Έκλειψης Ηγετών...Aρχή λαού....

Πολλοί μίλησαν για τέλος της ιστορίας,για το ότι στην εποχή μας δεν υπάρχουν πλέον ικανές ηγετικές μορφές να συσπειρώσουν κάτω από το προσωπικό τους όραμα και μύθο μάζες,για να ανατρέψουν ,να αλλάξουν τον ρου και την εξέλιξη των πραγμάτων,να μετασχηματίσουν κοινωνικές πραγματικότητες και να μας οδηγήσουν σε καινούργιους ατραπούς. Πολλοί επίσης επισήμαναν ότι αυτό συμβαίνει γιατί τα μέσα μαζικής πληροφορίας και η εικόνα του ηγέτη τίθεται κάτω από τον συνεχή φακό και παρακολούθηση μετατρέποντας το παραμικρό ελάττωμα και ολιγωρία σε μια προβολή της τρωτότητας και των αδυναμιών του,πράγμα που τον κατεβάζει στο ίδιο επίπεδο με μας και στόχο κριτικής σαν να είναι ο γείτονας μας,και αυτό ..ισχύει φυσικά. Είναι εύκολο πλέον για τον καθένα να δει ότι ο πολιτικός αρχηγός δεν είναι κάτι παραπάνω από χιλιάδες άλλους συμπολίτες του που έχουν μορφωθεί,έχουν τελειώσει πανεπιστήμια,έχουν ταξιδέψει σε όλον τον κόσμο. Οπότε πλέον δεν μένει τίποτα άλλο για την ανάδειξή των ηγετών αλλά μόνο ένα κλειστό κύκλωμα κομματικής εξουσίας,μιας και τα κόμματα παραφράζοντας τον συνταγματικό τους ρόλο για την ανάδειξη της βουλήσεως του λαού,απλώς ποδηγετούν και επιβάλλουν τις απόψεις τους στον λαό καθώς όσοι είναι μέσα σε ένα οποιοδήποτε κόμμα θα πρέπει αναντίρρητα να συμφωνούν με τις αρχές του κόμματος που τους φιλοξενεί. Έτσι δεν υπάρχει και ταυτόχρονα θέση για κάποιον που θα ήθελε ενδεχομένως να συνδυάσει κάποια πράγματα που του φαίνονται λογικά από διάφορους χώρους σε μια ενιαία γραμή.Δεν αφήνουν στην ουσία να υπάρξει το μέτρο και η ενδιάμεση λύση στην πολιτική ζωή καθώς οι γραμμές διαχωρισμού είναι ξεκάθαρες και αλλάζουν στο ελάχιστο ,βλέπε πολιτική ατολμία,και υποκριτικά για να τσιμπήσουν όσους ψήφους χρειάζονται ...για τον επόμενο γύρο.΄Άλλωστε αυτό είναι το ζητούμενο...η πόλωση και οι ξεκάθαρες γραμμές από τον αντίπαλο..Για αυτό άλλωστε και η πολιτική έλλειψη και κρίση..Κανείς δεν τολμάει να προβεί σε μια μείξη των θέσεων που να αντικατροπτίζει τις αληθινές ανάγκες του πολίτη...Η δεξιά θα θεοποιεί μια αναρχία των αγορών χωρίς υψηλό κοινωνικό προστατευτισμό,ο σοσιαλιστής θα ευαγγελίζεται την ισοκατανομή του πλούτου,την κοινωνική δικαιοσύνη και τα επιδόματα που θα τα ξαναπαίρνει για να μπορέσει να λειτουργήσει η κρατικιστική του άποψη των πραγμάτων που θέλει ένα κράτος ρυθμιστή των πάντων και η αριστερά ακόμα χειρότερα θα επιθυμεί την κατάρρευσή των αγορών ,την σύνθλιψη του κεφαλαίου ώστε να μοιράσει ισομερώς τι?Μάλλον την φτώχεια. Εκεί στέκεται ανάμεσα ο πολίτης ο οποίος δεν μπορεί να καταλάβει γιατί δεν μπορούν τέλος πάντων αυτοί οι άνθρωποι να βρουν μια λύση πάνω στα υπαρκτά προβλήματα που αντιμετωπίζει και την εξεύρεση λύσεων....για όλους..Μα καλά μετά από τόσα χρόνια κρίσεων και προβληματισμών δεν υπάρχουν πρακτικές λύσεις για όλους τους τομείς της καθημερινότητας μας?Δεν έχει μπορέσει όλη αυτή η διανόηση να λύσει θέματα και να βρει αρχές και θεσμούς που να μην αφήνουν κανέναν χωρίς φωνή,χωρίς εκπροσώπηση από την κοινωνία..Να μην ωθούν κανέναν να αισθάνεται κοινωνική αδικία,αηδία,έπαρση,απομόνωση..Όλοι αυτοί όχι μόνο δεν βρίσκουν λύσεις αλλά καθημερινά δημιουργούν και καινούργια προβλήματα στους ανθρώπους και στους πολίτες μέσα από τον παραμορφωτικό φακό που βάζουν τους πολίτες να εστιάζουν στα προβλήματα και αυτός ο φακός λέγεται κομματική γραμμή. Μέσα λοιπον από αυτόν τον μηχανισμό αναδεικνύονται οι σημερινοί ηγέτες οι οποίοι σαν άλλοι Πάπες δεν μπορούν να αλλάξουν τίποτα πέρα από την ανακοινωθείσα και διατυμπανισθήσα ιδεολογική γραμμή αλλά έχοντας τον συμβολικό ρόλο του προκαθήμενου δεν μπορούν να κάνουν τίποτα άλλο παρά να λεν τις βλακείες που ευαγγελίζονται η κάθε κομματική κλίκα της επονομαζόμενης κομματικής επιτροπής,όντας δέσμιοι των αρχών του κάθε κόμματος που θεσπίστηκαν εδώ και πάρα πολλά χρόνια και αποτελούν στην ουσία τους ένα αναχρονισμό και μια οπτική του σήμερα μέσα από την οπτική των αρχών του 20αιώνα..Όμως οι κοινωνίες τώρα μετασχηματίζονται με πολλοί γρηγορότερους ρυθμούς και η πληροφορία διαδίδεται επίσης με άλλους τόσους ενω αυτοί οι δύσκαμπτοι βρόγχοι δεν δύνανται στην ουσία να τους ακολουθήσουν,ούτε καν το κράτος και οι μηχανισμοί του. Όλοι λοιπόν ανεξάρτητα από τις θεωρητικολογίες βρίσκουν ένα μεσοβέζικο προκάλυμμα για να καλύψουν τις πράξεις τους και τις ανάγκες,χωρίς κανένα ιδεολογικό υπόβαθρο αλλά μέσα από την τρέχουσα ανάγκη και η ιδεολογία καταλήγει ένα αδιόρατο όραμα,μια μεσσιανική ιδεοληψία που κάποτε θα ευοδωθεί.

Πρέπει να τελειώσει όλο αυτό το παραμύθι που στήρίζεται στις πλάτες όλων και που πλέον φαίνεται η ανεπάρκεια του σε κάθε τομέα...Όντως οι ηγέτες δεν υπάρχουν,αλλά δεν υπάρχουν για έναν και απλό λόγο...Γιατί δεν ΧΡΕΙΆΖΟΝΤΑΙ..Οι κοινωνίες πλέον δεν αποτελούνται από ηλίθιους και υποτελείς. Οι Έλληνες κατεξοχήν ένας διανοητικός λαός που ο καθένας από μας έχει και άποψη και γνώση των προβλημάτων του πολύ καλυτερα από τον από πάνω που οριζεται μέσα από το κομματικό κονκλάβιο θα μπορούσε πολύ απλά να έχει οποιαδήποτε θέση μέσα σε αυτούς τους μηχανισμούς και ακόμα και να κατάφερνε καλύτερα όσον αφορά την λήψη αποφάσεων για απλά πράγματα ,ακριβώς επειδή τα βιώνει..

