Μακρυά στα ποτάμια πέφτουν τα φύλλα.

Μακρυνά...στα ποτάμια πέφτουν τα φύλλα και παρασύρονται..
Η θέληση γεννιέται απ` την απουσία,και όταν σε ήθελα εσύ δεν ήσουν..
Στο κατελάχιστον απών.
Στα αποκαίδια του καλού φουντώνει η κακία και την πυρώνει ο αέρας του θυμού που έρχετε από κει που πριν φυσούσε η αγάπη.Έτσι παρμένος απ`τον καιρό ,υπήρχα εγώ να κοιτάζω τους περαστικούς.


Τελικά τραυματισμένος ,καθώς πέρναγα τις διαβάσεις του χρόνου,με σπασμένα ανακλαστικά μετά την σύγκρουση με μιά ολόκληρη ζωή σε ψάχνω και σε βρίσκω.
Μιά δυό μέρες γιορτής(γιατί είναι ώραίο να βρίσκεις το χαμένο).
Χαρίζεις την ηρεμία και την χαρά και μετά φευγεις χωρίς θόρυβο και από πίσω σου ένα κενό σε θυμίζει.
Μα η φύση καλύπτει το κενό...
Εκεί που έπεσε ένα φύλλο.......

Τhere`s not" no way out"

Τράκαρα σε έναν τοίχο..
Και τα κανόνια κλαίγανε μπροστά του,και οι τοξότες τρομάζανε.
Οι ιππότες τον κοίταγαν με ανατριχίλα,και οι πολεμικές τρομπέτες δεν τόλμαγαν να αντηχήσουν..
Ήταν ένας τεράστιος τοίχος που έφερνε ανατριχίλα σε όλους..
Ήταν ένας πελώριος τοίχος που μπροστά του πέθαναν χιλιάδες,παραιτήθηκαν εκατομμύρια,παραδώθηκαν αλλοι τόσοι,άλλοι υποχώρησαν και άλλοι τρελλάθηκαν στην θέα του..
Ήταν ένας απειλητικός τοίχος ,που δεν καταλήφθηκε ποτέ μέχρι εκείνη την μέρα που κατέρρευσε με ορυμαγδό από μόνος του,









...όταν κανείς πιά δεν του έδινε σημασία...

Ταξίδι

Μιά πνοή ανέμου σε πάει μακρυά..
Με τα φτερά της τρέλλας..
Τι πόνος,πόσο πονάει..
Πού προσγειώθηκα?
Σε ποιά χώρα?
Τι είναι αυτή η εκρηκτική δύναμη που με οδηγεί?
....και μετά ξαναφεύγεις,μιά άλλη χώρα ,ένας άλλος πλανήτης και ποιός το ξέρει?
Περνώντας ο καιρός δεν έχεις καμμιά όρεξη να γυρίσεις.......

Mιά ζωή

Μιά ζωή φτιαγμένη για όνειρα,που ξύπνάς μέσα τους και τελειώνουν όπως θέλεις..


Με μουσική φτιαγμένη από μικρές ανακλάσεις του ήλιου πάνω στην θάλασσα..


Μιά διακοπή στο ανυπόφορο της ύλης..


Ζωή vitro από κομμάτια γής,νερού και ήλιου...
Αυτή θά`ταν μιά ζωή...

Έκ του σύνεγγυς

Σας είδα όλους ..στημένους στον τοίχο σας να αυτοεκτελείστε,να παλουκώνεστε στις αδιάλλακτες θέσεις σας,στην ανωτερώτητα σας,κάνωντας τα πάντα για να καταλάβετε τον θρόνο της ηλεκτρικής σας καρέκλας..





Να σημαδεύετε τον εαυτό σας και να τον πυροβολείτε με μανία απ`τα τρία μέτρα αστοχώντας..
Να τον τραυματίζετε σιγά-σίγα,κομμάτι-κομμάτι,να μην του χαρίζετε κάν την χαριστική βολή...
Να τραυματίζεστε και να αυτοπυρπολείσθε,χωρίς οίκτο..
Να σκάβετε τραυματισμένοι τους λάκους σας..
Σας είδα όλους να φωνάζετε,να ουρλιάζετε να καταριέστε και όταν κάποιοι από σας κάποιες στιγμές αντίκρυζαν τον εαυτό τους να τους σημαδεύει,πέφταν για λίγο στην μαύρη σιωπή,απορούσαν και μετά συνέχιζαν πάλι με αφορισμούς και κατηγορίες για αυτά που τους έλαχαν δείχνωντας ο ένας τον άλλον ,ο καθένας τον διπλανό του...



Ήμουν και εγώ εκεί..στον τοίχο,και γι`αυτό τα είδα όλα, μα ,ίσως και να την σκαπούλαρα..
Πολύ γρήγορα μου έδωσα κατα λάθος την χαριστική βολή,όχι από οίκτο αλλά από λάθος,
και έτσι βρεθηκα σ`αυτή την θέση τώρα ..
Και σαν ύστατη πράξη αγάπης,(λίγο πιό πριν έκανα και τον τοίχο) σας βοηθάω,
δίνωντας τα παραγγέλματα με ρυθμό.
"Επί σκοπόν....Πύρ..."
"Ξαναοπλίστε"
"Σημαδέψτε"
"Πύρ"

Je sui un visage...(είμαι ένα πρόσωπο)

Je sui un visage,(είμαι ένα πρόσωπο)
je sui un visage triste et solitaire...(ένα πρόσωπο μόνο και θλιμμένο)
Je sui un mirage,(είμαι μια οφθαλμαπάτη,αντικατοπτρισμός)
un mirage magique...(μιά μαγική οφθαλμαπάτη)




And i was there,where noone could steal my peace...
(e stavo la,che nessuno non mi potrebbe rubare la mia pace)



Paziesca questa gioia che trovo nella oasi...
Mi apparo e poi mi sollevo,
mi sposto dal oasi al oasi,e non ce dubbio che nessuno non mi rivedra.(είναι τρέλλα η χαρά που νιώθω σε αυτήν την όαση,εμφανίζομαι
και πετάω,πάω από όαση σε όαση ακι δεν υπάρχει αμφιβολία ότι κανείς δεν θα με ξαναδεί)




Ίσως να με δεί ο ταξιδιώτης,αυτός που θάρρεψε και ξέμεινε στην όαση μονάχος.
Μα εγώ θα τον ξεγελάσω και θα τον ρίξω στην πιό μεγάλη λύπη και απελπισία..
Δεν φταίω εγώ...

Je sui un mirage....(είμαι μιά οφθαλμαπάτη...)

Και όμως συμβαίνει.

Sopra del`avvenire,ce l`evento Πάνω απ`το προσδοκόμενο,υπάρχει το συμβάν,
e l`evento pare che sia, και το συμβάν φαίνεται πώς τάχα είναι,
quello che e. αυτό που είναι.
Insomma capita... Δηλαδή συμβαίνει...
E come capita.... Και όπως συμβαίνει....
Ce... Είναι....
Ce e esiste communque. Είναι και υπάρχει ,όπως και να το κάνουμε.
Cosi l`evento e sopra delle Έτσι το συμβάν είναι πάνω απ` τα πράγματα
cose perche le coordina,΄ γιατί τα συντονίζει
ma batte sotto del fatale...΄ αλλά χτυπά πάντοτε κάτω απ` την αιγίδα του μοιραίου...