Το θύμα μιας προμελετημένης σύγκρουσης...

Το ιππικό ήταν νευρικό. Όλοι μετρούσαν τα δευτερόλεπτα,πύργοι από πίσω μας φύλαγαν τα νώτα μας,οι δε αξιωματικοί περιτριγυρισμένοι από τους στρατιώτες τους ανέδιδαν μια σιγουριά αυτοπεποίθησης.

Ήταν από αυτές τις μέρες που φωτίζονταν από ένα φως σαν λάμπες νέον και μια απίστευτη νευρικότητα είχε ξεχυθεί στην παράταξη.

Έπρεπε όχι μόνο να κρατήσουμε αλλά και να προελάσουμε μπροστά,να σπάσουμε την παράταξη του εχθρού που θα καραδοκούσε την οποιαδήτε αδυναμία θα δείχναμε για να την εκμεταλευτεί.

Σαν να υπήρχε ένας θείος νους είχαμε τοποθετηθεί σφιχτά ο ένας δίπλα στον άλλο με σκοπό να καλύπτουμε όλες τις πτυχές της προέλασης. Πρώτο φαίνονταν ότι θα προέλαυνε το κέντρο,εκεί ακριβώς που βρισκόμουν και ο σκοπός δεν θάταν παρά να καταλαμβάνομαι το ένα τετράγωνο μετά το άλλο μέχρι η να πέσουμε η να νικήσουμε.

Δεν χώραγε κανένα είδους υποχώρησης η ενδοιασμός.

Ένας καπνός πνιγηρός έρχονταν από τα αριστερά και δηλητηρίαζε το πεδίο.

Και να τώρα προχώρησα ,όλα είχαν ξεκινήσει ξαφνικά..Άρχισα να προελαύνω και κατ έλαβα με βιάση το επόμενο τετράγωνο χωρίς κανενός είδους αντίστασης.

Μετά κινήθηκε το αριστερό κέρας,ενώ το ιππικό με έναν υπερκερωτικό ελιγμό βρέθηκε ένα τετράγωνο αριστερά να καλύπτει τα πλευρά από την πιθανή αντεπίθεση του εχθρού.

Μετά ακόμα ένα και περιχαράκωση στο επόμενο..Όλα πήγαιναν καλά..Μετά από λίγο άρχισαν οι πρώτες απώλειες εκατέρωθεν των στρατοπέδων,και είδα τους πρώτους να χάνονται μπρος στα μάτια μου,αλλά εγώ συνέχιζα ακάθεκτος,ένα σταθερό βήμα κάθε φορά. Είχα ήδη βρεθεί σχεδόν μόνος στο κέντρο της αντίπαλης παράταξης να ελέγχω το κέντρο βάρους της σύγκρουσης αλλά ταυτόχρονα ήμουν και ο πιο εκτεθειμένος εκείνη την στιγμή στους κινδύνους. Αλλά συνέχισα αφήνοντας πίσω μου και προσπερνώντας εχθρικές μονάδες.Έφθανα όλο και πιο κοντά στον αντικειμενικό σκοπό μου,έφτανα όλο και πιο κοντά. Από δίπλα μου με ακολουθούσε και ένας άλλος συστρατιώτης μου που προστάτευε ενστικτωδώς την προέλαση και τα πλάγια μου,μέχρι που το είδα να χανεται και αυτός από μια κρούση του αντίπαλου ιππικού.

Ήμουν πολύ΄κοντά αλλά είχα πλέον μείνει μόνος και ξεκρέμαστος. Και τότε το είδα,έπρεπε να θυσιαστώ...

Ένιωσα με μια ορμή σαν σάρωμα,σαν ένα βίαιο σκούντημα τον μαύρο εκείνο αξιωματικό να με εκτοπίζει.

Και ένα θεόρατο χέρι να με αρπάζει και να με τοποθετεί δίπλα από το τεράστιο διπλό χρονόμετρο που όριζε την μοίρα μας εκείνη την μέρα της σύγκρουσης.

Είδα το τσιγάρο που γέμιζε καπνό το πεδίο να καίγεται πάνω στο τασάκι.