Δεύτερον ζούμε σε μια εποχή που ξεμπροστιάζει την υστεροβουλία και την αδιαφορία των μηχανισμών αυτών πάνω στους πολίτες..Δεν υπάρχει καλύτερος χρόνος για την δημιουργία μιας κίνησης,έστω μέσα από ένα κόμμα η οποία δεν θα έχει καμιά σχέση με τις ήδη υπάρχουσες δομές των κομμάτων .Ένα κόμμα που δεν θα έχει καν επιτροπές αλλά όλα τα μέλη του θα είναι επιτροπή και που οι αρχές του θα αλλάζουν κάθε φορά κατά βούληση των μελών του..Αυτό που θα προάγει μέσα από την άμεση δημοκρατία τις απόψεις και την θέληση του συνόλου. Και αυτό πλέον είναι εφικτό...Δεν θεωρώ ότι έχουμε κανέναν ανάγκη να μας εκπροσωπεί,πρέπει απλώς να έχουμε ένα κράτος που θα απαρτίζεται από συμπολίτες μας ταγμένους στο να εξυπηρετούν την θέληση μας και τίποτα παραπάνω,γιατί όλα τα άλλα είναι αχρείαστα. Και δεν μιλάω μόνο για το απαράδεκτο της έλλειψης δημοψηφισμάτων αλλά ακόμα περισσότερο γιατην φενάκη της όλης δομής του κρ'ατους που δημιουργεί συντεχνίες,κύκλους συμφερόντων και γραφειοκρατικούς μηχανισμούς που όχι μόνο συνθλίβουν παρά την θέληση του τον πολίτη αλλά δεν του λύνουν κανένα μα κανένα πρόβλημα.Ο δε πολίτης έχει εθιστεί πλέον στο να κατηγορεί αλλά και να συμμετέχει απαθής σε αυτό το δράμα..Το σύστημα έχει ενισχύσει τον εγωισμό του καθένα μας σε μεγάλο βαθμό ώστε να αποδυναμώσει οποιαδήποτε κοινωνική συλλογική δράση και να μπορεί αν ασκεί εξουσία επ`αόριστον αλλά αυτό ακριβώς είναι και η αχίλλειος πτέρνα του. Δημιούργησε από μόνο του τις συνθήκες για τον μετασχηματισμό μέσα απο την ανάδειξη της ατομικότητας.Στην Ελβετία γίνονται 340 δημοψηφίσματα τον χρόνο μέσα από το ταχυδρομείο...Εδώ βλέπουμε δήμους 1000 και 2000 κατοίκων οι οποίοι εκλέγουν δημάρχους που κάνουν ότι θέλουν για τέσσερα χρόνια και κανείς πολίτης δεν μπορεί να εκφραστεί και να εναντιωθεί στις αποφάσεις τους αλλά καταλήγουν στο να δημιουργούν τοπικές κλίκες εξουσίας που εκμεταλλέυονται την δύναμη που τους δίνει ο ίδιος ο κόσμος..Και είναι εκνευριστικό..

Πλέον θεωρώ ότι η κοινωνία πρέπει να συνδιαλέγεται απόόμμνη της και δεν χρειάζεται κανέναν να αποφασίζει χωρίς τον ξενοδόχο..
Σαν πρώτη δράση έφτιαξα μια σελίδα στο facebook που λέγεται " Ας φτιάξουμε μια Ελλάδα όπως την θέλουμε..."Και εννοώ όπως την θέλουμε Εμείς.

Και το εννοώ εμείς...Ο καθένας έχει θέση σε αυτό το πείραμα και ο καθένας πρέπει να εκφραστεί εκτός αν αισθάνεται ότι τον εκφράζει αυτή η υφιστάμενη δομή των πραγμάτων η κάποιος χώρος τον καλύπτει..Να διερωτηθεί όμως αν αυτός καλύπτει και το σύνολο της κοινωνίας,η αν θεωρεί ότι ο γείτονας του δεν έχει θέση σε αυτήν η ότι δεν πρέπει να εισακούγεται.
Αυτά και θα επανέλθω...

Συνταγματική μεταρύθμισης...(Η επιστροφή)

