Καθώς λυγίζαν οι σκιές στο κατώφλι σου...

Εμφανίστηκε απ`το τίποτα και χάθηκε ανάμεσα από δύο σκηνές...
Και τον είδα με την άκρη του ματιού μου...
Χρόνια μετά τον ξαναείδα και τον πρόλαβα...
Και μου ψιθύρησε στα αυτί δύο λόγια γι`αυτόν.
Σε τίποτα καλός μα ικανός για όλα.
Μια δύναμη που δεν εκδηλώθηκε ποτέ.
Πονηρός μα άβουλος συνάμα.
Διεστραμμένος χωρίς πάθη.
Αλλόκοτος στην κοινοτυπία του.
Ρούφαγε την δύναμη των άλλων,άθελά του,διαφορά δυναμικού.
Πράος στην τρικυμία,
Ψύχραιμος σαν μια ψυχρότητα
Στομωμένη λεπίδα σπαθιού.
Έτρεχε ανάμεσα απ`τις σκηνές και έψαχνε την θέληση. των ανθρώπων.
Κοίταγε πίσω απ`τις σκηνές για κάτι αληθινό,γελώντας και απορρίπτοντας τα ψέμματα,
περίμενε ακόμα εκεί,να κινεί,να υποβάλει,να κυβερνάει την ροή...
Λίγοι τον είδαν,οι περισσότεροι τον αντιλήφθηκαν απλά εξ επαγωγής,άλλοι σαν ένα υποσυνείδητο μήνυμα,εγώ τον αντιλήφθηκα απλά, καθώς έβλεπα τις σκιές να λυγίζουν στο κατώφλι του....

La fuga e ammessa.(Η φυγή επιτρέπεται) no3

Διάλεξα την καλύτερη λύση...
Έμεινα απλώς ακίνητος και έλπιζα δυνατά η κάθε στιγμή να γίνει μια αιωνιότητα. Το κάθε δευτερόλεπτο να γίνει ένα απέραντο τώρα. Κάποιες στιγμές πραγματικά μεγάλωναν σαν φούσκες αλλά δυστυχώς σπάγαν και διαδέχονταν από άλλες.
Γύρναγα στο πριν για να πιαστώ από κάποια σκηνή αλλά μάταια,πήγαινα στο μετά αλλά δεν το έφτανα,και τώρα καθηλωμένος έπλεα σε πελάγη ουδετερότητας...
Διάλεξα την καλύτερη λύση?
Ένιωθα ένα ασήμαντο κενό,μια φαινομενική αταραξία,παρατηρητής μιας υπερκαινοφανούς υπερφυαλότητας.
Έπρεπε και χρειαζόταν ένα "supersonic crack",μια ταχύτητα η απείρως μεγάλη η μηδενική.
Μια ρωγμή σταθερή στον χρόνο...
Και τώρα??

La fuga e ammessa.(Η φυγή επιτρέπετε) no2

Σκεφτόμουν την φυγή μα δεν υπήρχε αφετηρία και έτσι ηρέμησα.
Ανάσανα και κάθε ανάσα ήταν αφετηρία και κάθε εκπνοή δρόμος.
Για μια στιγμή μόνο, σταμάτησα τον χρόνο και κρατήθηκα ακριβώς ανάμεσά του.
Γαντζώθηκα ανάμεσα στα τικ και στα τακ και προσπάθησα να μείνω εκεί για πάντα γεμίζοντας αυτήν την χρονική ανακολουθία σαν σιλικόνη.
Νequaquam vacui?
Δάγκωσα τα χείλη μου μέχρι που μάτωσαν και έμεινα ακίνητος στον ίδιο ρυθμό.
Τα δευτερόλεπτα που πριν ,σαν το μαρτύριο της σταγόνας έπεφταν,έγιναν μια λίμνη,και άρχισα να κολυμπώ απλόχερα.
Ξαφνικά μούδιασε το φως και έγινε κίτρινο.
Βρέθηκα στο τραπέζι πεσμένος δίπλα απ`το πιάτο.
Τους καθυσύχασα όλους.
Δεν είναι τίποτα....
Απλώς επαναλαμβάνω ...
Γέμισα μια χρονική ανακολουθία με κενό...

La fuga e ammessa.(Η φυγή επιτρέπεται)*

La fuga e ammessa,
fu detto l`avvocato.
L`assenza soltanto remaneva tra la gente,provocata dal`vuoto...
La fuga e ammessa,
disse il poeta mentre la poesia fugava davanti a quella realta,
rigida e massiva...



Η φυγή είναι αποδεκτή,
είχε πει ο δικηγόρος.
Η απουσία μόνο παρέμενε ανάμεσα απ`τον κόσμο και εξαιτίας του κενού...
Η φυγή είναι αποδεκτή,
είχε πει ο ποιητής καθώς το ποίημα του ξέφευγε μπροστά από εκείνη την συμπαγή και μεγαλιθική,πραγματικότητα...



