και βρήκαμε αρωγό σ`αυτήν την τρέλλα τον ίδιο τον Ποσειδώνα.
Σκεφτήκαμε να τον παγιδεύσουμε σ`ενα μικρό καθρεφτάκι...

Με την κατάλληλη γωνία και τις μαγικές λέξεις δύναμης θα τον κλείναμε για πάντα μες το μικρό μας καθρεφτάκι,και θα του επιτρέπαμε να φωτίζει όποτε θα θέλαμε εμείς....

Αλλά τον υποτιμήσαμε....
Σηκώθηκε σε όλο του το μεγάλειο και μας άφησε άφωνους,μας μάγεψε με τις μαγικές του συγχωρδίες,μας ζάλισε με όλα του τα χρώματα,μας έδειξε την δύναμή του...

Ακόμα και ο ίδιος ο Ποσειδώνας δεν έκανε τίποτα,κάθισε άπραγος και μαγεμένος να λούζετε στην χάρη του...

Και όλη αυτή η αγάπη....
Όλη αυτή η αγάπη που νιώσαμε εκείνες τις στιγμές,όλο αυτό το κύμα αγάπης για τα πάντα ήταν αρκετό για να τα ξεχάσουμε όλα,την έχθρα την εκδίκηση,την μικρότητα,την λύπη,την ματαιότητα......

Μόνο μετά το καταλάβαμε,όταν πέρασε, πως μείναμε για πάντα εκεί,υπέροχα παγιδευμένοι σ`αυτήν την αυγή,ακίνητοι για πάντα .....
Και ήταν η σειρά του ήλιου να γελάει μαζί μας,σαν στοργικός γονιός που έπιασε στα πράσσα τα παιδιά του να βάζουν χέρι στο κρυμμένο βάζο με το γλυκό που ήταν κρυμμένο στο ντουλάπι....

To ατύχημα...

2009-08-05T21:34:00.000-07:00

΄Είχα ένα θάλεγα ατύχημα που κανείς δεν μπορεί να μου εξηγήσει..
Αρχίζω να βλέπω τα πράγματα περίεργα,εντελώς αλλόκοτα μέσα στην κοινοτυπία τους.Έιναι εντελώς απίθανο ,αλλά συμβαίνει. Πάνω που οι μορφές που περικλείουν τα αντικείμενα τείνουν να σημάνουν την οριστική πεποίθηση ότι αυτό που βλέπω είναι κάτι γνωστό απ`το αρχείο καταγραφής εικόνων μου ξαφνικά αλλάζουν σχήμα ,αλλάζουν φίλτρα και βλέπω κάτι εντελώς διαφορετικό απ το σημείο....

Και πολύ φοβάμαι ότι βλέπω το σημαινόμενο...Γιατί μην νομίζετε ότι και οι προκαθορισμένες των πραγμάτων μορφές δεν είναι ένας δυνάστης και μια κατά συνθήκην καταπίεση που ανακαλύψαμε εμείς οι ίδιοι και επιβάλαμε με μαεστρία στους εαυτούς μας ....α, γιαυτό είμαι σίγουρος. Πάντα ήθελα να δω παραπέρα απ`τις οπτικές γωνίες που περιορίζουν την αντιληπτικότητα μας απ`το άπειρο στο ελάχιστο,και νομίζω ότι μετά από πολλούς κόπους τα κατάφερα,μόνο που τώρα πλέον αισθάνομαι λίγο παράξενα,λίγο αλλόκοτα.

Δεν ξέρω αν είναι ευτύχημα η ατύχημα,πάντως ομολογώ ότι είναι μια παράξενη εμπειρία που δεν λέει να μ`αφήσει ήσυχο..Και τα συμπτώματα είναι στα`αλήθεια παράξενα. Δεν είναι μόνο ότι τα γνώριμα πράγματα που βλέπω μετατρέπονται σε κάτι άλλο αλλά έχει αλλάξει και η ομιλία μου,γιαυτό άλλωστε γράφω. Να κοιτάξτε πως τα βλέπω τα πράγματα σε αυτές τις φωτογραφίες. Πιο πάνω είναι η πόλη της Αθήνας την νύχτα. Εδώ κάτω η πλατεία της Κέρκυρας μια ηλιόλουστη μέρα....

Κάτι δεν πάει καλά....Γιατί και οι φωτογραφίες που βγαίνουν δείχνουν πολλές φορές αυτό ακριβώς που βλέπω.

Η καλύτερη μου ώρα είναι στην δύση,τότε αισθάνομαι πιο καλά,σαν αν είμαι εγώ ,αυτός ο παλιός καλός εαυτός μου που έχω πεθύμησα αρκετά τον τελευταίο καιρό,αν και ομολογουμένως μου δημιουργούσε αρκετά προβλήματά με την περιορισμένη του οπτική,παραταύτα μου λείπει αρκετά. Και μου φαίνεται πως τον συναντώ κάποια ηλιοβασιλέματα σε όλη του την αίγλη αλλά με μιά εσάνς πολυφορεμένου...