Άρθρο 1
Όποιος νομοθετεί με τρόπο που να καταστήσει άνθρωπο εξαρτημένο από το κράτος αν αυτός δεν το χρειάζεται,τιμωρείται με ποινή φυλάκισης 1 έτους.Ο δε άνθρωπος που καταφεύγει σε επιδόματα εις βάρος ετέρων και δεν τα χρειάζεται δουλεύει δωρεάν για το κοινωνικό σύνολο μέχρι να αποκαταστήσει το ποσόν εις το διπλάσιο
Άρθρο 2
Όποιος κρατικός λειτουργός φορολογήσει πολίτη σε αγαθά που δημιούργησε αυτός πάνω από το δέκα τις 100% καλείται φορομπήχτης και άρπαξ και διαπομπεύεται ωσάν τέτοιος μη δυνάμενος να βγάλει κιχ η βαχ
Άρθρο 3
Όποιος κρατικός λειτουργός δημιουργεί άγχος στους πολίτες αποπέμπεται και δουλεύει τσάμπα για τον πολίτη μέχρι να του φύγει το άγχος που του δημιούργησε.
Άρθρο 4
Όταν πολίτης από φυσική αδυναμία έχει ανάγκη φροντίδας και επιβίωσης ανατίθεται άμεσα σε άλλους δύο πολίτες με υψηλό παραγόμενο πλούτο οι οποίοι και τον υιοθετούν σαν παιδί τους.
Άρθρο 5
Όποιος πολίτης δουλεύει για το κράτος χωρίς το κράτος να τον χρειάζεται αλλά τεχνηέντως και προς αποφυγή μόχθου προσποιείται ότι δουλεύει,δίδετε σε δύο πολίτες με υψηλό παραγόμενο πλούτο για να δουλεύει εις αυτούς,όπως αυτοί διατείνονται
Άρθρο 6
Όλοι οι κρατικοί λειτουργοί και νομοθέτες προτού αποφασίσουν για νόμους και ρυθμίσεις που αφορούν επαγγέλματα καλούνται όπως δουλέψουν στο συγκεκριμένο επάγγελμα για δύο μήνες και μετά να αποφασίσουν για τον τρόπο φορολόγησης αυτού. Αν δεν δύνανται τότε αντικαθιστώνται από έτερο κρατικό λειτουργό και αποπέμπονται
Άρθρο 7
Ουδείς δεν δύναται να καταστήσει εαυτόν κρατικό λειτουργό παρά μόνο μετά την ηλικία των 40 ετών και αφού προηγουμένως έχει συμπληρώσει 10 έτη εργασίας στον ιδιωτικό τομέα..
Άρθρο 8
Επίδομα ανεργίας,ασθένειας,απορίας δίδεται μόνο από τις τοπικές κοινωνίες από επιτροπή πολιτών 40 εις τον αριθμό οι οποίοι κληρώνονται έκαστη συνεδρίαση.
Άρθρο 10
Οι κρατικοί λειτουργοί λειτουργούν μόνο εποπτικά και ρυθμιστικά,οι αποφάσεις παίρνονται μόνο από τους πολίτες άμεσα οι δε κρατικοί λειτουργοί που δεν τις εφαρμόζουν αποπέμπονται και λοιδορούνται σαν ανίκανοι και παραφραστές
Άρθρο 11
Όσοι αξιώνουν για τον εαυτό τους αξίωμα,το παίρνουν,αν αποτύχουν εις την λειτουργία του,αποζημιώνουν για τυχόν βλάβες η ζημίες τους υπολοίπους,υπόλογοι με την προσωπική τους περιουσία.
Άρθρο 12
Οι δικασταί σε περίπτωση που αποδειχτεί ότι επέβαλλαν ποινή σε αθώο,υποχρεούνται να υποστούν την ποινή που επέβαλλαν.
Άρθρο 13
Η εκπαίδευσης είναι απόφαση των τοπικών κληρωτών συμβουλίων και κοινωνιών οι οποίοι πληρώνουν, εκλέγουν και ελέγχουν τους καθηγητές που θα διδάξουν τα παιδιά τους. Το κράτος απλώς ελέγχει και προσδιορίζει το ελάχιστον πρόγραμμα.
Άρθρο 14
Η περίθαλψη είναι απόφαση των τοπικών κληρωτών συμβουλίων και κοινωνιών οι οποίοι πληρώνουν εκλέγουν και ελέγχουν τους ιατρούς οι οποίοι τους θεραπεύουν.
Το κράτος ασκεί έλεγχο όσον αφορά τα προσόντα .
Άρθρο 15
To κράτος υπάρχει μόνο για να διευθετεί,να ελέγχει,να αστυνομεύει,να επιβλέπει και αυτό μόνο όταν οι πολίτες το καλούν. Υποχρεούται δε να συντονίζει μόνο τους ελεγκτικούς μηχανισμούς με νομοθετήματα που υπαγορεύονται και ψηφίζονται από τους πολίτες προς εφαρμογή.
Άρθρο 16
Απαγορεύεται οποιοσδήποτε να εκπροσωπεί τον πολίτη πέρα από αυτούς οι οποίοι τελούν υπό δικαστική παύση.Η ψήφος δε των πολιτών αν αποδειχτεί ανταλλακτική΄χάνεται για 5 χρόνια από όποιον την διέθεσε.
Άρθρο 17
Το κράτος μαζεύει φόρους μόνο για τους απαραίτητους ελεγκτικούς μηχανισμούς στους οποίους συμμετέχουν πολίτες εκ περιτροπής και κληρωτοί άνω των 40 ετών. Επίσης οι φόροι πάνε για την διατήρηση αξιόμαχου στρατεύματος προς διασφάλιση της ειρηνικής ζωής των πολιτών από όσους τους εποφθαλμιούν.Στο στράτευμα πηγαίνουν πολίτες η οστις δεν επιθυμεί θα πληρώνει έναν έτερο πολίτη που επιθυμεί εις την θέση του.
Άρθρο 18
Κανείς από τους πολίτες δεν συνδιαλέγεται μυστικώς με ξένες κρατικές οντότητες.Η διπλωματία είναι φανερή και κατόπιν δημοψηφίσματος.Τα δε δημοψηφίσματα γίνονται ατελώς μέσω ταχυδρομείου η ηλεκτρονικώς ελεγχόμενα από τον αριθμό ταυτότητας και Α.Φ.Μ.Όποιος δε παραποιήσει η υπεξαιρέση ψήφο έτερου,θα δουλεύει δωρεάν για το κράτος.
Άρθρο 19
Οι κρατικές δαπάνες δημοσιεύονται και ελέγχονται από τους πολίτες από κληρωτές επιτροπές εκ περιτροπής των 100 ατόμων. Σε περίπτωση μη ικανοποιητικής εξήγησης η απώλειας ποσού,το ποσό πληρώνεται επιμερίζοντας το σαν οφειλή σε όσους εμπλέκονται στην διαχείριση αυτού.
Άρθρο 20
Κανείς δεν έχει δικαίωμα που δεν στοιχειοθετείται από αντίστοιχη υποχρέωση.
Άρθρο 21
Κανείς δεν λογοδοτεί στο κράτος για πράξη που δεν βλάπτει συμπολίτη του.
Άρθρο 22
Όποιος δεν θέλει να συμμετέχει στις αποφάσεις όταν καλείται,πληρώνει 20% φόρους.



Αν σας αρέσει συνεχίστε το....Και κάντε και κάννα καινούργιο κόμμα μπας και δούμε προκοπή...

La semplicita di un fallimento ingognito....

Η απλότητα ενός φαλιμέντο που γύρναγε ανάμεσα μας χωρίς κανείς να το πάρει χαμπάρι...

Πτωχοί εις την κρίση,διατελέσαν τες καθήκοντα κυβερνήτου και ύπατου αρμοστή...
Πτωχοί εις την διάγνωση ασθενειών,χρισμένοι θεράποντες ιατροί,υπό την παραπλάνηση του όχλου...
Πτωχοί και κωφεύωντες στις ανάγκες των πολλών που τους χαρίζουν την έπαρση..
Χαμένοι και επιρρεπής εις την την ανάδειξη του ασήμαντου εαυτού τους και της ανάγκης αυτοσπουδαρχιδισμού,όπως κλήθηκαν προσήνοες αρχομανείς να αυτοβαυκαλίζονται εις βάρος των άλλων...
Θεομπαίχτες συν τοις άλλοις,αδαείς εν τω όλο μα έχοντας βαθύτατη ανάγκη στοργής και θώπευσης παρά των μεντόρων και υποβολέων τους..
Αργυρώνητοι μπάσταρδοι που κοροϊδεύουν την μούρη τους καθώς η μητέρα ιστορία δεν συγχωρεί...
Τσετσίπωτοι ψευδοαστοί που ζουν το αμερικάνικο όνειρο χωρίς ενδείξεις ντροπής παρά μόνο τελούντες υπό συνεχή ύπνωση..
Έτοιμοι να πουλήσουν τα πάντα απλώς και μόνο για να διατηρήσουν την αναξιότητα τους σε θώκους και βαρυσήμαντες εκδηλώσεις ωσάν επίτιμοι προσκεκλημένοι.
Έχοντας χάσει κάθε ίχνος αξιοπρέπειας και φιλότιμου απέναντι στην κοινωνία την γλυτώνουν με το να νομοθετούν θέτοντας τον εαυτό τους υπεράνω κάθε νόμου..
Πομφόλυγες και οσφυοκάμπτες μπρος στην δύναμη..Προκειμένου να προστατεύσουν τον εαυτούλη τους ανέρχονται στα κομματικά συστήματα εξουσίας,έρποντας και γλείφοντας για να λεηλατήσουν την περιουσία όσων δουλεύουν με οποιαδήποτε επίφαση νομιμότητας εφευρίσκουν και αφού τα καταφέρνουν θεωρούν ότι σώζουν και από πάνω την κοινότητα..
Η δε κοινότης τους λοιδορεί ναι μεν με απάθεια αλλά ταυτόχρονα τους πιστοποιεί την αναγκαιότητα τους,με το να αφήνετε να ποδηγετείται παρά αφρόνων που στήσανε το κομματικό παιχνίδι έτσι ώστε να βρίσκουν θέση μέσα σε αυτό οι σφουγγαροκολάριοι και οι ποδονήφτες του αμέσως από πάνω ώστε να διασφαλίζετε η συνεχής διαδοχή..
Και όταν έρχεται ξανά η πτώσης,δεν απολογούνται καν αλλά συνεχίζουν τον κομπορρήμων βαυκαλισμό τους μετά ευτέλειας καθότι εκλαμβάνουν τις ροχάλες σαν ψιχάλα. Αρχομανείς κλεισμένοι στο bunker της φιλαυτίας τους,θυσιάζουν τους πολίτες μια και οι πολίτες ήτο άτιμοι και καλομαθημένοι και όχι αντάξιοι της δόξας και του οράματος που με τόση σπουδή τους επιφύλασσαν κοροιδεύοντας τους στα μούτρα..Ήτοι θελε στα και παθέστα...
Ουφ....Το ξέρω ότι δεν αλλάζει και τίποτα αλλά να ...αισθάνομαι λίγο καλύτερα...
.......Και κανείς βρε παιδάκι μου δεν το είχε πάρει χαμπάρι....
Υ.Γ. Ανίκανοι...

Tοπία πίσω απ`τις σκηνές μιας ζωής.