Αλλά το τελευταίο πράγμα που μπόρεσα να δω ,προτού ξαναμπώ στο σκοτεινό μου κουτί που με φιλοξενούσε για καιρό,

ήταν τον Βασιλιά μου να γέρνει πεσμένος από αγανάκτηση στο πλάι της σκακιέρας...

The hermitage of all factors...

Τι θα,

κάνω με εσένα νε που θυμίζεις Ελπίδα,

σαν αυτανάφλεξη από θολές αναμνήσεις,
Κουνιέται το σύμπαν που κρύβεται μέσα μου, θερμές χειραψίες που δηλώνουν αλήθειες..
Τρανή διαταραχή επιπτώσεων θυμίζει το χάος σου,
που ποτέ δεν ραγίζει από δόκιμες σκέψεις. ¨Ένα υπάρχω παρακάτω,
επιλέγω το ψεύδος σου σαν συμπαράσταση βοήθειας.
Να σε λέω παρόρμηση η ατελέσφορος αγάπη? "Νihil ex Nihil" σαν ανεπιστρεπτί χαρά υφίστασαι, "exposed by the figures"...
Σ`αυτές τις δόσεις απείρου που ραγίζουν ερήμους χαράς,
στην μέση κατάμονος,
λογίζεσαι, υπηρέτης του σύμπαντος ή χάρτινος καραγκιόζης?
Όταν μιλιούνται τα σύννεφα,
θα βρέξει θαλπωρή,
αυτή που κρυβόταν ανάμεσα στις κρύες απόμακρες περσίδες του έρωτα.
Στις τρεις η ώρα παραδίπλα ,διαλέγεις,

απλώς να υπάρχεις σαν "θέλω"

γιατί και έτσι γεμίζεις κενά.
Μην απαντήσεις ποτέ στο τηλέφωνο...
Κάθε μέρα γράφω το νούμερο σου στα χαρτάκια των στριφτών
και με χαρά τα φουμάρω....
Και στο άλμπουμ των θολών αναμνήσεων σε κρατώ στην πρώτη σελίδα...

Η υπέρβαση του ανυπόστατου ψεύδους της ζωής..

Ανέλαβα εγχείρημα δύσκολο,που με την βαρύτητα που το διακατέχει θα καταρρεύσει εκ των έσω σαν τους αυθαίρετους πύργους της Βαβέλ...
Γιαυτό και θα το προστατεύσω και στην θέση του αντί για ποίημα θα παίξω μια μπαλάντα.
Και να λοιπόν,καταντήσαμε μετά από αιώνες πολλούς τις ζωές σας ένα ανυπόστατο ψέμα που χαριεντίζεται ποικιλοτρόπως σαν βαυκαλισμός στα ακροδάκτυλα ενός κουλού ζογκλέρ που κάνει όλα τα κόλπα εκτός από αυτό το κλασσικό με τα τρία μπαλάκια που παιδάκια μαθαίναμε με κόπο αν και το πιο εύκολο και βάση μιας καριέρας..
Διασπαθίσαμε τις ζωές σας με όλα τα καλούδια που διακατέχουν και οπλίζουν το σκυρόδεμα του ψεύδους σε υπέρμετρες δόσεις ρίχνοντας τόνους υλικό στην χοάνη του πως να "γίγνεσθαι"και ουχί του πως να υπ άρχεται,δηλαδή σαν να κάνεις ένα υψηλότατο κτίσμα με άμμο θαλάσσης,και με το μείγμα αυτό κατασκευάσαμε έναν ουρανοξύστη επίμονο και απαιτητικό ως προς τα έξοδα συντήρησις καθώτι θα μπάζει από πα ντου συνεχώς και κάθε τόσο θα κρυώνεις..
Ο δε θυρωρός έγινε ιδιοκτήτης και επιμόνως φωνάζει ,αποκλείει,διατάσσει ωσάν γενικός κουμανταδόρος και λοστρόμος που προστατεύει την αυτεπιστασία του δήθεν από ήθος αλλά και με την ελαφρότητα που διακατέχει τον υφιστάμενο που δεν ορίζει την μοίρα του όσο αφορά την κατάληξη του όλου εγχειρήματος..Και στο τέλος που είναι έτοιμο να ξεκινήσει το ταξίδι.... κάθεται η βάρκα...
Στο δε παράδειγμα του θυρωρού απλώς με τους πολυσύνθετους κανόνες που επιβάλει η δήθεν βαρύτητα της θέσης του δημιουργεί αναταραχές και αναστατώσεις εις τους ενοίκους κάνοντας τους την ζωή φορτική και αφόρητη χωρίς ουδείς να τολμά να τον απολύσει από΄συνήθεια...Και μάλιστα μπορεί να μην κατάφερα να κατασκευάσω την μπαλάντα που σας υποσχέθηκα αλλά σας υπόσχομαι ότι οι ουρανοξύστες από άμμο θαλάσσης καταρρέουν με θόρυβο,και μπάζουν ανηλεώς ώστε να μπορείται να παραπονιέστε μέχρι να γίνετε μια χούφτα από στάχτη που γλιστράει απ`τα χέρια του κουλού ζογκλέρ που τόσο θαυμάζετε και επιδεικνύεται με την κάθε ευκαιρία σαν απόκτημα ζωής και κόπων και που απαιτεί με την σειρά του τον θαυμασμό και την επικέντρωση του ενδιαφέροντος στα δευτερόλεπτα του επόμενου κόλπου που προετοιμάζει σκεπτόμενος εδώ και πολλά χρόνια για να καταπλήξει τα πλήθη...
Με την σειρά μου απορώ για πολλά αλλά για ένα δεν απορώ.......