Την δε νύχτα.....Την νύχτα τότε είμαι γεμάτος ζωή,πολύ δυνατός με βλέμμα που διαπερνά τοίχους,χώρες αποστάσεις,ναι τότε τα βλέπω όλα στην ουσία τους,σαν κύματα ενέργειας που γλιστρούν στο άπειρο και ξαναέρχονται να με αγγίξουν και να μου σημάνουν τις παραμικρές λεπτομέρειες για το κάθε τι,κύματα γνώσης και αισθαντικότητας που διαπερνούν το είναι μου και το γεμίζουν ενέργεια και γνώση...

Στα κλαμπ που γυρνώ χωρίς λόγο,απομονώνω τις λεπτομέρειες και τις αποχρώσεις τους με μια βούληση ωσάν αυτόνομη που ρυθμίζει αυτόματα την οπτική της κάθε κατάστασης και με περνά αυτοστιγμεί σε άλλους παράλληλους κόσμους γεμάτους χρώματα και μουσικές που πριν δεν υπήρχαν ,μα υπάρχουν και δεν τα βλέπουμε....

Έτσι σαν το νερό που διαποτίζει το σφουγγάρι κινούμαι αθόρυβα παντού γλιστρώ απ`την μια εικόνα στην άλλη,απ`το ένα φίλτρο στο άλλο και αν και προσπαθούσα να βρω έναν λόγο γιαυτό κατάλαβα ότι δεν υπάρχει κανένας λόγος αλλά και ότι δεν πρέπει να είναι αυτοσκοπός αυτή η εναλλαγή..Κατάλαβα ότι είναι ένα στάδιο..

Είναι ένα στάδιο προς κάτι άλλο που δεν ξέρω που οδηγεί....

Αν δεν είναι τότε τα πράγματα μπορεί να είναι ίσως και άσχημα...

Πάντως έχω βρει ήδη μια δικαιολογία...

Όπως σας είπα .....είχα ένα ατύχημα........

To Δωμάτιο....

2009-07-31T21:12:00.000-07:00

Λείπω καιρό...
Λείπω τόσο καιρό που δεν θυμάμαι τίποτα....
Λείπω τόσο καιρό που ξέχασα από που λείπω..
Είμαι εδώ σ`αυτό το δωμάτιο που το διάλεξα με μεγάλη προσοχή γιατί ξέρω ότι είναι μαγικό...
Θα μείνω για πολύ καιρό ακόμα μέχρι να αγγίξω την αλήθεια,μέχρι να δω το κόσμο μέσα από όλα τα πρίσματα που μπορεί κανείς να τον δει...

Βλέπω την αυγή κάθε φορά σαν μια πρώτη φορά και νιώθω γεμάτος....

Δεν θα πάω πουθενά θα μείνω εδώ μέχρι να θυμηθώ....

Θα παίρνω το πρωινό μου μέσα,σ`αυτό το δωμάτιο μέχρι να μου ανοίξει την μαγεία του και να μ`αφήσει να δω την αλήθεια,μέχρι να μου αποκαλύψει τα μυστικά του κόσμου...

Βλέπω το φεγγάρι ξανά και ξανά.

Λείπω καιρό μα δεν μου λείπει τίποτα,κανόνισα να μην λείπω και σε κανένα. Πρέπει να δω τα πάντα χωρίς φίλτρα χωρίς αντικατοπτρισμούς στεγνά,πρέπει να δω τα πάντα σαν ένα μυστήριο που να μην με φοβίζει αλλά να με γεμίζει έκπληξη και αγάπη ,όχι για τίποτε άλλο αλλά για να σας πω την αλήθεια μεταξύ μας....βλέπω ,ήδη εδώ και πολύ καιρό αλλά αυτό είναι και η καταδίκη για κάποιους που δεν πρέπει να πειστούν, δεν πρέπει να ακούσουν γιατί βλέπουν τα πάντα ,διαβάζουν και τις παραμικρές σκέψεις των άλλων και παραταύτα δεν έχουν η δεν θέλουν να τρέψουν την ροή των πραγμάτων υπέρ τους. Υπέρ ποιανού?

Λείπω καιρό ,με ξέχασα...

Και έτσι βλέπω τους περαστικούς,τους ταξιδιώτες που μάταια ψάχνουν τους εαυτούς τους ,την ευτυχία,την αποκατάσταση,την ηδονή ,την αγάπη και βρίσκουν την υποκρισία,τον ατομισμό,την σύγκρουση των υπερήφανων Εγώ τους να ποτίζει τα λουλούδια των δρόμων της ζωής τους με κλάματα,με οδύνες με μια ευτυχία όπως αυτή που έμαθαν στα σήριαλ και προσπαθούν μηχανικά να την αναπαραστήσουν γενόμενοι πρωταγωνιστές σαυτή την σαπουνόπερα που έφτιαξαν με μεράκι και με προσοχή βάζοντας τον εαυτό τους στον ρόλο του πρωταγωνιστή και προσπαθώντας στους υπότιτλους να γραφτεί το όνομα τους πάνω απ`τους άλλους(γιατί αλήθεια?) λες και το σήριαλ θα κρατήσει για πάντα....