Πρόκειται για μια ανακολουθία,αλλά αυτό ακριβώς μας ενδιαφέρει σ`αυτήν την ιστορία...Η ανακολουθία των γεγονότων που περιγράφουν μια ζωή. Και γιαυτό ακριβώς ξεκινάει ανάποδα .Η τελευταία φωτογραφία είναι η πρώτη...μάλλον.

Σ`αυτήν την ιστορία πρωταγωνιστικό ρόλο παίζουν οι Σαικσπηρικές μας τρεις μοίρες,αυτές που μας κλωθογυρίζουν και μας παίζουν σαν χάρτινους μασκαράδες κάθε μα κάθε δευτερόλεπτο.

Οι φίλοι μας και συμπρωταγωνιστές είναι τα φώτα και οι σκιές...Σκηνοθέτης ο χρόνος...

Η ιστορία ξεκινάει παλιά,τότε που όπως φαίνεται γεννήθηκα σε μια παράγκα. Όταν γεννήθηκα η μάλλον για να ακριβολογούμε λίγο μετά,γεννήθηκα με ένα παράδοξο ελάττωμα.Θυμόμουν τα πάντα με ακρίβεια και όταν λέμε τα πάντα εννοούμε τα πάντα,την κάθε μικρή λεπτομέρεια,ακόμα και πριν ...γεννηθώ...Στην αρχή νόμιζα ότι ήταν παραισθήσεις,εικόνες που δεν είχα δει ποτέ και εμφανίζονταν σαν ρίπη αναδυόμενες από τον νου κατακλύζοντας το οπτικό πεδίο και αφήνοντας με άφωνο με μια αίσθηση του κενού. Σε μια κατάσταση απομόνωσης από το περιβάλλον...Μετά ,πολύ μετά κατάλαβα...

Έφηβος πλέον,άρχισα να ταξιδεύω πολύ,σε όσα πιο πολλά μέρη μπορούσα. Κάποια μέρη ξύπναγαν ακόμα πιο πολύ μνήμες,ολάκερες και ταξινομημένες.Πάντως όσο πιο πολύ θυμόμουν τόσο χανόταν και η γαλήνη μου. Για τον απλό λόγο ότι η γραμμικότητα της σκέψης κόλλαγε μια και το αίτιο και αιτιατό της μνήμης μου είχε καταστραφεί ολοκληρωτικά και ένα άγριο συνοθύλεμα συμβάντων έπληττε καίρια την υπόσταση μου και με παρέσερνε σε ένα εσωστρεφικό παιχνίδι αναζήτησης και πολλών γιατί...

Στο μεταξύ βρήκα τρόπους να συγχρωτίζομαι και να συμμετέχω και σε αυτόν τον ποδόγυρο των ψυχών που βρέθηκα να πλέω...

Μετά άλλωστε παρατήρησα και ένα άλλο εξίσου βαρύτατο ελάττωμα..Δεν μπορούσα να ταυτιστώ..Έβλεπα όλους γύρω μου να παθιάζονται και να ταυτίζονται με το παραμικρό,ένα ωραίο ζευγάρι παπούτσια,ένα ωραίο σπίτι,ένα ωραίο αυτοκίνητο...Να παθιάζονται με το παραμικρό,να φωνάζουν και να καυγαδίζουν,να υποστηρίζουν με μανία την ορθότητα της κάθε άποψης και στάσης,το απόλυτο της γνώσης τους,και οφείλω να ομολογήσω ότι πάντα ένιωθα άβολα και πολλές φορές μπήκα στον πειρασμό να προσποιηθώ το ίδιο για να μη με ...καταλάβουν.Να μην καταλάβουν ότι ένιωθα μια βαθύτατη αδιαφορία και βαρεμάρα για όλα αυτά τα πράγματα που τους απασχολούσαν,ήξερα ότι όλο αυτό η μάλλον ένιωθα ότι όλο αυτό ήταν ένα παραπέτασμα,μια κουρτίνα που μας κρύβει αυτό που είναι η ζωή..Αλλά δεν μπορούσα με τίποτα να το ..αποδείξω..Μια και η αντιληπτικότητα είναι ένα θέμα που έχει τόσες εκφάνσεις΄...όσοι και οι άνθρωποι..Και κάπως έτσι ξεκινάει και αυτό το ταξίδι..

Η μάλλον κάπως έτσι τελειώνει και αυτό το ταξίδι...Η μάλλον ,έτσι συνεχίζεται...Δεν κόλα γα πουθενά και έτσι απλώς ,ταξίδευα...Ταξίδευα παντού και σε κάθε ευκαιρία,και ένιωθα ωραία καθώς όλοι αυτοί οι τόποι,όλες αυτές οι εικόνες γλύστραγαν πάνω μου σαν μια βροχή,σαν στάλες και το μόνο που έμενε πίσω ήταν ένας ακόμα απόηχος,μια μικρή βουή...

Μ`άρεσε αυτό το παίξιμο του φωτός και της σκιάς,η μέρα και η νύχτα,η ταχύτητα και η εναλλαγή..Οι σύντομες στάσεις για ανάπαυση...Όλα περνάγανε σαν εικόνες και ένιωθα κάθε μέρα ζωντανός,κάθε μέρα με την προσδοκία μια καινούργιας εικόνας,μιας καινούργιας παλέτας χρώματος,καθώς όπως ξέρετε αλλάζοντας παρ αλλήλους και μεσημβρινούς αλλάζουν και οι αποχρώσεις,της θάλασσας των βουνών ,του ουρανού..

Ποτέ δεν θα μπορέσω να ξέρω με σιγουριά αν αυτό είναι η ζωή,αλλά απ`την άλλη δεν με νοιάζει..¨Όπως περνάνε τα τοπία και οι εικόνες,έτσι ακριβώς προσπερνώ και εγώ ..Σαν μια εικόνα,σαν ένα υποσυνείδητο μήνυμα στις δικές τους μνήμες. Σαν αστραπή που έπεσε μακρυά και κανείς δεν είδε μα αισθάνθηκε το ηλεκτρικό της φορτίο στην ραχοκοκκαλιά του...

¨Άδεια δωμάτια με φιλοξενούν στα ταξίδια μου..Που προσπαθούν να βάλλουν λίγη θαλπωρή και ζεστασιά για κάποιες ώρες...

Ο κόσμος περνάει σε ένα τρελό σπίν μέσα απ`τα φινιστρίνια...

Οι πόλεις μ`αφήνουν στο διάβα τους,η ίσως φωτίζουν τις φυγές μου...

Ίσως κάποιος να έμπαινε στον πειρασμό να δώσει κάποιο νόημα. Ακόμα και εγώ θα μπορούσα να επιδείξω με στόμφο κάποιο νόημα ΄με περισσά και παθιασμένα επιχειρήματα αλλά δεν θα μπω στον πειρασμό..Ξέρω ότι το νόημα το δίνουμε στην απέλπιδα προσπάθεια να τραβήξουμε τις κουρτίνες στο αδυσώπητο που μας παραμονεύει στο σύμπαν που διασχίζουμε..Το νόημα το δίνουμε ακριβώς όπως θέλουμε για να μην γευόμαστε το άτοπο της αυθυπαρξίας μας,και πάνω σε αυτό κατασκευάζουμε συνθήκες και ιδεολογήματα σαν μια τηλεόραση που παίζει για να συντροφέψει μια άυπνη νύχτα...



Αυτά είναι τα τοπία που υπάρχουν πίσω απ`τις σκηνές μιας ζωής..Μοναδικά σαν το φακό μιας κάμερας που έτυχε να βρίσκεται σε ένα σημείο μια στιγμή,για να ορίσει το περιεχόμενο της εικόνας...

Και πάντα μια θάλασσα,ένα πέλαγος,ένας ωκεανός που λαμπυρίζει...Αυτός και τα αλκοολικά πάλσαρ που επιμένουν να στροβιλίζονται σαν στήλες φωτός μ`απίστευτη ταχύτητα γύρω απ`τον εαυτό τους...