Θα είμαι για λίγο ακόμα καυστικός και σαλτιμπάγκος με την σειρά μου αλλά αν και η κοινή γλώσσα χτίζει βιβλικούς πύργους η έλλειψη συνεννόησης τους κλονίζει.
Το ιδιόμορφο δε των παραληρηματικών λόγων είναι τα νοήματα που ορίζουν η η ηθελημένη μεταξύ των κενών έλλειψης αυτών, νοήμτα που απλά συνεπάγονται για τον καθένα όπως η συνείδησις ορίζει με την λειτουργία μιας σήτας που διυλίζει τα σταχυολογήματα ...
Και για να γίνομαι φιλικός και κατανοητός,καλά κάνετε και έχετε όλοι την ελευθερία να καταλάβετε ότι καταλαβαίνεται αλλά μην φοβήσθαι να το κουράζεται ...Ιδίως την μέρα αυτή που γιορτάζει ο Αγιος Θεομπαίχτης και οι δε εκδιδόμενες αγκομαχούν οι δε μοναχικές αναρωτιούνται ως προς τα λάθη,οι δε επίδοξοι πορθητές εκλιπαρούν οι μεν ερωτύλοι πληρώνουν...
Με το καλύτερο από όλα όσοι γιορτάζουν να γιορτάζουν με την πάρτη τους, αφήνοντας Σαρδόνια χαμόγελα να υφέρπονται κάτω από την κάθε εκδήλωση αλτρουιστικής αγάπης του Εγώ προς το Εσύ αλλά διαμέσου του Εγώ, κατασκευάζοντας την Νέα θεολογία της εποχής που αναδεικνύει την ζωή σε αυτό το ανυπόστατο ψεύδος που κομπορρημονεί και αναστενάζει,
υπάρχει για να παραπονιέται,
αλαλάζει για να υπάρχει,
δρα για να φαίνεται,
συγκρούεται για να αυτοπροσδιορίζεται ,
και όλα αυτά σε ρυθμούς ενός ατέλειωτου βραζιλιάνικορωσικού σήριαλ που δεν θα σταματήσει ποτέ να παίζεται γιατί είναι τόσο ευκολόπεπτο που δεν θα το χορτάσεις ποτέ, και γιαυτό θα το ποθείς κάθε μέρα ,
καθώς θα σε αφήνει πάντα πεινασμένο και επαίτη, καθώς δεν κατέχει καμία μα καμία, θρεπτική ουσία..
Για τη υπέρβαση δε τούτου ας βρει ο καθένας τον τρόπο του αν το αυτό όλο τον αφορά αλλά σας παρακαλώ μόνο ένα,
όταν μου μιλάτε ,
να μην μου μιλάτε σαν σε μεταγλωττισμένο σήριαλ γιατί το αυτό με αναστατώνει βαθέως και με θλίβει,
...καθότι η επανάληψη, μήτηρ πάσας παθήσεως...