Και έτσι και εγώ λείπω...Δεν παίζω σε κανένα σήριαλ. Είμαι εδώ σ`αυτό το μαγικό δωμάτιο και περιμένω να δω τα πάντα,να τα αφήσω να παρελάσουν μπροστά μου μέχρι να καταλάβω το μυστικό τους νόημα,μέχρι να δω όλες τις αποχρώσεις τους χωρίς καμία έλλειψη χωρίς καμία παραμόρφωση...

Δεν με νοιάζει αν είναι ασπρόμαυρα.

Δεν με νοιάζει αν είναι γκρι.

Δεν με νοιάζει αν είναι κίτρινα,αρκεί να καταλάβω ...

Η αλήθεια είναι οτί δεν μου λείπει τίποτα,έχω όλες τις ανέσεις,και αποτοξινώνομαι αρκετά απ τα δηλητήρια που ψεκάζεται τους διπλανούς σας,τον φθόνο την ζήλια όλα αυτά τα μικρά και ανούσια κόμπλεξ που προσπαθείτε να εκπαιδευθεί τε και να εκπαιδεύσετε τους διπλανούς σας.Το πιο αγαπημένο μου δηλητήριο βέβαια είναι η μικρότητα,αυτό που σας διαποτίζει με την πρώτη ευκαιρία,ναι βέβαια η μικρότητα ,που σε λίγο θα κάνει αυτοδύναμη κυβέρνηση,αν και άνθρωπος θα έπρεπε να κοιτάζει πάνω παραταύτα κάθεστε με σκυμμένο κεφάλι και μετριέστε μεταξύ σας στην μικρότητα και στην χαιρεκακία......

Δεν με νοιάζει και αν τα πράγματα είναι μπλέ.

Το δωμάτιο άρχισε να μου δείχνει την μαγεία του με αυτ΄τον απλό τρόπο αλλάζοντας την όψη των πραγμάτων και ευτυχώς ήμουν εκεί και παρών.

Ασχέτως αν λείπω,σας το είπα νομίζω ότι λείπω πολύ καιρό..

Καμιά φορά σκοτεινιάζει αλλά και πάλι τα χρώματα αποκτούν μια άλλη αίγλη μέσα στο σβήσιμο του φεγγαριού στην θάλασσα ,σε κάνει να ξεχνιέσαι. Και έτσι ξεχνιέμαι και σας αγαπάω όπως είσαστε δεν με πειράζει πλέον τίποτα. Σας δέχομαι όπως είσαστε ,μην απορείτε και εγώ είμαι σαν και σας τα 'έχω όλα και δεν έχω τίποτα. Απλώς φροντίζω να λείπω όταν σας πιάνουν οι κακές σας και δεν συμμετέχω. Να ....είμαι μια εικόνα πλέον,σας παρατηρώ και σας αγαπώ μέχρι εκεί που μπορώ,θαυμάζω τις φιγούρες σας μπροστά στον καθρέπτη και σας χειροκροτώ με ένα απαλό θρόισμα που φεύγει μέσα απ`τα χέρια μου καθώς σιγανά χειροκροτώ....

Και αν το δωμάτιο επιμένει να αλλάζει χρώματα δεν με πειράζει καθόλου,τα είδα όλα τα χρώματα και αυτή όπως σας είπα είναι και η μαγεία. Να βλέπεις τα ίδια πράγματα μέσα από όλα τα χρώματα και να μην σε ενοχλεί τίποτα,γνωρίζοντας πως τα βλέπουν και οι άλλοι.

Αν αυτό σας πληγώνει ,αν σας εξαγριώνει,αν σας ταράζει μην ανυσυχείται. Εσείς έχετε το πρόβλημα όπως άλλωστε το είχα και εγώ,και γιαυτό σας προσκαλώ σ`αυτό το μαγικό δωμάτιο.

Να μείνετε μόνοι σας μέχρι να αφουγκραστείτε την μαγεία του,το δωμάτιο σας περιμένει να σας αποκαλύψει και σε εσας τα μυστικά του,αφού αφήσετε πίσω όλα αυτά που κατακρινετε στους άλλους και αυτό για το καλό σας ,γιατί εδώ σ`αυτό το δωμάτιο δεν υπάρχει κανείς παρα μόνο εσεις.....

Εγώ λείπω καιρό........

Όταν ήρθε η αγάπη....