Και μέσα από την πραγμάτωση της κυριαρχίας στην ύλη αυτοπροσδιοριζόμαστε και προοικονομούμε την μοναδικότητα και την ανωτερότητα της αυθυπαρξίας μας σαν δόκιμοι τεχνίτες κόσμων που μόλις φτιάξανε την πρώτη τους γέφυρα για να καλύψει ένα ακόμα κενό...Που απειλεί την ελευθερία των κινήσεων...

Σαν ναυτικοί που γύρισαν τον κόσμο,αναπαυόμαστε και το μόνο που άλλαξε μετά από όλο αυτό το ταξίδι είναι το βλέμμα που κοιτάμε τα πράγματα. Λίγο πιο μακρινό,λίγο πιο θολό και ανεστίαστο,τόσο όσο χρειάζονται για να χωρέσουν οι εικόνες,και οι μνήμες που απλώθηκαν σαν ωκεανός εικόνων κάτω απ`τον ήλιο και σιγά εξαϋλώνονται για να φτιάξουν μια καινούργια βροχή...

Το ταξίδι έτσι και αλλιώς είναι απ`την φύση του προαιρετικό...Το συντροφεύει η ανάγκη η η απουσία της..Το συντροφεύουν οι πόθοι και οι προσδοκίες η η απουσία τους...

Το συντροφεύουν καταιγίδες,νύχτες ,ξημερώματα,φεγγάρια, γαλαξίες ,τσιγάρα ,καπνός σκόνη,νηνεμίες,ουράνια τόξα...

Το συντροφεύομαι εμείς,τα φαντάσματα...Η οι φασματικοί μας φίλοι.....

Και οι μοίρες που μας προσμένουν και συζητούν κάθε φορά ,αποφασίζουν για την έκβαση..

Αλλά ποιος τους δίνει σημασία. Ακόμα και αυτές καταντούν μια απλή ιδεοληψία στο διάβα μας. Έτσι και αλλιώς όσο αυτές συσκέπτονται μπορεί κάλλιστα να ξεκινήσει το επόμενο ταξίδι,χωρίς καν να προλάβουν να φέρουν αντίρρηση ,αν δεν τους δώσεις τον χρόνο..

Βέβαια ίσως σε αυτές να οφείλεται η κάθε κατάληξη,ο κάθε προορισμός αλλά και αυτό δεν θα το μάθουμε..Πρέπει να ξέρεις να προσπερνάς και να αγνοείς τα πεπρωμένα σου και το μόνο που χρειάζεσαι για αυτό είναι ενέργεια,πολύ ενέργεια και τίποτα δεν σε σταματά,τίποτα δεν μπορεί να σε φτάσει...

Και κάπως έτσι συνεχίζεται το ταξίδι...Κουραστικό,βαρετό,με εναλλαγές,με δράση που είναι απ`την φύση της άφρονη αλλά συνάμμα βασιλικότερη της απραξίας..Και έτσι ξεσπαθώνουν και οι μνήμες,αυτές που τόσο με βασάνιζαν μα μούδιναν σιγά σιγά τα κλειδιά της αιωνιότητας..Ξετυλίγωντας μου σαν νήματα μπερδεμένα στο αδράχτι,άρα όχι ξετυλίγωντας αλλά κουβαριάζοντας την αέναη ροή των πραγμάτων...
Μόνο η ταχύτητα είναι ικανή να σε κάνει να δείς τι κρύβεται πίσω απ`τις σκηνές....

Όπως δεν σας είπα ακόμα, γεννήθηκα με ένα ακόμα κουσούρι το οποίο μάλλον ήταν και το βαρύτερο από όλα..Είχα μια εμφυτη περιέργεια,μια απρόσκοπτη περιεργεια αρκετά αλλόκοτη για το νεαρό της τότε ηλικίας μου..Είχα μια άσβεστη περιέργεια για το επόμενο βήμα,για το επόμενο στάδιο,για το που φθάνει το ανθρώπινο μυαλό,για το ποιά είναι η...μοίρα της ανθρωπότητας.Τέτοιες περιέργειες...Απ`αυτές που δεν μπορούν να απαντηθούν και να σβήσουν ποτέ,όσο και αν διαβάζεις,όσο και να μορφώνεσαι,όσο και αν προσπαθείς να ανοίξεις τα πέπλα...

Κάπως έτσι ταξιδεύω,με μια άσβεστη χωρίς σκοπό περιέργεια...

Κάποιες φορές παρόλες τις αντιξοότητες ανάβει το πράσινο και προχωράς...

Άλλες φορές το κόκκινο,αλλά και αυτό είναι στο πρόγραμμα..

Αλλά πάντα όλα μένουν πίσω....Μακρυνά.

Σε αυτήν εδώ την ιστορία που τελειώνει, στην αρχή της,

γεννήθηκα όπως σας είπα,

σε μια παράγκα...,

μια.... βροχερή νύχτα.....

Όστις λογίζεται Hobbes ας διερωτάται Macchiaveli..

Η ανάλυσης και όλα τα στοιχεία ήταν προφανή...
Δεν υπήρχε μία...Όλα άδεια,τα ταμεία,οι τσέπες,τα ράφια...
Μερικά πεταμένα καφάσια έχασκαν πιο κει από το γραφείο του υπουργού..
Έπρεπε να βρεθούν χρήματα τώρα..Αλλά πως?

Το είχαν παραξηλώσει οι προηγούμενοι, είπαμε ΟΚ να πάρουμε κάνα φράγκο αλλά όχι και έτσι το παραξήλωσαν..

Σε λίγο τον περίμενε το επόμενο υπουργικό συμβούλιο και θα παρίστατο ο ίδιος οΠρωθυπουργός , έπρεπε να βρει η τουλάχιστον να σκαρφιστεί κάποιο είδος λύσης αλλιώς πως θα έδειχνε ότι ήταν άξιος της εμπιστοσύνης που του δείξανε δίνοντας του το πιο σημαντικό αλλά και το πιο μπατηριμένο υπουργείο..