Επίσης σαν τελευταιο καρφί σας θέτω το να φροντίσετε, όταν κλαίτε.... να μην κλαίτε για τον εαυτούλη σας και με το αυτό σφραγίζω ερμητικά... το όλο θεμα....

Αces High...

Συγνώμη αν σας έκανα να πετάξετε...

Δεν το κατάλαβα ότι είσαστε συνηθισμένη να περπατάτε ...

Και σαν απρόσκλητος μετρητής της ΔΕΗ εισέβαλα στον χώρο σας πρωί πρωί και πήρα της ενδείξεις σας ξεδιάντροπα ενώ είσαστε με την τσίμπλα στο μάτι..

Εντάξει ήμουν ευγενικός αλλά μην ξεχνάτε ότι τις ενδείξεις του μετρητή τις παίρνει κανείς για να σας θυμίσει πόσο θα πληρώσετε...

Συγνώμη επίσης που δεν σας άφησα να τελειώσετε την πίστα του Pacman και σας άλλαξα αμέσως πίστα και παιχνίδι...

Ναι γαμώτο,το έκανα και με τις καλύτερες των προθέσεων καθότι αλαζόνας και αυτιστικός από τις πτήσεις μου θεώρησα ότι θα βολευτείται στην business class των Emirates σαν καλός ταξιδιώτης,αλλά δεν σας προειδοποίησα επαρκώς για το αντίτιμο και πήρατε και penalty για το υπέρβαρο...

Ξέρετε για να πετάξετε πρέπει να είσαστε ελαφρύς σαν πούπουλο αλλιώς....

Το έκανα από ευγένεια και ενδιαφέρον αλλά....

Μα και εσείς με την σειρά σας δεν ήταν ευγενικό αυτό που κάνατε να θέλετε με το ζόρι να έρπω μαζί σας και να περπατώ,δεν είναι καθόλου ευγενικό αν με βάζετε να φθάνω κουτσαίνοντας ότι δεν φθάνω πετώντας...

...Merd...

Καθόλου ευγενικό.....

Απογειωθείτε παρακαλώ τώρα...
Μην συμφορήζεσθαι...

Και αν θέλετε ...πέστε,δεν με νοιάζει...
Θα το δείτε ,δεν θα πάθετε τίποτα....

Φοβητσιάριδες όλοι...

Mα εντέλει στους αδυσώπητους ύπνους σας ,που θερίζουν διαλόγους και διαλογίζουν θερισμούς κάθε μέρα, κάποια μέτρα,ελπίζω να μεγαλώσει ....ο διάδρομος............

Καρτεσιανά γινόμενα....

Πάνω στα χ και ψ των διασταυρώσεων,δεν σταματάς....

Σαν μεταβλητές σε ένα αδιάλειπτο τζάκποτ παραισθήσεων,αισθάνεσαι τον παράγοντα χ να ξεφεύγει..

Ξεπεσμένο δείγμα στατιστικής, που διαλέγει να ορθώσει παράστημα στον νόμο των πιθανοτήτων μα καταλήγει σαν ακόμα μία,είναι η φτιάξη...

Και εκεί πάνω στις πλέον δυνατές των πλευρών σου εγχειρήσεις,δεν υπάρχει γιατί...

Το πυρ αυγές των δοξασιών σου δεν είναι πλέον παρά ένα αναμάλλιασμα στο σάγμα αυτού που κάποτε ήσουνα...

Και πάνω που ηττάσαι νικάς,και πάνω που νικάς ηττάσαι...