2009-06-29T18:25:00.000-07:00

Η αγάπη μου έρχετε σαν μια ολόφωτη γιορτή,
σαν αστραπή σε μια έρημο που σημαίνει βροχή.
Η αγάπη μου έρχετε σαν παρέλαση ,γεμάτη λάμψεις και κρότους,
σαν πυροτεχνήματα στην σκοτεινή νύχτα.
Η αγάπη μου έρχετε σαν κατακλυσμός που παρασύρει στο διάβα της όλα τα εμπόδια .
Η αγάπη μου έρχετε σαν επέλαση,σαν ορειμαγδός,σαν συναγερμός που ξυπνάει τα έρημα μέσα στην μαύρη νύχτα.
Η αγάπη μου έρχετε σαν μια βροντή καθώς σπάει το φράγμα του ήχου.
Η αγάπη μου έρχετε όπως θα έπρεπε, μέσα σε όλη την μεγαλοπρέπεια της ντυμένη,
και καθώς έρχετε ....με προσπερνά,
χωρίς να την δώ,
χωρίς να την ακόυσω,
χωρίς να την αντιληφθώ ,
γιατί ήμουν καλέσμένος σε πένθιμο χορό που έστησα,
θρηνώντας βαθειά το κάθε λεπτό που ζούσα μακριά της....

X-RAYs of memories...

2009-06-23T18:59:00.000-07:00

Κόκαλα που περιφέρεστε ανάμεσα από χώρες.
Κόκαλα που δονήστε από πάθος και ελπίδα.
Κόκαλα που ζεσταίνεστε και κρυώνετε,
που υπάρχετε ζητώντας θεούς και πεπρωμένα.
Οστά που θυμάστε μέχρι να ξεχαστείτε.
Οστά που λατρεύεστε και αναρωτιέστε.
Οστά που αναπαράγεστε,
που κρύβεστε πίσω από σάρκα.
Κόκαλα που λυπάστε,
που τρίβεστε μεταξύ σας ,μέσα στον χρόνο,
που αποκαλύπτεστε ,
καθώς κυλάει ο άνεμος,
μέσα απ`την άμμο.
Κόκαλα που σκεπάζεστε με επιταγές μιας μόδας,
που βρίσκετε τρόπους να πετάτε ψηλότερα,να τρέχετε γρηγορότερα.
Κόκαλα που βρίσκετε τρόπο να αφήνετε παντοτινά σημάδια σε άσπρες σελίδες..
Οστά που ντρέπεστε,
που λάμπε τε από έπαρση στοιχησμένα σαν νομάδες,
που διατηρείτε αλώβητους τους περιορισμούς σας και τους επεκτείνετε όσο μπορείτε πάνω απ`την φύση σας ,
μέσα σε ιδέες και σκέψεις,
μέσα από στάσεις επί παντός επιστητού,
που πείθεστε και φτιάχνετε συμβάσεις για να επιβραβεύεστε και να μετέχετε.
Οστά που αγαπιέστε και πιστεύεστε..
Και εσείς μνήμες,που θυμάστε,
που κρύβεστε στα οστά,
σε ακατανόητους σπειροειδής και γραμμικούς κώδικες,
που ξυπνάτε στις πιο απρόσμενες στιγμές,
που με κάνατε να θυμάμαι τα πιο μακρινά,που με αφήσατε να δω τα πιο παλιά,
που με οδηγήσατε σ`αυτές τις στιγμές ,
κρυμμένων αιώνων..
Κατασταλιάστε τώρα,....ησυχάστε.....
Δώστε μου ξανά γαλήνη και λήθη ,
....μέχρι να τελειώσει και αυτό το θορυβώδες διάλειμμα...

Έμεινα άφωνος...