Ήδη είχαν δοκιμασθεί όλα τα κολπάκια εδώ και πολλά χρόνια..
Η δημιουργική λογιστική,η παραποίηση των στοιχείων,οι αλλεπάλληλοι φόροι σε βαθμό που να παραλύουν κάθε δυνατότητα οικονομικής ευμάρειας και ανάπτυξης..
Έτσι και αλλιώς ο Μαρξ το είχε πει εδώ και καιρό ότι το κεφάλαιο δεν έχει πατρίδα και κάθε φορά που προσπαθούσε να φορολογήσει αυτούς που τα κονομάγανε χοντρά από τους ίδιους τους συναδέλφους του που τους έστηναν για πάρτυ τους κάθε λογής κόλπα για να ανακυκλώσουν το σύστημα εξουσίας τους και να ξεπλύνουν τα άφθονα μαύρα χρήματα,αυτοί πανίσχυροι όντας αν δεν κατάφερναν να περάσουν τα παραθυράκια που χρειαζόντουσαν στο επόμενο φορολογικό σχέδιο που τους εξυπηρετούσαν την κοπάναγαν αλλού αφήνοντας να πληρώσουν το μαλλί ,οι άλλοι,οι μαλάκες που δεν είχαν επενδύσει στην υποδομή που χρειάζεται κανείς ώστε να μην τον αγγίζει τίποτα..
Τώρα τι γίνεται?
Την δημιουργική λογιστική την είχε καταγγείλει ο ίδιος χρόνια πριν σε μια αποδυνάμωση της διαπραγματευτικής ισχύος των άλλων,απλά για να καταστεί το κόμμα του πιο αξιόπιστο από το άλλο,αλλά πλέον είχε γυρίσει μπούμερανκ.
Οι πλουτοπαραγωγικές πηγές ήταν όλες καλυμμένες από τα μεγάλα κομμάτια,τα είχαν δώσει εδώ και καιρό και δεν μπορούσε να γίνει τίποτα..
Χρυσός ,λατομεία,ξυλεία,οικόπεδα,άνθρακας..όλα καπαρωμένα..
Η για να αξιοποιηθούν χρειαζόταν χρόνος που δεν είχε μια και κανείς στο προηγούμενο μεγάλο φαγοπότι δεν καθόταν να σκεφτεί να κάνει τίποτα...
Για το πετρέλαιο άσε καλύτερα γιατί εκεί κάνει τζιζ,μην πάθουμε και καμιά ζημιά...
Το χειρότερο ήταν ότι δεν είχε πλέον τίποτα να πει..
Τι να πει..Τα πρόβατα σκέφτηκε πρέπει να τα κουρεύεις,όχι να τα γδέρνεις γιατί του χρόνου δεν θα κάνουν μαλλί..
Και όλα αυτά τα χρόνια τα κούρευαν όλο και πιο βαθιά και δεν προλαβαίνουν τα μαλλιά πλέον καν να φυτρώσουν...
Μετά όλοι αυτοί οι υφιστάμενοι του ήταν για τα μπάζα..Δεν σκάμπαζαν μία,το μόνο που κοίταζαν ήταν να βάλουν όσο πιο πολύ μπορούσαν το χέρι και αυτοί στην γαβάθα..Γιατί τι να περιμένει κανείς απ`τα τσομπανόσκυλα εκτός απ`το να γαβγίζουν και να προσδοκούν να τσιμπήσουν και αυτά ένα κομμάτι...Και το χειρότερο ήταν ότι τα πρόβατα ήταν εκνευρισμένα όλο και πιο πολύ,και όταν τα στρεσσάρεις... χαλάει και το κρέας τους...

Το τηλέφωνο έκοψε με μιας την ονειροπόληση του...Σε μισή ώρα έπρεπε να είναι εκεί,και έπρεπε να έχει μια αξιόπιστη απάντηση. Να περισώσει την αξιοπιστία του,μπορεί να του έβγαινε και σε καλό αν τα κατάφερνε σε αυτήν την επικίνδυνη αποστολή..
Έπρεπε να συγκεντρώσει όλη την σοβαρότητα του και να υποδυθεί άψογα και με αποφασιστικό βλέμμα ότι είχε τον απόλυτο έλεγχο της κατάστασης..Πρέπει να παρατείνομε τον δανεισμό σκέφτηκε δεν υπάρχει άλλη λύση,άντε να ιδιωτικοποιήσουμε ακόμα μερικούς οργανισμούς αν και όλοι θέλουν αυτούς που φέρνουν φράγκα στο κράτος και για τους άλλους που είναι μέσα μέχρι τα μπούνια θέλουν και να τους πληρώσουμε για να τους πάρουν,οι μαλάκες...

Θα δανειστούμε και άλλο δεν υπάρχει άλλη λύση αναφώνησε μόνος του, μια και οι σύμβουλοι του τον είχαν εγκαταλείψει προφασιζόμενοι δικαιολογίες μια και φοβόντουσαν ότι αν γινόταν κάποιο λάθος στους χειρισμούς σε αυτή την δύσκολη περίπτωση θα τους χρησιμοποιούσε σαν εξιλαστήρια θύματα...
Θα δανειστούμε...Ξανασκέφτηκε..Βέβαια δεν ήταν και τόσο απλό,μια και δεν μπορείς να πας ικέτης στους τοκογλύφους και να θέτεις και όρους,απεναντίας αυτοί θα κάνουν τα αδύνατα δυνατά,θα σε εκβιάσουν,θα σε εκφοβίσουν ,θα σε απειλήσουν και μπορεί να φας και κάνα μπουκέτο προκειμένου να πάρουν τα φράγκα και τους τόκους πίσω,άσε για το τι θα σε βάλλουν να υπογράψεις και πως θα σε έχουν δεμένο χειροπόδαρα προκειμένου να εξασφαλισθούν.

Δεν θάναι και εύκολο να το παρουσιάσω σαν μια καλή λύση, σκέφτηκε..Έτσι και αλλιώς και ο πιο ηλίθιος θα το σκεφτόταν κάτι τέτοιο...

Η νευρικότητα είχε κορυφωθεί καθώς περνούσαν τα λεπτά και δεν είχε μπορέσει να σκεφτεί κατι καλύτερο..Είχε και πονοκέφαλο από το πρωί...

Έφυγε με βιάση,του άνοιξε την πόρτα ο οδηγός του και βυθίστηκε στο πίσω κάθισμα της λίμο χαμένος στους λογισμούς του..Πήγαινε αλλά ακόμα δεν είχε μπορέσει να βρει άκρη..

