Νo waters too deep...

Μεγάλες φουρτούνες

στα μικρά σου τα βάθη
από υπαίτιους θύτες
χωρίς δισταγμό.

Διάπλατα χάνετε ένα βλέμμα που κλώθει
ένα άρρωστο σύννεφο
που αρχίζει και βρέχει
μια πίκρα
μια βουβαμάρα
μια μέρα μουντή
μ`άτσαλο τελειωμό.

Hλίου Όνειδος

Ήταν πετροκέρασο άγουρο,
μεσ`ένα ανονείρευτο όνειρο
απέραντης ερήμου.
Μια έρημος που φτιάχτηκε απ`τα χέρια μου με σκαρπέλο,αίμα και άμμο.
Και ήταν όαση πείσμα και πειρασμός η ύπαρξή του,
με κόκκινο θολό αχνό στοιχειό ίχνος φεγγάρι.
Ήταν για όλους οφθαλμαπάτη και πονηρό μετείκασμα,που μόνο του παρέμενε για πάντα.
Και ο ήλιος έβαζε τα πιο δυνατά του δόρατα και ακτίνες να το σβήσει.
Μ`αυτό έμενε ποτισμένο από κλαυθμούς και θρήνους ,νοτισμένο απ`το αίμα πεπτωκότων αγγέλων παίρνοντας δύναμη απ`τον χαμό και την σκουριά,
και ήταν για πάντα Ηλίου Όνειδος.