2009-06-07T08:43:00.000-07:00

Ακούω προσεκτικά,παρατηρώ τις παραμικρές εντάσεις,την παραμικρή αλλαγή χροιάς στις φωνές σας.
Κοιτάω κάθε φορά που λέτε κάτι την ασυνείδητη φορά των ματιών σας και γνωρίζω ότι οι επαγγελματίες ψεύτες ξέρουν καλά κάθε φορά που ψεύδονται να σε κοιτούν κατάματα,χωρίς τρεμόπαιγμα...
Μπράβο..Είσαστε τέλειοι,μας οδηγείται με θάρρος στην αλήθεια σας.
Έχω πειστεί ότι έχετε ξεπεράσει το πολυμορφικό σας Εγώ και ενδιαφέρεσθε και για την υπόλοιπη αγέλη.¨Ότι και αν τρώτε τα πιο αδύναμα ζώα απ`το κοπάδι στους χειμωνιάτικους βοσκότοπους που μας φέρατε το κάνετε για το καλό μας..
Για την επιβίωση...
Μας απελπίσατε εντελώς και μπορείτε να κάνετε ότι θέλετε,είμαστε αδύναμοι να βρούμε τροφή μόνοι μας χωρίς να δαγκώνουμε τον διπλανό μας..Ακόμα χειμώνας είναι έτσι και αλλιώς,δεν υπάρχει καλοκαίρι το καταλάβαμε. Και ακόμα επιμένετε να μας πείσετε για την αυτονόητη αναγκαιότητα που επιμεληθήκατε με περισσή σπουδή να κατασκευάσετε.
Έτσι και αλλιώς οι βοσκοί μας σας εξήγησαν τα καθήκοντά σας και εσείς σαν καλά μαντρόσκυλα μας δείξατε τα όρια μας ,μας οδηγήσατε στα προκαθορισμένα μονοπάτια στους προκαθορισμένους βοσκότοπους.
Θα γίνουν όλα όπως θέλετε,αρκεί να γαβγίζετε δυνατά κάθε φορά,δυνατά με επαναλήψεις και να αφήνετε την ελπίδα να κρύβετε σε κάθε ασυμφωνία σας,σε κάθε ψεύτικο δίλημμα,σε κάθε αντίθεση. Λάθος,μάλλον τώρα δεν χρειάζεστε καμιά ελπίδα,τώρα πάμε και έτσι γιατί η ελπίδα δημιουργεί αναταράξεις μπορεί κάποιος να ξεφύγει..
Ωραία οδηγήστε μας έτσι, χωρίς ελπίδα αλλά με βάση την αναγκαιότητα των βοσκών σας. Έτσι και αλλιώς είμαστε άφωνοι ,πάντα θα προσπαθούμε να συνεννοηθούμε για το αυτονόητο.
Θα κάνουμε το καθήκον μας,θα πάμε όπου μας πάτε,έτσι και αλλιώς είναι κοινή η μοίρα μας. Είσαστε και εσείς αδύναμοι,γιατί έτσι είναι τα κοπάδια.
Απλώς τα μαντρόσκυλα γαβγίζουν..
Και όταν δεν κάνουν καλά την δουλειά τους,αντικαθίστανται..
Ελπίζω να σας πλήγωσα...

Serenity has left us apart.

2009-06-03T18:36:00.000-07:00

Όταν όλοι χαθήκαν στις αυλές τους,

Mentre l`angosia del domani ci circondava,

In this world of crisis,

Kαθώτι τα αγκάθια μεγάλωναν,

gli infortuni che appaiono coicidenti,

because the crisis is in our deep ourselves,

και οι τιμές στις αγορές ανεβοκατεβαίνουν,

non valgono piu da quelli che succedono,

so the perfect crisis,arrives at the perfect time,

αδιάφοροι εμείς μονολογούσαμε,

e quando il mondo crollava,

cause the heroes have left us apart,

μα η ιστορία σαλπάρει ξανά,

tutti ripartiti dallo zero,contavanno

and their sons who took the lesson

και σε μιά ανώτερη σπείρα τα πανιά της γεμίζουν αέρα,

come no ripetere gli stessi errori,

followed the new wind which had started to blow,

έτοιμοι να μην ξαναπεράσουν απ`τις ίδιες παλιές θάλασσες...

Επιτέλους,βάλτε μια τάξη...

2009-06-02T19:13:00.000-07:00

Βρώμικα μηχανουργεία του μυαλού μου σταματήστε πρώτα απ`όλα να κάνετε φασαρία σε ώρες κοινής ησυχίας,
σταματήστε τώρα ,να σφυρηλατείτε με θόρυβο εκδικήσεις,
να ελασματοποιήτε πλάνες,
να περιελίσσεται γεννήτριες δολοπλοκιών και να γαλβανίζετε εκτιμήσεις.
Σταματήστε να βρομίζετε τα πεζοδρόμια του λιμανιού.
ΤΏΡΑ..
Ψυχαναγκαστικές μου συνάψεις ,
σταματήστε να περιφέρεστε απειλητικά σαν τα ΜΑΤ και να χτυπάτε τα ρόπαλα σας στις ασπίδες απειλώντας την κάθε φυγή απ`την ρουτίνα και την επανάληψη.
Σαν κίνημα απεργών καταντήσατε νευρώνες μου.
Γιατί να κάνετε στάση και διαδήλωση σήμερα,πάνω στα πιο κρίσιμα προβλήματα που θέλουν επειγόντως λύση και η κάθε μοναχική αναλαμπή σας κατάντησε πια σαν οκνηρός απεργοσπάστης να δημιουργεί περισσότερα προβλήματα στην παραγωγή απ`αυτά που έμελλε να στέρξει.
Νοσοκομεία της υπόφυσης γιατί επιμένετε να αυτοθεραπεύεται πάσα ανίατη νόσο που θα έπρεπε να έχει εξαφανισθεί εδώ και χρόνια???
Και εσείς μικρές μου άστατες σκέψεις σαν ταξιτζήδες χώνεστε σ`άλλες λωρίδες χωρίς φλας και κουβαλάτε 3-4 μαζί για να τους πάτε όπου θέλετε εσείς και όχι όπου πάνε.
Κονσερβοποιείες του δεξιού μου λοβού,
σταματήστε μέσα σ`αυτή την κρίση να παράγετε και να ποστιάζετε στο τέλος της γραμμής παραγωγής τεράστιες ποσότητες απ`τις ίδιες αδιάθετες κονσέρβες.
Άσε και λίγο να καταναλώνουμε το φρέσκο να γλυκάνει την μέρα μας.
Βλοσυρέ μου δικαστή και λιγδερέ μου δικηγόρε σταματήστε τους θεατρινισμούς σας γιατί ξέρω ότι τα συμφωνήσατε κάθε φορά να βγαίνω λάδι χορηγώντας μου απαλλακτικά βουλεύματα λόγω αμφιβολιών.
Και εσείς των πεδιάδων του αριστερού μου λοβού σταματήστε να σπέρνεται και να φυτρώνουν αυτά τα υβρίδια που μοιάζουν με καρπούς χωρίς κουκούτσια,χωρίς γεύση που απλώς μας θυμίζουν κάτι φρέσκο. Μην καλλιεργείτε τίποτα ,αγρανάπαυση. Τέλος...
Και εσύ που δεν στεγανοποίησες τους βόθρους όταν έπρεπε, ρούφηξε τα όλα και πέταξε τα επιτέλους μακρυά από δω... γιατί σε βλέπω.
Τώρα τι να πω σε εσένα Υπερεγώ μου, ακόμα και τώρα που σε κατάντησα γέρικο σκυλί να λιάζεσαι στο πίσω μέρος της αυλής μου,
ακόμα και τώρα μου την στήνεις και τους υποκινείς σ`αυτή την φασαρία??
Ακόμα γαβγίζεις ,που σε τάισα με τα πιο λεπτεπίλεπτα φαγητά και σου πήρα τα πιο ωραία ρουχαλάκια,
που σε πήγα τόσες βόλτες για κατούρημα παντού?
Ακόμα ένα άπληστο κολόσκυλο είσαι, που γαυγίζει...?
Άντε μετά να κυβερνήσεις σ`αυτό το μπάχαλο,
....κατάντησα Ελλάδα....