Ήταν καλά εκπαιδευμένος για να βρίσκει έξυπνες λύσεις και άρχισε να επιδίδεται σε ένα ατομικό brainstorming διαλογιζόμενος μέσα στην κίνηση και αφήνοντας το βλέμμα του να περιπλανηθεί πάνω στα πρόσωπα των συμπολιτών του..Και κατέβαζε ιδέες..
Να φορολογήσουμε τα σκουπίδια,τα ραδιόφωνα των αυτοκινήτων,τα ψυγεία δήθεν για την ενέργεια που κατανάλωναν,τις μπαταρίες,τα κοντέινερ,την βενζίνη,το γκάζι,να ανεβάσουμε το ρεύμα,το νερό,τα κότερα,τα οικόπεδα,τις κληρονομιές,τις γονικές παροχές,τους ρύπους,να αυξήσουμε τα παράβολα στα δικαστήρια,να πουλήσουμε τα αρχαία...
Ωπ καλό αυτό δεν το έχουμε κάνει μέχρι τώρα ας το σημειώσω...Και την θάλασσα επίσης,να νομιμοποιήσουμε τα οικόπεδα που είναι στην αιγιαλίτιδα ζώνη και να πάρουμε λεφτά όπως με τους ημιυπαίθριους.. Τώρα για την ίδια την θάλασσα είναι δύσκολο μια και θα θέλουν να βάλλουν χέρι και οι γείτονες..Εντέλει λειτουργεί ,σκέφτηκε, και είπε στον οδηγό να κάνει μια ακόμα βόλτα προτού μπει στο πρωθυπουργικό μέγαρο. Και συνέχισε προσπαθώντας να θυμηθεί ΄κάτι σημαντικό από το πανεπιστήμιο που του έλεγε ο καθηγητής του για τους Φυσιοκράτες,"lesse fair,laisse passe"??Μαλακίες σκέφτηκε ,τώρα τι κάνουμε?Σιγά μην μπορούμε εδώ που φτάσαμε να αφήσουμε τα πράγματα να κυλήσουν μόνα τους..
Στον τέταρτο γύρο γύρω από το πρωθυπουργικό μέγαρο το μάτι του έπεσε σε μια κινούμενη διαφήμιση πολυκαταστήματος "Είναι μαγκιά να είσαι τσιγκούνης"...Τότε του ήρθε μια έκλαμψη που τον συνεπήρε σαν να κατέρρεε ο κόσμος του. Τα νούμερα ορθώθηκαν μπρος του σαν δίνη και παρασυρμένος από αυτήν κατέληξε στο κέντρο της, στην μαύρη τρύπα τη δίνης και σαν να παρασύρθηκε και να ξεβράστηκε απ`την άλλη μεριά καθάριος και με διαύγεια αισθάνθηκε ότι ήξερε...
Πήρε το κομπιουτεράκι του και άρχισε να βλέπει τα νούμερα και να επιβεβαιώνει τις πράξεις..
Το ΑΕΠ ήταν σχεδόν 280 δις ,οι κάτοικοι 11000000 διαιρώντας απλά τα νούμερα έβγαλε το μαγικό νούμερο.
..25454,54...
Άρα κρατώντας την φορολογία και τις συνθήκες ακριβώς όπως ήταν αλλά καταργώντας οποιαδήποτε άλλη κρατική παρέμβαση και κοινωνική πρόνοια παρά μόνο την αστυνομία και τον στρατό,ίσως και τους απαραίτητους ελεκτικούς μηχανισμούς,θα μπορούσε να πληρώνει στον κάθε κάτοικο ένα μηνιαίο ποσό από 15οο μέχρι 2000 ευρώ χωρίς ο πολίτης να πρέπει να κάνει ....τίποτα....Χωρίς καν να πρέπει να δουλεύει..
Ταράχτηκε και είπε στον οδηγό του να κάνει ακόμα ένα γύρο...
Δεν ήταν δυνατόν...Η δικαιοσύνη έτσι και αλλιώς συνέχισε τους συλλογισμούς του μπορεί να αυτοχρηματοδοτηθεί και να έχει και κέρδη,η παιδεία αν η κάθε οικογένεια έπαιρνε για το κάθε μέλος της επίδομα 1500 ευρώ θα μπορούσε άνετα να καλύψει και τις υγειονομικές της ανάγκες,και την παιδεία μέσα από ιδιωτικές μορφές υπό αυστηρή κρατική παρακολούθηση και όλοι θα ήταν ευχαριστημένοι.
Στο όνομα του κοινωνικού κράτους είχαν στηθεί όλοι αυτοί οι πολύπλοκοι και κοστοβόροι μηχανισμοί που διαφέντευαν οι αυλοκόλακες και είχαν δημιουργήσει τα τσιφλίκια και την ανισοκατανομή του εθνικού πλούτου..Σε περίπτωση δημοψηφίσματος όπως είχαν φτάσει τα πράγματα και από όλη αυτήν την κρατική διαφθορά καθώς και την ταλαιπωρία που τράβαγε ο πολίτης καθημερινά από το περιβόητο κοινωνικό κράτος και την χείριστη ποιότητα υπηρεσιών και αντιμετώπισης αυτού από το κράτος η πρόταση θα γινόταν αποδεκτή με αλαλαγμούς χαράς..
Όποιος άλλωστε θα δούλευε μια και οι αγορές αυτορρυθμίζονται θα δούλευε τουλάχιστον με μισθό 3000 άρα και οι προσδοκίες της αριστεράς θα καλύπτονταν εν μέρει..Η δεξιά άφωνη δεν θα μπορούσε να αρθρώσει λόγο πάνω στο πιο πρωτοφανές μπαράζ ιδιωτικοποιήσεων.
Οι συλλογισμοί του πήραν ακόμα μια φορά μορφή χιονοστιβάδας ,όλα του φαίνονταν τέλεια,στο διάολο όλοι,επιτέλους θα γινόταν ίσως ο επόμενος πρωθυπουργός μια και οι πολίτες θα τον επευθημούσαν για την πρωτοβουλία του..
Και δεν θα υπήρχε πλέον αυτή η κοινωνική αδικία μεταξύ δημοσίων και ιδιωτικών υπαλλήλων..
Απλώς αστυνόμευση και δικαιοσύνη ώστε να ελέγχει την λειτουργία των ιδιωτών..Ένας πρωτόγνωρος σοσιαλιστικός καπιταλισμός θα γεννιόταν και τα νούμερα τον επιβεβαίωναν.
"Σταμάτα τους γύρους,πάμε αμέσως στο μέγαρο..",κραύγασε...
Ο οδηγός έστριψε την λίμο και σε λίγα λεπτά του άνοιγε την πόρτα..
Γεμάτος αυτοπεποίθηση ανέβηκε τις σκάλες και άνοιξε με βιάση την πόρτα της αίθουσας του υπουργικού συμβουλίου και όλοι καθώς τον περίμεναν διέκριναν μια παράξενη απόκοσμη λάμψη στα μάτια του...
Περίμεναν όλοι την εισήγησή του,έτοιμοι να δουν πως θα τον κριτικάρουν και θα τον υπονομεύσουν.Περίμεναν να δουν μην τυχόν και ανακοινώσει καινούργιες περικοπές στα υπουργεία τους και να του παραθέσουν με πειστικότητα ένα σωρό αδιάβλητα στατιστικά στοιχεία που θα στοιχειοθετούσαν τις ολοένα και μεγαλύτερες ανάγκες των υπουργείων τους..Κάποιοι μίλαγαν ιδιαίτερα με τον πρωθυπουργό σιγοψιθυρίζοντας.Είχαν ακουστεί ήδη φήμες στις εφημερίδες ότι ο υπουργός τάχα δεν επικροτεί το κυβερνητικό έργο και είχε δείξει δυσαρέσκειά με το να μην παραστεί στο γεύμα που διοργάνωσε το κόμμα. Αυτός ήξερε ότι ήταν αδιάθετος και ποιος εσωκομματικός του αντίπαλος τον υπονόμευε στον πρωθυπουργό..Άλλα αυτή την φορά θα τους αποστόμωνε δίνοντας την αλήθεια των στοιχείων..Άλλωστε μπροστά ήταν και οι δημοσιογράφοι που περίμεναν τις δηλώσεις..Θα τους τάραζε όλους..
Ανέβηκε στο βήμα. Πήρε το μικρόφωνο,ήπιε μια γουλιά νερό και συνέχιζε να τους κοιτάει όλους.."Η ταν η επί τας"σκέφτηκε θα τα πω όλα...Μόλις ξεκίνησε να μιλήσει άκουσε μια φωνή που τον διέκοψε..Ήταν ο πρωθυπουργός.
"Συγνώμη που σε διακόπτω αλλά θα ήθελα να μιλήσω πρώτος αν μου επιτρέπεις.."
"Μάλιστα ευχαρίστως." απάντησε εκείνος..
"Όπως ξέρετε όλοι η χώρα μας βρίσκεται σε μια δύσκολη φάση. Καταφέραμε και πήραμε τις εκλογές,όντας αποτελεσματικότεροι από τους αντιπάλους μας και είναι καθήκον όλων μας να στηρίξουμε το κυβερνητικό έργο και την ισχύουσα τάξη των πραγμάτων που διασφαλίζουν σε όλους μας την δυνατότητα να κυβερνούμε και να ηγούμαστε αυτού του τόπου που έχει τόσο ανάγκη από τα στιβαρά μας χέρια σε αυτήν την δύσκολη πορεία..Οι νεωτερισμοί και οι πειραματισμοί δεν επιτρέπονται και θα ήθελα από όλους σας προτού μιλήσετε ότι και να προτείνεται να βασίζεται σε συνταγές που έχουν ήδη δοκιμασθεί και αποτελούν την ουσία πάνω στην οποία έχει βασισθεί εδώ και πολλά χρόνια η πολιτική παρουσία και ανάγκη ύπαρξης του πολιτικού και ιδεολογικού χώρου μας στην συλλογική συνείδηση του λαού.
Όλοι μαζί ενωμένοι υποστηρίζοντας ο ένας την αναγκαιότητα του άλλου και με προσανατολισμό να διατηρήσουμε την εύνοια του λαού προς τα πρόσωπά μας,εξυπηρετώντας τον πολίτη όπως πάντα και συμπαραστεκόμενοι στα προβλήματα που αντιμετωπίζει μέσα από την γραφειοκρατεία και στην καθημερινότητα του θα σταθούμε ενωμένοι και δίπλα του με ανοιχτά τα τηλέφωνα και τα αυτιά μας, να σκύψουμε προστατευτικά και να προστατεύσουμε όλους αυτούς τους απλούς ανθρώπους που μας στηρίζουν χρόνια...
Σας παρακαλώ όλους να εργασθούμε πάνω στους ανωτέρω άξονες,και σας καλώ να μιλήσετε και να προτείνετε λύσεις πάνω στις μεγάλες προκλήσεις που αντιμετωπίζει η κυβέρνηση μας σήμερα και ιδίως πάνω στην οικονομική κρίση που βιώνουμε..Καλώ τον υπουργό οικονομίας να μας εκθέσει τις απόψεις του...."
Η λάμψη των ματιών του είχε αντικατασταθεί από μια θολούρα,η κάθε λέξη του πρωθυπουργού είχε καρφωθεί σαν σφήνα στο μυαλό του,ενώ τα καρφωμένα βλέμματα των συνυπουργών του που μυρίζαν σκοπιμότητα τον έσυραν μέσα στο υπτωτιστικό κλίμμα της μάζωξης.Σηκώθηκε και είπε με μια ελαφρώς τρεμάμενη φωνή..
¨Οπως γνωρίζετε τα κρατικά ταμεία έχουν αποτελματωθεί εξαιτίας της προηγούμενης κυβέρνησης.Σαν άμεσο μέτρο για την αντιμετώπιση των μεγάλων οικονομικών προβλημάτων της κρατικής μηχανής και της εξέυρεσης πόρων των υπουργείων προτείνω...Την φορολόγιση με ειδικό φόρο των παραθαλασσίων κτισμάτων,την φορολόγηση των ψυγείων για την περιβαλλοντολογική επιβάρυνση,την φορολόγιση των ραδιοκασσετοφώνων στα αυτοκίνητα.Επίσης πρέπει να σας ανακοινώσω ότι το υποθργείο μας είναι ήδη έτοιμο να προβέι στην έκδοση έκτακτου ομολογιακού δανείου 5δις για την κάλυψη των άμεσων δαπανών..."
Και η φωνη του έσβησε απαλά μέσα από τους ήχους των αλλεπάλληλών χειροκροτημάτων της αίθουσας....

