Μου χάρισα μιά στιγμή

Ρυάκια ονείρων γλύστραγαν εκείνες τις Αυγουστιάτικες βραδυές,απ` το υγρό σου βλέμμα,



και τα μαλλιά σου τά παιρνε ο άνεμος.



Καθώς αγνάντευε απ`το παλιό το φρούριο την θάλασσα και τα μακρυνά της φώτα,





και όπως οι λέξεις σου κομμένες καθώς βγαίνανε χτύπαγαν από μακρυά και ξεθυμασμένα τον στόχο τους,παρατήρησες την σιγανή μουρμούρα της θάλασσας που σαν να ρώταγε επίμονα την ίδια ερώτηση με πείσμα,δυνάμωνε και σκέπαζε τα λόγια σου.





Και παρέμεινε σιωπηλός στις ερωτήσεις της.


Για λίγο όμορφος μέσα σε κείνον κει τον χρόνο,σιωπηλός και ακίνητος,χαρίζωντας ένα ελαφρό χαμόγελο στην αιωνιότητα που ξύπναγε απ`τον μεγάλο της λήθαργο για να σου κλείσει το μάτι.









Και κάπως έτσι ας με θυμάσαι για πάντα.

Η πασαρέλα με τις μάσκες

Νόμιζες πως έτσι απλά θα σού`ρθει η ευτυχία εεε?
Αγνοώντας τον εαυτό σου,την δυστυχία των άλλων και γίνοντας αρεστός στον περίγυρό σου.
Τι μικροαστική συνήθεια και αυτή.
Τους ξεγέλασες όλους εεεε?
ΝΟΜΙΖΕΙΣ..
Μα τώρα κοίτα στον καθρέπτη την μάσκα που φόρεσες και πάρε θάρρος,βγαίνει?
Μπορείς να την βγάλεις άραγε?



Δεν νομίζω,δεν μπορείς γιατί φοβάσαι,γιατί σε βολεύει να πιστεύεις ότι είσαι εσύ.
Υποψιάζεσαι τι θα δείς όταν την βγάλεις,και όσο μπορείς και αναπνέεις με την μάσκα πάλι καλά,άντε και κάνας αναστεναγμός και κάνα κλάμα που και που για να οξυγονώνεσαι.
Το ξέρω ότι κάποιες φορές σε στενοχωρεί και σε πλακώνει αλλά ελπίζω να την συνήθησες και να την συνηθίσεις,






γιατί έτσι και κάνεις την αποκοτιά και την βγάλεις την πάτησες,γιατί εκεί που ήσουν πριν εσύ θα χάσκει το κενό σου....




Ευτυχώς το κενό δεν κλαίει και δεν παραπονιέται.
Επιπλέει στο διάστημα...

First steps in the inner space

Tι πάθος σ`έσπρωχνε,σέρνοντας τα πρώτα σου βήματα,
σαν μεθυσμένος ,χωρίς έλεγχο,να προσπαθείς να λύσεις ένα μυστήριο,χωρίς καμία έκπληξη
Πιασμένος απ`την βεράντα του μπαλκονιού μπουσούλαγες...
Άλλες φορές δοκίμασες ν`ανέβεις τις σκάλες της παιδικής σου ταράτσας,φραγμένης από εμπόδια και όταν τα κατάφερες,έπεσες αναπηδώντας σαν μπάλα από λάστιχο.
Και πάλι τότε καλοκαιριάτικη βραδιά,έλαμπε η λάμπα στην αυλή και μπλέχτηκες στα κλωνάρια της κληματαριάς,μέχρι που ξημέρωσε.
Άλλες φορές μισόπλεες πάνω απ`το ίδιο σώμα που αντίκρισες,μικρού παιδιού,που άκουγε τον Γέρο του βουνού,πετώντας το ποδήλατο στην άκρη.


Και από όλα τα ταξίδια σου στην Γη τι νάμεινε πιό ζωντανό,πιο εκθαμβωτικό στην θύμηση, εκτός,απ`το πάθος,την ορμή,την θέληση που σ`έσπρωχνε σέρνοντας να κάνεις εκείνα κει τα πρώτα σου βήματα....

Προς την αυτοδυναμία

Έκανα ένα κόμμα,κάλεσα τον θείο μου,τον μπατζανάκη μου,τον γιό τον μπάσταρδο της ανηψιάς μου,τον μπάρμπα του Λευτέρη του περιπτερά που παίρνω τσιγάρα.
Η αρχή μας ήταν "Οι ΕΜΕΙΣ ".
Πήρα 31%.