Καθώς λυγίζαν οι σκιές στο κατώφλι σου...

2009-05-30T08:41:00.000-07:00

Εμφανίστηκε απ`το τίποτα και χάθηκε ανάμεσα από δύο σκηνές...
Και τον είδα με την άκρη του ματιού μου...
Χρόνια μετά τον ξαναείδα και τον πρόλαβα...
Και μου ψιθύρησε στα αυτί δύο λόγια γι`αυτόν.
Σε τίποτα καλός μα ικανός για όλα.
Μια δύναμη που δεν εκδηλώθηκε ποτέ.
Πονηρός μα άβουλος συνάμα.
Διεστραμμένος χωρίς πάθη.
Αλλόκοτος στην κοινοτυπία του.
Ρούφαγε την δύναμη των άλλων,άθελά του,διαφορά δυναμικού.
Πράος στην τρικυμία,
Ψύχραιμος σαν μια ψυχρότητα
Στομωμένη λεπίδα σπαθιού.
Έτρεχε ανάμεσα απ`τις σκηνές και έψαχνε την θέληση. των ανθρώπων.
Κοίταγε πίσω απ`τις σκηνές για κάτι αληθινό,γελώντας και απορρίπτοντας τα ψέμματα,
περίμενε ακόμα εκεί,να κινεί,να υποβάλει,να κυβερνάει την ροή...
Λίγοι τον είδαν,οι περισσότεροι τον αντιλήφθηκαν απλά εξ επαγωγής,άλλοι σαν ένα υποσυνείδητο μήνυμα,εγώ τον αντιλήφθηκα απλά, καθώς έβλεπα τις σκιές να λυγίζουν στο κατώφλι του....

La fuga e ammessa.(Η φυγή επιτρέπεται) no3

2009-05-28T20:17:00.000-07:00

Διάλεξα την καλύτερη λύση...
Έμεινα απλώς ακίνητος και έλπιζα δυνατά η κάθε στιγμή να γίνει μια αιωνιότητα. Το κάθε δευτερόλεπτο να γίνει ένα απέραντο τώρα. Κάποιες στιγμές πραγματικά μεγάλωναν σαν φούσκες αλλά δυστυχώς σπάγαν και διαδέχονταν από άλλες.
Γύρναγα στο πριν για να πιαστώ από κάποια σκηνή αλλά μάταια,πήγαινα στο μετά αλλά δεν το έφτανα,και τώρα καθηλωμένος έπλεα σε πελάγη ουδετερότητας...
Διάλεξα την καλύτερη λύση?
Ένιωθα ένα ασήμαντο κενό,μια φαινομενική αταραξία,παρατηρητής μιας υπερκαινοφανούς υπερφυαλότητας.
Έπρεπε και χρειαζόταν ένα "supersonic crack",μια ταχύτητα η απείρως μεγάλη η μηδενική.
Μια ρωγμή σταθερή στον χρόνο...
Και τώρα??