*Articolo 52 Codice Penale

Ζέστη εεε??(Ξαναχτυπά)

Ήταν ο αναπτήρας που έλιωσε πλάι στα αποτσίγαρα στο ίδιο τασάκι..
Ήταν η βενζίνη που καταναλώθηκε μέχρι την τελευταία σταγόνα.
Ήταν η ρωγμή στο παρμπρίζ που έγινε από μια πετρούλα απ`την νταλίκα που προσπέρναγε.
Ήταν η μπαλαρίνα που έδωσε τα δάκρυα στον παλιάτσο και τον κορμί της στον ακροβάτη.
Ήταν τα νέα φορολογικά μέτρα στις ελπίδες.
Ήταν η επιτυχία του ντεμπούτου και η βαριεστημάρα της επανάληψης.
Ήταν τα έντομα που κάψαν τα φτερά τους σ`ένα ψεύτικο ήλιο.
Ήταν κάμποσες πρώτες φορές.
Ήταν η NO MANS LAND που ζούσαμε,με το παιχνίδι του τίποτα και τον ρόλο του κανένα που έκαναν τα πράγματα πιο δύσκολα,
και αυτή η καταραμένη ζέστη που δεν μας άφηνε να αγαπήσουμε,να ζήσουμε μα θέλαμε να πέσουμε απεγνωσμένα για ύπνο,
και έβρισκε ευκαιρία η αγρύπνια,
να μας τυραννά....



(Πoυ `σαι ρε Καρυωτάκη είπα)
Υ.Γ.Για τον kyanion .;Έχω aircondition...

Ζέστη εεε??

Τα πράγματα που λέγονται σαν μιά άσκοπη ποίηση..
Η προδοσία χωρίς λόγο...
Και η εκδιδόμενη που πληρώθηκε με ψεύτικα χρήματα,
και αντί για αγάπη,
έδωσε μια λάθος διεύθυνση....


(Που είσαι ρε Καρυωτάκη...)

Για την μικρή missirlou(που φοβάτε τα πάντα)

Συλλογή ατμοσφαιρικών post σε Fa minore
To αδιόρατο.(γη)

Μιά τελευταία αναλαμπή,
χλωμό φως σε πετρινη πύλη.
Αναλαμπή σελήνης.
Νοτισμένες πέτρες,μάρμαρο,
σπίτι με τις πόρτες κλειστές.
Θάρρεψε η νύχτα και έκρωξε στριχνά.
Κουρνιαχτό σε μιά γωνιά και σύγκρυο.
Αχνιστή ομίχλη.
Αλλοπαρμένη σκιά και τρίξιμο.


Μια κάποια νύχτα δίχως μάρτυρες....






Το λάθος(αέρας)


Ερεύνησες κρυφά το κάθε μέρος του σπιτιού σου,
ήσουν σίγουρος ότι οι θόρυβοι που άκουγες δεν ήταν οι συνηθισμένοι.
Σκέφτηκες τις λέξεις δύναμης που γνώριζες και άρχισες να τις προφέρεις όλες.
Πρώτα με σειρά και ύστερα ανάκατα.
Σου ξ'εφυγε και Εκείνη,η Απαγορευμένη που δεν έπρεπε...
Άγχος μεγάλο σε κατέλαβε και κρύος ιδρώτας,και απ`το παράθυρο βάλθηκες κοιτώντας το φεγγάρι,και τις σκουξιές απ`τα νυχτοπούλια ακούγωντας να περιμένεις μ`αγωνία το ξημέρωμα,



την μέρα αυτή,
την μέρα που δεν θά`ρχοταν
ξανά ο ήλιος....



Πέρα στα βάθη.(ύδωρ)


Μες σε πυκνόρευστα σκοτάδια ζεις,
το νήμα αυτού του χρόνου γνέθεις.
Ακίνητη σπαραχτικά θρηνείς,
το μαύρο Έρεβος που στέφτηκες χαμένη.

Πάνω στην άμμο και σε φύκια μαλακά,
μέσα σε κίνηση αργή και σε θολούρα,
σαν κάποιο φως φθάσει στα βαθειά,
αναστενάζεις και γυρνάς σαν σβούρα.

Μπας και λασκάρεις τα δεσμά,
την σκουριασμένη αλυσίδα κόψεις,
την επιφάνεια να δεις,
το φως ξανά να νιώσεις.

Μα όταν των πλοίων η βοή,
χαθεί,
κει κάτω μοναχή ,
θα πάψεις να κινήσαι...

Σκύβεις στα γονατα ξανά΅,
και το κεφάλι σκύβεις,
θα περιμένεις το φως το επόμενο να δεις,
ελπίδα μες το μαύρο Έρεβος να θρέφεις..








Νομίζεις(αιθέρας)

Τιθάσεψες μέσα σ`ακτή αφρόκλειστη
την μανία,
και την έβαψες μπλέ.
Δασκάλεψες τα άστρα να σιωπήσουν και την μουντή σελήνη υγραίνει το σκοτάδι...
Και ο άνεμος έσκουζε "Δύναμη,Δύναμη"
Θέλησες να με παγιδέψεις ακριβώς στην μέση,
να με κρατήσεις για πάντα εκεί...
Μα γλύτωσα,
γιατί είχα θέληση και δεν με ξεγελούν οι νεράιδες και οι περίεργοί σου Σύμμαχοι...
Νόμιζα...
Μέχρι που είδα τα άσπρα πλακάκια,
μύρισα την περίεργη μυρωδιά φορμόλης,
και ένιωσα τ`ασπρο μαρμάρινο τραπέζι που,ήμουν ξαπλωμένος....



Καλή σας νύχτα....