Ξαναέκανα ένα κόμμα για να έχω αυτοδυναμία.
Κάλεσα μαζί και τον δικό σου μπατζανάκη,τον δευτεροξαδελφό σου,την ΔΕΛΤΑ της γειτονιάς σου,τον καντηλανάφτη της εκκλησίας σου.
Το ονόμασα "ΕΣΕΙΣ".
Πήρα 31%.Οι προηγούμενοι είχαν φύγει.



Σκέφτηκα δε πα να μη πώ,θα το αντιμετωπίσουμε ταξικά το θέμα.
Συσπείρωσα όλους αυτούς που θέλαν να ζούν σε βάρος των άλλων.
Πήρα 49%.Παρα λίγο σκέφτηκα.




Ξανασυσπείρωσα όλους αυτούς που δεν θέλαν να κάνουν τίποτα.
Πάλι 49%.Γαμώτο.






Ξαναδοκίμασα και πήρα μαζί μου τους απλούς,αφού υποσχέθηκα ότι θα κάνω μόνο συλλογικά ρουσφέτια για 100 άτομα και πάνω.
Πήρα 6%.Πήγαινα απ` το κακό στο χειρότερο.





Kατάφερα και ένωσα τους καθαρά ιδεολόγους απ` τον κάθε χώρο και το ονόμασα "ΑΥΤΟΙ".
Πήρα 1%. Πανωλεθρία.








Τότε σκέφτηκα και έκανα ΤΟ ΚΟΜΜΑ.Το ονόμασα" Ο ΚΑΘΕΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΤΗ ΤΟΥ"
και σάρωσα τις εκλογές.
Πήρα 94%.


Ικανοποιημένος την κοπάνησα σ`ένα ωραίο νησάκι,αφήνωντας τους ιστορικούς να εξιστορήσουν στο μέλλον την πολιτική μου επιτυχία, και τους συμπολίτες μου να ρίχνουν μπουκέτα ο ένας στον άλλο για να βρούν μια θέση στον ήλιο...

Πολύ καλά κρυμμένος στον χώρο και στον χρόνο

Ο φασισμός είναι η αναβίωση και η νοσταλγία κάποιου παρελθόντος.






Ο κομμουνισμός είναι ο μεσσιανισμός για ένα απώτερω μέλλον.









Ο σοσιαλισμός είναι αυτό που ίσως θα βρισκόταν στο σε λίγο.







Ο νεοφιλελεθευρισμός είναι αυτό που κάνω τώρα μπας και την γλιτώσω.









O αναρχισμός είναι η φύση του ανθρώπου απ`την εποχή των σπηλαίων και για πάντα.









Αυτός ο τρομαγμένος ο ουμανισμός που στο διάολο κρύβεται?

Ρίξε και άλλο κάρβουνο

Υπέρπυρα τα νέφη σκέπαζαν εντέλει την μαυρίλα.
Στις πιό δυνατές σου καταιγίδες,καταστάλιαζαν.
Και εσύ που όλα τα αρνήθηκες,απλώς και μόνο για να τα υποστείς όλα,δεν κόπιασες ακόμη απ`τον κάματο,μα μόνο απ`την μονοτονία.



Αυτή που τώρα σ`έκανε να περιμένεις και τις καταιγίδες και τις δυσκολίες απλώς και μόνο για να μην βαριέσαι.






Τι κρίμα όμως που και η δυσκολίες ήταν απ`αυτές τις απλές και τις ανθρώπινες που τυρανάνε τους θνητούς και τους μικρούς και που σαν τις νικάς δεν κρύβουν μεγαλεία αλλά υπάρχουν μόνο και μόνο για να σου θυμίζουν ότι είσαι ακόμα πολύ μικρός????

Παρακαλώ πληρώστε το αντίτιμο

Σαν πήρανε μπροστά οι μηχανές του πλοίου και η απόστασημεγάλωνε οργιά με την οργιά,
`αχ τι ωραία νάχαμε ήδη φθάσει,τι καλά ναμαστε ήδη μακρυά,σ`ένα ταξίδι που ποτέ να μην είχε αρχίσει,σ`ένα ταξίδι που νάχε ήδη γίνει από παλιά.