Το θύμα μιας προμελετημένης σύγκρουσης...

Το ιππικό ήταν νευρικό. Όλοι μετρούσαν τα δευτερόλεπτα,πύργοι από πίσω μας φύλαγαν τα νώτα μας,οι δε αξιωματικοί περιτριγυρισμένοι από τους στρατιώτες τους ανέδιδαν μια σιγουριά αυτοπεποίθησης.

Ήταν από αυτές τις μέρες που φωτίζονταν από ένα φως σαν λάμπες νέον και μια απίστευτη νευρικότητα είχε ξεχυθεί στην παράταξη.

Έπρεπε όχι μόνο να κρατήσουμε αλλά και να προελάσουμε μπροστά,να σπάσουμε την παράταξη του εχθρού που θα καραδοκούσε την οποιαδήτε αδυναμία θα δείχναμε για να την εκμεταλευτεί.

Σαν να υπήρχε ένας θείος νους είχαμε τοποθετηθεί σφιχτά ο ένας δίπλα στον άλλο με σκοπό να καλύπτουμε όλες τις πτυχές της προέλασης. Πρώτο φαίνονταν ότι θα προέλαυνε το κέντρο,εκεί ακριβώς που βρισκόμουν και ο σκοπός δεν θάταν παρά να καταλαμβάνομαι το ένα τετράγωνο μετά το άλλο μέχρι η να πέσουμε η να νικήσουμε.

Δεν χώραγε κανένα είδους υποχώρησης η ενδοιασμός.

Ένας καπνός πνιγηρός έρχονταν από τα αριστερά και δηλητηρίαζε το πεδίο.

Και να τώρα προχώρησα ,όλα είχαν ξεκινήσει ξαφνικά..Άρχισα να προελαύνω και κατ έλαβα με βιάση το επόμενο τετράγωνο χωρίς κανενός είδους αντίστασης.

Μετά κινήθηκε το αριστερό κέρας,ενώ το ιππικό με έναν υπερκερωτικό ελιγμό βρέθηκε ένα τετράγωνο αριστερά να καλύπτει τα πλευρά από την πιθανή αντεπίθεση του εχθρού.

Μετά ακόμα ένα και περιχαράκωση στο επόμενο..Όλα πήγαιναν καλά..Μετά από λίγο άρχισαν οι πρώτες απώλειες εκατέρωθεν των στρατοπέδων,και είδα τους πρώτους να χάνονται μπρος στα μάτια μου,αλλά εγώ συνέχιζα ακάθεκτος,ένα σταθερό βήμα κάθε φορά. Είχα ήδη βρεθεί σχεδόν μόνος στο κέντρο της αντίπαλης παράταξης να ελέγχω το κέντρο βάρους της σύγκρουσης αλλά ταυτόχρονα ήμουν και ο πιο εκτεθειμένος εκείνη την στιγμή στους κινδύνους. Αλλά συνέχισα αφήνοντας πίσω μου και προσπερνώντας εχθρικές μονάδες.Έφθανα όλο και πιο κοντά στον αντικειμενικό σκοπό μου,έφτανα όλο και πιο κοντά. Από δίπλα μου με ακολουθούσε και ένας άλλος συστρατιώτης μου που προστάτευε ενστικτωδώς την προέλαση και τα πλάγια μου,μέχρι που το είδα να χανεται και αυτός από μια κρούση του αντίπαλου ιππικού.

Ήμουν πολύ΄κοντά αλλά είχα πλέον μείνει μόνος και ξεκρέμαστος. Και τότε το είδα,έπρεπε να θυσιαστώ...

Ένιωσα με μια ορμή σαν σάρωμα,σαν ένα βίαιο σκούντημα τον μαύρο εκείνο αξιωματικό να με εκτοπίζει.

Και ένα θεόρατο χέρι να με αρπάζει και να με τοποθετεί δίπλα από το τεράστιο διπλό χρονόμετρο που όριζε την μοίρα μας εκείνη την μέρα της σύγκρουσης.

Είδα το τσιγάρο που γέμιζε καπνό το πεδίο να καίγεται πάνω στο τασάκι.

Αλλά το τελευταίο πράγμα που μπόρεσα να δω ,προτού ξαναμπώ στο σκοτεινό μου κουτί που με φιλοξενούσε για καιρό,

ήταν τον Βασιλιά μου να γέρνει πεσμένος από αγανάκτηση στο πλάι της σκακιέρας...

The hermitage of all factors...

Τι θα,

κάνω με εσένα νε που θυμίζεις Ελπίδα,

σαν αυτανάφλεξη από θολές αναμνήσεις,
Κουνιέται το σύμπαν που κρύβεται μέσα μου, θερμές χειραψίες που δηλώνουν αλήθειες..
Τρανή διαταραχή επιπτώσεων θυμίζει το χάος σου,
που ποτέ δεν ραγίζει από δόκιμες σκέψεις. ¨Ένα υπάρχω παρακάτω,
επιλέγω το ψεύδος σου σαν συμπαράσταση βοήθειας.
Να σε λέω παρόρμηση η ατελέσφορος αγάπη? "Νihil ex Nihil" σαν ανεπιστρεπτί χαρά υφίστασαι, "exposed by the figures"...
Σ`αυτές τις δόσεις απείρου που ραγίζουν ερήμους χαράς,
στην μέση κατάμονος,
λογίζεσαι, υπηρέτης του σύμπαντος ή χάρτινος καραγκιόζης?
Όταν μιλιούνται τα σύννεφα,
θα βρέξει θαλπωρή,
αυτή που κρυβόταν ανάμεσα στις κρύες απόμακρες περσίδες του έρωτα.
Στις τρεις η ώρα παραδίπλα ,διαλέγεις,

απλώς να υπάρχεις σαν "θέλω"

γιατί και έτσι γεμίζεις κενά.
Μην απαντήσεις ποτέ στο τηλέφωνο...
Κάθε μέρα γράφω το νούμερο σου στα χαρτάκια των στριφτών
και με χαρά τα φουμάρω....
Και στο άλμπουμ των θολών αναμνήσεων σε κρατώ στην πρώτη σελίδα...