La fuga e ammessa.(Η φυγή επιτρέπετε) no2

2009-05-28T20:03:00.000-07:00

Σκεφτόμουν την φυγή μα δεν υπήρχε αφετηρία και έτσι ηρέμησα.
Ανάσανα και κάθε ανάσα ήταν αφετηρία και κάθε εκπνοή δρόμος.
Για μια στιγμή μόνο, σταμάτησα τον χρόνο και κρατήθηκα ακριβώς ανάμεσά του.
Γαντζώθηκα ανάμεσα στα τικ και στα τακ και προσπάθησα να μείνω εκεί για πάντα γεμίζοντας αυτήν την χρονική ανακολουθία σαν σιλικόνη.
Νequaquam vacui?
Δάγκωσα τα χείλη μου μέχρι που μάτωσαν και έμεινα ακίνητος στον ίδιο ρυθμό.
Τα δευτερόλεπτα που πριν ,σαν το μαρτύριο της σταγόνας έπεφταν,έγιναν μια λίμνη,και άρχισα να κολυμπώ απλόχερα.
Ξαφνικά μούδιασε το φως και έγινε κίτρινο.
Βρέθηκα στο τραπέζι πεσμένος δίπλα απ`το πιάτο.
Τους καθυσύχασα όλους.
Δεν είναι τίποτα....
Απλώς επαναλαμβάνω ...
Γέμισα μια χρονική ανακολουθία με κενό...

La fuga e ammessa.(Η φυγή επιτρέπεται)*

2009-05-28T19:26:00.000-07:00

La fuga e ammessa,
fu detto l`avvocato.
L`assenza soltanto remaneva tra la gente,provocata dal`vuoto...
La fuga e ammessa,
disse il poeta mentre la poesia fugava davanti a quella realta,
rigida e massiva...

Η φυγή είναι αποδεκτή,
είχε πει ο δικηγόρος.
Η απουσία μόνο παρέμενε ανάμεσα απ`τον κόσμο και εξαιτίας του κενού...
Η φυγή είναι αποδεκτή,
είχε πει ο ποιητής καθώς το ποίημα του ξέφευγε μπροστά από εκείνη την συμπαγή και μεγαλιθική,πραγματικότητα...

*Articolo 52 Codice Penale

Ζέστη εεε??(Ξαναχτυπά)

2009-05-28T19:12:00.000-07:00

Ήταν ο αναπτήρας που έλιωσε πλάι στα αποτσίγαρα στο ίδιο τασάκι..
Ήταν η βενζίνη που καταναλώθηκε μέχρι την τελευταία σταγόνα.
Ήταν η ρωγμή στο παρμπρίζ που έγινε από μια πετρούλα απ`την νταλίκα που προσπέρναγε.
Ήταν η μπαλαρίνα που έδωσε τα δάκρυα στον παλιάτσο και τον κορμί της στον ακροβάτη.
Ήταν τα νέα φορολογικά μέτρα στις ελπίδες.
Ήταν η επιτυχία του ντεμπούτου και η βαριεστημάρα της επανάληψης.
Ήταν τα έντομα που κάψαν τα φτερά τους σ`ένα ψεύτικο ήλιο.
Ήταν κάμποσες πρώτες φορές.
Ήταν η NO MANS LAND που ζούσαμε,με το παιχνίδι του τίποτα και τον ρόλο του κανένα που έκαναν τα πράγματα πιο δύσκολα,
και αυτή η καταραμένη ζέστη που δεν μας άφηνε να αγαπήσουμε,να ζήσουμε μα θέλαμε να πέσουμε απεγνωσμένα για ύπνο,
και έβρισκε ευκαιρία η αγρύπνια,
να μας τυραννά....

(Πoυ `σαι ρε Καρυωτάκη είπα)
Υ.Γ.Για τον kyanion .;Έχω aircondition...

Ζέστη εεε??

2009-05-28T19:05:00.000-07:00

Τα πράγματα που λέγονται σαν μιά άσκοπη ποίηση..
Η προδοσία χωρίς λόγο...
Και η εκδιδόμενη που πληρώθηκε με ψεύτικα χρήματα,
και αντί για αγάπη,
έδωσε μια λάθος διεύθυνση....

(Που είσαι ρε Καρυωτάκη...)

Για την μικρή missirlou(που φοβάτε τα πάντα)

2009-05-25T18:48:00.000-07:00

Συλλογή ατμοσφαιρικών post σε Fa minore
To αδιόρατο.(γη)

Μιά τελευταία αναλαμπή,
χλωμό φως σε πετρινη πύλη.
Αναλαμπή σελήνης.
Νοτισμένες πέτρες,μάρμαρο,
σπίτι με τις πόρτες κλειστές.
Θάρρεψε η νύχτα και έκρωξε στριχνά.
Κουρνιαχτό σε μιά γωνιά και σύγκρυο.
Αχνιστή ομίχλη.
Αλλοπαρμένη σκιά και τρίξιμο.

Μια κάποια νύχτα δίχως μάρτυρες....