Γιατί στην στήνει καλά την παγίδα του το άπειρο και σε προσμένει,σαν το θύμα μιας αράχνης που νομίζει πως κουνιέται γιατί κουνιέται ο ιστός...

Και σ`αυτό το τρελό ταξίδι που ξεκίνησες μην νομίζεις ποτέ ότι θα μείνει τίποτα άλλο πάρα εικόνες,πολλές ασύνδετες εικόνες που δομούν αυτό που εσύ αποκαλείς ζωή ...

Και σαν καλός μοντέρ θα κόψεις και θα ράψεις αυτό το φιλμ,

όπως σε βολεύει,

απλώς για λόγους ματαιοδοξίας...

What the Hell is going off??

kARADOKOYN KATHE FORA STO DOXA PATRI

TA ¨ασπονδα βλήματα,autoi oi
εγκεροφλεγείς πυροκροτητές pou
απτόηττα ύπτανται ,στην Πόλη μας.
Τα τροχειοδεικτικά τους φωτίζούν τις βραδυές μας,
η αγάπη πυρώνει και χάνετε λαμπαδιασμένη ,χτυπιέται απ`τα φώτα,
υπερκεράσεις στοχάσμών στην χάραξη μιας νέας στρατηγικής
ένδοξοι ταγοί ,

μαρσιποφόρα φλέγματα,που κρυβουν αγνοία kai xoxlazoun me mia zesi san fthonos,

ανάνυψη στις αλλεπάλληλες επιληπτικές μας κρίσεις ,μια ανάσα στάσης,

μα ο χρόνος τρελλά πλατσουρίζει στο μυαλό μας,

.....σας αγάπησα,με αγαπήσατε,με αγάπησα ,σας αγαπήσατε.....

...σαν σκυλιά που γαυγίζουν στις περαστικές νταλίκες ,μας αφήνει καθέ βράδυ η ζωή,

σπαραζόμεθα apo tis εκδορές ,me ekdores

yFERPETE KRYFA SAN ENOXES KAI YPOPSIES

KAI DEN KATASTALIAZETE POTE APO MONES

MA MONO SAN PARAFRONH SYNHTHEIA GINESTE ENA KAI TO AYTO

alla ego xefeugo akoma kai stin esxati stigmi,glika xazeuontas ton eayto mou,

o opoios apo EGO egine emeis tin idia tinia nixta pou rixna protu me piasi krisi,aplista karfia ston dromo tis epomenis ntalikas...

kai etsi mas agapo pleon apla san opoiondipote perastiko pou ton blepo na koutsainei kai na skontafti....

Επιφυλλίδες...

Όλα χάνονται...σιγά..

Όλα σβήνονται και ξεθωριάζουν απαλά μες τα βάθη του χρόνου...

.....σιγά...

Μα μένει ένα άσπρο θολό στο κάτω κάτω.

Όλα αφήνονται να ριχτούν στην χοάνη...

....ε και τι...

Μένει η ηχώ της παραζάλης τους...

Θα σταθούμε ορθοί μονάχοι για λίγο...

Μας νοιάζει?

Αφού εμείς είμαστε από κείνους που τα ξέραν και τα λογιάζαν όλα απ`την αρχή...

...έτσι δεν είναι?

Και γιαυτό πράτταμε έτσι,γιαυτό ρουφάγαμε το κάθε δευτερόλεπτο,γιαυτό ταξιδεύαμε και τα είδαμε όλα απ`την αρχή σαν καινούργια ακόμα και τα παλιά...

Και έτσι και αλλιώς,η μνήμη?

Χάνετε και αυτή?

Δεν πειράζει γιατί σαν πολυφορεμένο σακάκι και αυτή αν ξεφτίζει,αν τρυπάει και μπάζει από παντού,αρκεί μια ίνα της που να μυρίζει ,ιδρώτα ,αγάπη και κλάμα,κούραση,χαρά και ευτυχία,ανάπαυση,δράμα και νίκη για να μας σηκώσει στο βάραθρο που λέγεται ζωή και να μας πει φωναχτά΄...

"Ναι ,..για λίγο υπήρξες αλλά... νίκησες"