Το λάθος(αέρας)

Ερεύνησες κρυφά το κάθε μέρος του σπιτιού σου,
ήσουν σίγουρος ότι οι θόρυβοι που άκουγες δεν ήταν οι συνηθισμένοι.
Σκέφτηκες τις λέξεις δύναμης που γνώριζες και άρχισες να τις προφέρεις όλες.
Πρώτα με σειρά και ύστερα ανάκατα.
Σου ξ'εφυγε και Εκείνη,η Απαγορευμένη που δεν έπρεπε...
Άγχος μεγάλο σε κατέλαβε και κρύος ιδρώτας,και απ`το παράθυρο βάλθηκες κοιτώντας το φεγγάρι,και τις σκουξιές απ`τα νυχτοπούλια ακούγωντας να περιμένεις μ`αγωνία το ξημέρωμα,

την μέρα αυτή,
την μέρα που δεν θά`ρχοταν
ξανά ο ήλιος....

Πέρα στα βάθη.(ύδωρ)

Μες σε πυκνόρευστα σκοτάδια ζεις,
το νήμα αυτού του χρόνου γνέθεις.
Ακίνητη σπαραχτικά θρηνείς,
το μαύρο Έρεβος που στέφτηκες χαμένη.

Πάνω στην άμμο και σε φύκια μαλακά,
μέσα σε κίνηση αργή και σε θολούρα,
σαν κάποιο φως φθάσει στα βαθειά,
αναστενάζεις και γυρνάς σαν σβούρα.

Μπας και λασκάρεις τα δεσμά,
την σκουριασμένη αλυσίδα κόψεις,
την επιφάνεια να δεις,
το φως ξανά να νιώσεις.

Μα όταν των πλοίων η βοή,
χαθεί,
κει κάτω μοναχή ,
θα πάψεις να κινήσαι...

Σκύβεις στα γονατα ξανά΅,
και το κεφάλι σκύβεις,
θα περιμένεις το φως το επόμενο να δεις,
ελπίδα μες το μαύρο Έρεβος να θρέφεις..

Νομίζεις(αιθέρας)

Τιθάσεψες μέσα σ`ακτή αφρόκλειστη
την μανία,
και την έβαψες μπλέ.
Δασκάλεψες τα άστρα να σιωπήσουν και την μουντή σελήνη υγραίνει το σκοτάδι...
Και ο άνεμος έσκουζε "Δύναμη,Δύναμη"
Θέλησες να με παγιδέψεις ακριβώς στην μέση,
να με κρατήσεις για πάντα εκεί...
Μα γλύτωσα,
γιατί είχα θέληση και δεν με ξεγελούν οι νεράιδες και οι περίεργοί σου Σύμμαχοι...
Νόμιζα...
Μέχρι που είδα τα άσπρα πλακάκια,
μύρισα την περίεργη μυρωδιά φορμόλης,
και ένιωσα τ`ασπρο μαρμάρινο τραπέζι που,ήμουν ξαπλωμένος....

Καλή σας νύχτα....

Ποίημα λίγο πριν τον καφέ.

2009-05-25T04:56:00.000-07:00

Στυγνό μου απέραντο άπειρο,σ`ευχαριστώ που ορθώνεσαι μπροστά μου,κάθε φορά στις οδούς των ονείρων μου.
Σ`ευχαριστώ που μ`αφήνεις να εκδηλώνομαι σαν αναλαμπή ενός μπουζί μες το χάος.
Νοιώθω δέος κάθε φορά που ανακαλύπτω τους μικρούς θεούς των συστημάτων αναφοράς που ορίζεις και τις νομοτέλειες που με τόση χάρη προσποιείσαι.
Στυγνό μου απέραντο άπειρο,σε θαυμάζω που μ`αφήνεις να σε οικειοποιούμαι και εκδηλώνεσαι στο κάθε κύτταρο του κορμιού μου,στην κάθε σύναψη του εγκεφάλου μου,όταν σε επικαλεσθώ.
Στυγνό μου απέραντο άπειρο,στα φλογοβόλα σου πέρατα μ`άφησες να διαγουμίσω τούνελ τόσα πολλά μέχρι να σε νιώσω,και να αισθανθώ την ολότητα σου για μια στιγμή που ποτέ ξανά δεν με άφησε να κουτσομπολεύσω τον διπλανό μου.
Στυγνό μου απέραντο άπειρο σε ευχαριστώ για ότι μου έδωσες μέχρι τώρα και για αυτά που με καρτερούν καθώς με μαεστρία αρπάζεις το όλο στο τίποτα και με συμπτώσεις αφήνεις την ζωή να υπάρχει.
Στυγνό μου απέραντο άπειρο,γίνε ο οδηγός και ο ελευθερωτής μου από κάθε στάση και αντίληψη που μου περνάει απ`το μυαλό και οδήγησε με όπου θέλεις,δείχνοντάς μου ότι αρμόζει και είναι να δω...